ตอนที่4/1 ความเจ็บปวดคือความสุข (1)

ดวงตาคู่สวยพร่าเลือน อยากกดเบอร์โทรศัพท์หาคนที่บ้านให้มารับก็มองเห็นไม่ชัด ดื่มตามใจมากเกินไปหน่อย มาคนเดียวแล้วใครจะหิ้วกลับละทีนี้

โทรศัพท์หล่นจากมือ หญิงสาวผู้เย้ายวนฟุบลงหมดสภาพคาโต๊ะ เมาแต่ละครั้งอาการไม่ร้อนวูบวาบทรมาน ทำไมคราวนี้ผิดปกติ

นอนมาเต็มอิ่ม ทานข้าวจนจุก ป้องกันตัวเองทุกทางแต่ก็พลาด ปัญหามันเริ่มจากตรงไหนกันนะ ไม่ใช่เธอก็ต้องเป็นเหล้า ฮึ ไอ้เวรเอ๊ย ฉันว่าแล้วทำไมแกไม่กล้ารับคำท้า

“แคลครับ เมาแล้ว ขึ้นไปนอนสักหน่อยดีกว่า”

ซันเดินมาหาแครอลทันทีที่ยานรกออกฤทธิ์ หญิงสาวตัวอ่อนปวกเปียก ไม่มีแรงต่อปากต่อคำหรือซ้อมเขาอีกแล้ว เสือหรือ? ลูกแกะน้อยต่างหาก

“ไปให้พ้น”

แครอลปัดไม้ปัดมือไล่ ความสามารถในการต้านทานของเธอทำให้ซันตกตะลึง ปริมาณยาล้มช้างได้ทั้งตัวเลย เขาไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะทนไหว

“ซันแค่เป็นห่วง ให้ซันดูแลแคลนะครับ”

เขาไม่ได้ขอความเห็น พูดจบก็กอดแครอลเข้ามาแนบอก พยุงพาเธอเดินห่างจากผู้คนออกไป ถ่านไฟเก่ากลับมาปะทุ ใครเห็นก็ไม่ยื่นมือไปยุ่ง อย่างน้อยคนเขาเคยเป็นแฟนกัน ผู้หญิงตัดขาดแต่ผู้ชายยังรัก ทั้งสองคงไปจัดการกันเองได้

“แคลครับ ซันรักแคลนะ”

ชายหนุ่มพร่ำบอกถ้อยคำหวานซึ้งไม่ขาด เขายังไม่เคยมีอะไรกับเธอเลย พอคิดว่าคืนนี้จะสมหวังฉับพลันหัวใจก็เต้นระทึก

ผู้หญิงมีหลากหลายรูปแบบ เจอมาลองมาไม่น้อย แต่ไม่มีใครที่ทำให้เขาตกหลุมรักได้เท่าแครอล เธอร้ายก็ช่าง ไม่อ่อนหวานก็ช่าง เขาชอบทุกอย่าง เพราะว่าเป็นคนๆ นี้ นิสัยเจ้าชู้ฝังรากลึกจึงหายไป วันๆ เฝ้ารอเธอคนเดียว หมกมุ่นจนแทบคลั่ง

ประตูห้องเปิดออก ข้างล่างเป็นผับ ข้างบนเป็นที่พัก สะดวกให้หิ้วกันขึ้นมากินเป็นอย่างมาก ซันวางของเอาไว้แล้วพาหญิงสาวตรงไปยังเตียงนอน เขาโยนคนลงไปพร้อมกับปลดกระดุม

“นายอยากตายหรือไง” แครอลเจ็บท้องวิงเวียน เธองอตัวเหมือนกุ้ง เหงื่อมากมายผุดขึ้นมาจนเสื้อเปียกไปหมด

“ดีกันนะแคล ซันรักแคล”

“รักบ้าอะไร หุบปาก!”

“เราไม่ใช่ของเล่นนะแคล”

ชายหนุ่มก้าวขึ้นมาคร่อมคนบนเตียง แววตาเริ่มดุร้ายอย่างที่ไม่เคยเป็น อาหารอยู่ในปาก ต่อให้ปัญญาอ่อนก็ไม่คาย มันคือสัญชาตญาณดิบ ทำลงไปแล้วอะไรจะตามมาก็เอาไว้ก่อน

“พลั่ก!

ซันโดนถีบยอดอกไปหนึ่งดอก เขาหงายหลังตกเตียง เจ็บก้นจนสบถคำหยาบออกมา

“แม่งเอ๊ย! ถ้าคืนนี้ไม่มีฉันเธอจะทนไหวไหม นอนดีๆ อย่าให้ต้องใช้กำลัง”

สิ้นเสียงประตูพลันถูกเปิดออก พนักงานสาวประจำเคาน์เตอร์ต้อนรับทำหน้าสลด ลูกค้าข้างในก็คนสำคัญ ลูกค้าที่บอกให้เปิดประตูบุกรุกก็สำคัญ น่ากลัวกว่าด้วย ไม่อยากหาเรื่องตายหล่อนจึงจำต้องเลือกฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

ชายหนุ่มขายาวส่วนสูง 185 เซนติเมตรก้าวเข้ามาด้านใน สายตาดั่งนักล่าแย่งเหยื่อของเขาจ้องมองไปยังคนทรมานบนเตียง

“ออกไป”

“อะไรวะ อย่ามายุ่งเรื่องผัวเมีย”

ซันมองเห็นใบหน้าคนไม่ชัด แต่เพราะน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมผิดมนุษย์ อารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านของเขาจึงชะงัก

ไม่จริง! หมอนี่มายุ่งอะไรด้วย

ความอหังการของซันหนีหายไม่มีเหลือ เขาต้องตั้งสติจึงจะเจรจากับคนเดาอารมณ์ยากตรงหน้าได้

“นาวี นายอย่ารังแกกันเกินไป คนนี้นายยุ่งไม่ได้ เธอเป็นแฟนของฉัน”

นาวีคล้ายไม่แยแสความพยายามของซัน เขาเดินไปนั่งลงบนเตียง นิ้วที่ยาวสวยเหมือนกับปีศาจกวาดเส้นผมออกให้เห็นใบหน้าคน

แครอลตัวสั่นงันงก พอโดนแตะต้องนิดหน่อยสติก็เริ่มกระเจิดกระเจิง

“ให้ช่วยไหม”

เสียงทุ้มเย็นราวกับสายน้ำควรปลอบประโลม แต่เพราะถ้อยคำนั้นอันตรายมาก ความยับยั้งของหญิงสาวจึงขาดผึ่งออกจากกัน

นาวีก้มลงจูบคนโดยไม่รั้งรอ ความอุกอาจของเขาทำให้ซันกำหมัดแน่น อยากเข้าไปกระชากผู้ชายที่ลวนลามแฟนออก แต่ไม่มีใครให้ความกล้านั้น เบื้องหลังของเขาใหญ่ไม่พอ ริอาจจะสู้ ครอบครัวที่ทำธุรกิจกับเจ้าหมอนี่ซวยแน่

“ขอร้องล่ะ อย่าทำอะไรเธอ นายอยากได้ผู้หญิงคนไหนก็บอกฉัน ฉันจะหามาให้เอง”

“หื้ม?”

นาวีผละออกจากริมฝีปากรสชาติหวานอ้อยอิ่ง เขาพยุงแครอลขึ้นมาซบอก สายตาเฉยเมยจ้องไปยังซัน

“ที่รัก เธออยากให้ฉันไปหรือเปล่า”

“ช่วย…”

“อืม ทั้งคืนเลยดีไหม”