บทที่ 5

"โอเคเข้าใจแล้ว"

ซันดรูพยักหน้านัยย์ตาเป็นประกาย

ใช่ ที่ว่าเขาอาจอ่านความคิดเธอไม่ออก แต่ใช่ว่าประสบการณ์ช่ำชองจะทำให้มันดูยาก

สาวน้อยร่างบาง ใช้ลำแข้งสะกิดเบาๆก็หัก มีหรือจะเหนือกว่าเขา

เธอช่างไร้เดียงสา??

คิ้วดกหัวต่อกันเป็นไรขนเลิกขึ้นค้างไว้ ราวกับตั้งคำถามเองตอบเอง ก่อนจะใช้ลิ้นดุนกระบุ้งแก้ม เท้าสะเอวมองเธอ พลางครุ่นคิด

" อายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย" เปลี่ยนคำถามหวังหว่านล้อมเหยื่อให้ติดกับ

เพียรายิ้มตาหยีแทบเห็นฟันทุกซี่ พลางก้าวเท้าเข้าไปใกล้เขามากกว่าเดิม

" กลางเดือนหน้าก็สิบแปดแล้วค่ะ ^^"

" หืม ยังเด็กอยู่เลย"

" ไม่เด็กนะคะ หนูจะสูงเท่าพี่ชายอยู่แล้ว เห็นมั้ย?"

หญิงสาวทำแก้มป่องแขย่งตัวขึ้น ผลักไสสีหน้าชวนหาเรื่องของเขาไปปริยาย

" ไม่เห็น..." ก่อนจะขมวดคิ้วเสียงห้วน แล้วเปลี่ยนเป็นยิ้มแป้นทีหลัง " เห็นแต่วิวไกลๆโน่น..."

" โธ่.... มองตรงแบบนั้นจะเห็นได้ไงล่ะคะ พี่ต้องก้มลงมาอีกหน่อย "

" อ่าว...แล้วบอกว่าสูงเท่า? "

" หนูหมายความว่า จะสูงเท่าต่างหาก มันมีจะด้วยค่ะ "

" อ้อ"

มาเฟียร้ายพยักหน้า ก่อนจะชี้นิ้วแสร้งตกใจให้เธอมองตาม ในขณะเธอเองก็กำลังจะถาม ทว่าไม่ทันเขา

" ว่าแต่ว่า พี่ชายจะให้..."

" เฮ้ย! เพียราดูนั่นสิ "

เธอหันขวับไป ไม่ทันหันกลับมา กลับถูกมือหนาทุบเข้าสันคอเสียก่อน

" อะไรหรือค..."

ผั๊วะ!!

หญิงสาวถึงกับล้มทั้งยืน หลับกลางอากาศ สลบคาท่อนแขนใหญ่ที่มารอรองรับไว้ พร้อมดวงตาเหยี่ยวเจ้าของซึ่งเคยดูใจดีไม่กี่วินาทีก่อนหน้า กลายเป็นมุ่งหมั่นคมกริบ

" ขอโทษนะสาวน้อย ฉันจำเป็น"

สองชั่วโมงต่อมา

ร่างสูงยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูเชื่อมกันระหว่างห้องอาหารกับห้องนั่งเล่น ความเงียบปกคลุมหลังจากนั้นเมื่อมาถึง ก่อนหน้าหล่อเหลาจะหันตามแรงมือ

เพี้ยะ!

ดังสนั่นไปทั้งห้อง

" อุ๊บบบ " ซูซู่ถึงกับเอามือปิดปากตัวเองไม่ให้หลุดเสียงออกมา

ต่างกับคุณหญิงภรรยาเจ้าของบ้าน และเป็นแม่ของเขา ที่ลุกพรวดขึ้น

" หยุดเดี๋ยวนี้นะ! " ถลามาผลักแขนสามี มองหน้าเขาตาเป็นมัน " อย่าทำลูก"

ในขณะเขามองกลับ สลับกับซันดรูที่เอาแต่ยืนนิ่งทั้งที่เลือดกลบปาก น่าจะเจ็บ แล้วโบกมือแสดงถึงความไม่สบอารมณ์

" เออ เข้าข้างกันเข้าไป! "

เดินออกจากตรงนั้น ไม่หันกลับมาอีก ปล่อยให้ซันดรูยืนกำหมัดแน่น ส่วนหล่อนนั้นทำได้เพียงแค่ลูบหลังเขา

" ซัน ลูกก็ด้วย แม่บอกลูกกี่ครั้งแล้ว พ่อไม่ชอบคนไม่รักษาเวลา ลูกน่าจะเห็นความสำคัญของเขาสักหน่อย "

แต่กลับถูกเขาปฏิเสธ

" แม่ ไม่เอาน่า อย่ามายุ่งกับผม" ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป

ด้านเพียรา...

ความอึดอัดถ่าโถมเข้ามาโอบอุ้มร่างบางที่นอนเหยียดยาวอยู่บนฟูก ก่อนมันจะค่อยๆจางหายไปเมื่อรู้คำตอบ

เพียราลืมตาตื่นขึ้นมาจากความฝัน เบิกตากว้างกว่าเดิมหลังเห็นสิ่งที่ตรวนแขนอยู่ พันธนาการไม่ให้เธอรุดหนี

" อะไรกัน " หญิงสาวพึมพำ

กวาดตามองไปรอบๆ เธอยังอยู่ในบ้านหลังเดิมที่เขาพามา เปลี่ยนไปก็แต่โซ่เส้นใหญ่ที่คล้องข้อเท้า กับผ้าก็อตพันแผลคาดรอบต้นแขนเรียวก็เท่านั้น

หลังประตูบานนี้ไปด้านนอก มองปราดเดียวก็พอจะรู้ว่ามันมืดแค่ไหน ทว่าโชคดีที่มีแสงไฟสปอร์ตไลท์สีขาวนวลดวงเล็กแขวนอยู่บนขื่อ กับลวดเล็กๆเพียงเส้นเดียว แม้ไม่สว่างจ้า แต่มันก็ทำให้เธอหายกลัวไม่มากก็น้อย

เดาออก มาเฟียหนุ่มคงปีนขึ้นไปแขวนมันไว้เมื่อไม่นานมานี้

" ว่าแต่เขาหายไปไหนแล้วล่ะ แล้วโซ่นี่.."

ร่างบางเพิ่งจะแตกตื่นเมื่อความคิดบางอย่างโผล่เข้ามาในโซนสมอง

" หือ O.O อย่าบอกนะว่า.."

ใช่ เขาขังและตรวนเธอไว้ด้วยโซ่สนิมนี่ทำไม!

" จะ ใจร้ายจัง.. "

น้ำตาก้อนใหญ่ค่อยๆเอ่อ ก่อนล้นหล่นลงมาอาบแก้ม

งั้นหมายความว่า... ท้ายทอยที่ปวดตุบๆนี่ก็เป็นฝีมือเขาน่ะสิ

" ฮึกๆๆ"

เพียราเริ่มงอแง เธอเลื่อนขาคู่จากเหยียดตรง ขึ้นมาชันเข่า ขึ้นมากกกอด ก่อนจะซบหน้าตัวเองลงบนนั้น

" ไม่อยากกลับบ้าน ก็ไม่ได้แปลว่าจะอยู่ที่นี่สักหน่อย ...". แล้วคร่ำครวญ

ด้านของซันดรู...

หลังเสร็จภารกิจประจำ ที่เขาต้องทำทุกวันแล้วนั้น ภาระที่เพิ่มพูนขึ้นมาให้ปวดหัวเล่น เห็นจะเป็นเด็กผู้หญิงคนนั้น เขาเพิ่งจะนึกออกว่าได้ขังเธอเอาไว้ ก็หลังจากสามชั่วโมงมาแล้ว

" ตายห่_"

เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมบุหรี่ถูกขยี้จนไฟดับ เขาเพิ่งจะดูดมันได้อึกเดียว กลับต้องปักทิ้งให้มันอ้างว้างกลางกระเบื้องเซรามิกหนารูปสามเหลี่ยมคู่ใจ

ตึก ตึก ตึก

" อ้าว นั่นจะไปไหนคะนั่น ดึกขนาดนี้แล้ว "

ก่อนเสียงแม่นมจะลอยตามหลังเขา เมื่อทิ้งน้ำหนักเท้าลงบันไดจนมันสะเทือนไปถึงชั้นล่างจนหล่อนได้ยิน

" พ่อกับแม่กลับแล้วใช่ไหมซู"

" ค่ะ เมื่อกี้นี้ ทำไมหรือคะ"

" เดี๋ยวผมมา ซูจัดห้องเล็กไว้ให้ผมสักห้องล่ะกัน "

" หืม??..."

เขาหยุดวิ่งอึดใจหนึ่ง เพื่อจะหันกลับมาขยิบตาให้หล่อน

" เถอะน่า..." แล้ววิ่งต่อ

เขาว่ากันว่ามาเฟียไม่กลัวความมืด แต่มันคงจะต่างกับคนจิตใจปกติอย่างเช่นเธอ

ความมืดที่ว่าหากเปรียบเป็นไฟ แม้ไม่ได้แผดเผาหนังจนไหม้แล้ว ก็ยังรับรู้ถึงความร้อน และหยอกเย้าให้จิตใจอ่อนแอลงเรื่อยๆได้ แถมจะยิ่งทวีคูณมากขึ้นอีก ถ้าตอนนี้มันมีเสียงสัตว์เล็กตัวนึงแต่กัดเจ็บที่เรียกว่า...หนู

ใช่ เพียรากลัวมันนักล่ะ!

" โอ้ววว พระเจ้า.." สาวน้อยน้ำตาคลอ

หันมองซ้ายขวาหาเสียงนั้นหน้าตาตื่นตระหนก ในใจภาวนาให้มีใครสักคนเข้ามา หรือเหตุการณ์ใดเข้ามาให้เธอปลอดภัย

แต่แล้ว...

เหมือนโชคชิงชัง เมื่อหนูที่ว่านั้นเดินรุดๆมาทางเธอ พร้อมทำฟุดฟิดจมูกเหมือนกำลังหากลิ่นปฏิกูลบางอย่าง

เพียราถึงกับเบิกตาโพลง

" อย่านะไอ้หนูสกปรก "เธอกัดฟันกรอด พยายามย้ายตัวหนี

ทว่า....

เหมือนยิ่งห้ามยิ่งยุ เมื่อมันวิ่งหายเข้าไปในกระโปรงบานของเธอ

" ไม่นะ กรี๊ดดดดดด!"

สิ้นเสียงนี้ เขาที่กำลังเดินมาจะถึงกับชะงักตกใจไปด้วย

"!!!!"

และซันดรูเร่งฝีเท้าทันทีในเวลาต่อมา ก่อนถีบประตู

ปึง!

" เป็นอะไร??!"

ทว่า ภาพที่เห็นกลับทำเขาต้องยืนอึ้งแทน

" เอามันออกไปที ฮือๆ เอามันออกไปให้หน่อยค่ะ"

สาวน้อยหน้าใสตรงหน้า ซึ่งนอนหงาย กำลังกอดชายกระโปรงตัวเอง เผยเพียราน้อยออกมายิ้มแฉ่งให้เห็นกันโท่งๆ

จะว่าน่าสงสารก็น่าสงสารอยู่หรอก ถ้าเธอจะเห็นใจเข้าบ้าง งดการเชิญชวนให้เขาเข้าใกล้แบบนี้

" เร็วสิคะ ยืนเฉยทำไม มันจะกัดหนูอยู่แล้วเนี่ย!"

" ท่าจะกลัวจริงๆแฮะ "

ชายหนุ่มพึมพำ ก่อนหยุดคิดอกุศลชั่วขณะ แล้วเดินไปช่วยเธอ

"ไหนล่ะ มันเข้าไปถึงไหน" ก่อนจับหมับเข้าตรงของสงวนนั้น ทำเพียราสะดุ้ง

" ไม่ได้เข้าไปในนั้น!!! " ตะปบมือเขา ส่วนอีกข้างนึงกำหนูไว้แน่น " อยู่นี่ หนูบีบมันอยู่"

" อ้าว! "

ซันดรูเปลี่ยนทิศทางมือสั่น ปล่อยจากจุดซ่อนเร้นมายังจุดที่เธอบอกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตะปบมือเธอ เพื่อจะถ่ายเทหนูเจ้าปัญหามาให้เขาจับแทน

" เร็วๆซี่.."

" โอเคๆ จับมันได้แล้ว "

หญิงสาวค่อยๆปล่อยมือ ทว่าก็ยังชักช้าสำหรับเขา เนื่องจากเธอไม่เชื่อใจ ยังผวาเกรงเขาจะจับมันไม่แน่นพอ ก่อนจะถูกมือใหญ่อีกข้างนึงดึงออก

เขาขมวดคิ้วเป็นปม ช้อนตามองหน้าเธอหลีกเลี่ยงภาพนั้นที่ทำเขาต้องกลืนน้ำลายลงคอหลายอึก ทว่ากับพลาดท่าอีกรอบเมื่อเผลอไปมองตาเธอเข้า

ตาผสานตาทำทั้งคู่ชะงัก

" อะ เอ่อ..."

แต่แล้ว...

คนที่แข็งแกร่งทั้งร่างกายและความรู้สึกอย่างเขา เป็นฝ่ายที่ละสายตาเสียเอง ก่อนจะกลบเกลื่อนโดยการเอาหนูออกจากร่มผ้า แล้วหักคอทิ้ง

กรอบ!

" อย่า!..."

ท่ามกลางเสียงร้องห้ามของเพียรา แต่เหมือนจะไม่ทัน

เธออ้าปากค้าง มองหนูตัวเล็กนั่น ที่ถูกฆ่าตายคามือต่อหน้าต่อตา

พลางน้ำตาคลอเบ้า

" หะ หะ ให้เอาออกไป...ปล่อย มะ ไม่ใช่ให้ฆ่าทิ้ง "

กับเสียงพูดสั่นเครือไม่เป็นศัพท์

ซันดรูหันหน้ามามอง ก่อนแค่นหัวเราะ แล้วลุกขึ้นยืน เดินมาแกะโซ่ตรวนนั่น หวังปลดเธอให้พ้นจากพันธนาการ

" สงสารมันหรือ? "

"......."

" สงสารตัวเองก่อนดีไหม "

" ทำไมคะ "

" อยากอยู่กับฉันไม่ใช่เหรอ ลุก! "

เปลี่ยนมาเป็นฉวยแขนเรียวแทน