บทที่ 4

มาเฟียร้ายยืนนิ่งชะงักชะงัน เมื่อเจอเธอที่ร้ายยิ่งกว่า สาวร่างเล็กบางกระจ้อยร่อยในคราบชุดนักเรียนเพราะมีกระเป๋าเป้ระดับไฮสคูลรัดอยู่ ในมือถือปืนกระบอกกระทัดรัดพกพาได้สะดวก บ่งบอกให้รู้ว่าเพิ่งใช้งานไปไม่กี่นาทีหมาดๆ ด้วยเสียงนั้นที่ปลุกให้เขาวิ่งตามมา

ที่น่าทึ่งไปกว่านั้น..เธอสามารถสาดกระสุนใส่คนตายถึงสองคน โดยไม่สะท้กสะท้าน ทั้งที่พวกเขาเป็นชายฉกรรจ์รูปร่างใหญ่ ซึ่งเธอไม่น่าจะสู้ได้

" หนูบาดเจ็บค่ะ... " เสียงเล็กใสเอ่ยขึ้นสะกิดให้เขาหลุดจากภวังค์

มันจะสมเหตุสมผลมากกว่านี้ ถ้าเธอไม่ช้อนตากลมโตใสแจ๋วนั้นขึ้นมามองเขาด้วย

" สาวน้อย " เกิดปรากฏการณ์ไม่อยากจะเชื่อในโซนความคิดของเขากว่าสองเท่าตัว ชายหนุ่มทรุดนั่งลงตรงหน้า " สาบานกับฉันว่าเธอไม่ได้เป็นคนฆ่าพวกมัน "

เธอกระพริบตาถี่ ค่อยๆยกปืนในมือขึ้นมาอย่างสั่นเทา กับประโยคที่ทำซันดรูถึงกับอ้าปากค้างสองครั้งสองครา

" หนูเอง ยิงสองที พวกเขาก็ล้ม "

" ......"

เขาเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะถอดหายใจบางเบา

" ฟู่ว~ โอเค ฟังนะ ที่นี่ไม่ใช่เขตที่ฉันจะต้องเชื่อใจใครง่ายๆ อาจจะมีใครบางคนซุ่มยิงฉันอยู่หลังพุ่มไม้นั่น " เขาชี้ไปไกลเป็นภาพประกอบ พลางเลิกคิ้วมองเธอ ที่เอาแต่จ้องมองเขานิ่ง ราวกับตั้งใจฟังสุดๆ ในขณะซันดรูคิดที่จะตำหนิ เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็น กลับต้องถอนหายใจแทน และ..เปลี่ยนใจเสียเฉยๆ

"แต่ถ้ามันเป็นจริง ฉันคงโดนไปนานแล้ว จริงไหม ? "

เธอพยักหน้า วางปืนลงข้างกายตนอย่างเบามือ ก่อนจะพลิกข้อศอกให้เขาดู ปานเด็กน้อยอ้อนผู้ใหญ่ เปลี่ยนเรื่องคุยจนเขาต้องชะงักอีกระลอก

" เจ็บตรงนี้จังเลยค่ะ"

พลางพยักหน้ากลับ

" ฉันรู้..."

" คุณจะช่วยหนูใช่ไหมคะ "

" ก่อนช่วย บอกฉันก่อนเธอมาจากไหน"

" จากโรงเรียนค่ะ หลังเลิกเรียนเดินออกมารอคนขับรถตรงที่ประจำ แต่จนแล้วจนเล่าก็ไม่มีวี่แวว เลยเดินออกไปหน้าโรงเรียน หลังจากนั้นทุกอย่างก็มืดไปหมด เพราะถูกพวกเขาเอาถุงทึบๆมาคลุมหัว " เธอชี้ไปยังคนที่ตาย

" แล้วไงต่อ "

" หนูดิ้น ร้องให้คนช่วย แต่กลับถูกมันทำให้สลบ "

" เธอจะบอกฉันว่าพวกมันจับเธอมา อย่างนั้นใช่ไหม "

" คงงั้น"

" แล้วเธอก็รอดราวกับสวรรค์ช่วย"

" เปล่าค่ะ หนูช่วยตัวเอง " เธอเถียงทันควัน ใช้สายตาละห้อยไร้เดียงสา ที่เป็นเสน่ห์ประจำตัวมองตลอดคำที่พูด

" จนกระทั่งมาเจอคุณ และอยากให้คุณช่วยต่อ "

" งั้นหรือ " ซันดรูเลิกคิ้ว

เธอพยักหน้า ก่อนประโยคนี้ของเธอจะให้ซันดรูแน่นิ่ง

" ค่ะ หนูรู้จักพวกเขาดี เพราะทุกๆวันพวกเขาจะเดินตามหลังพ่อของหนู "

" หืม"

ธาร์เบอริส อุ้มร่างบางวางอย่างเบามือไว้บนฟูก ก่อนตัวจะถอยร่อนห่างไประยะหนึ่ง เสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอทำให้เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เผลออมยิ้มให้กับเปลือกตาคู่นั้น ที่มันปิดสนิท และมโนคิดถึงหลังจากลืมขึ้นมา เมื่อเธอตื่น

ยอมรับนี่เป็นคนแรกที่เขาไม่รู้สึกอะไรด้วย อารมณ์กระสันยามอยู่สองต่อสองกับสาวๆแทบไม่เผยออกมา มีก็แต่ความเอ็นดูสงสาร และทึ่งในเวลาเดียวกัน

" ตื่นมาเมื่อไหร่ ฉันจะถามชื่อและที่อยู่ของเธอ เตรียมตัวไว้ด้วยล่ะ "

นี่คือแผนการที่ดีที่สุดของเขาต่อจากนี้ ซันดรูไม่คิดที่จะสานความสัมพันธ์ต่อ หากเป็นไปได้ก็แค่ได้รู้จักชื่อ ที่มาข้อเท็จจริงจากปากเธอ แล้วพากลับบ้านก็เท่านั้น

เอาความจริง เขาเองไม่ค่อยจะเชื่อในสิ่งที่เธอเล่าเท่าไหร่นักหรอก

สามชั่วโมงต่อมา....

ร่างบางเริ่มขยับ ก่อนงัวเงียตื่นขึ้นมาลืมตาแป๋วและยันตัวลุกขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือร่างสูงโปร่งดูสง่า ยืนหันหลังให้ เขากำลังเป่าควันโขมงจากมวนบุหรี่ที่พกติดตัวมาด้วย และเพราะท่อนบนของเขาไร้เสื้อผ้า เผยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ จึงทำให้เธอเผลอก้มลงมองดูตัวเอง

พลางถอนหายใจโล่งอก เมื่อเสื้อผ้าเธอยังอยู่ครบ

" พี่ชาย..."

เสียงใสเอ่ยบางเบา ชักชวนให้ชายหนุ่มชะงัก และหันกลับมา พร้อมเลิกคิ้ว

" ตื่นล่ะหรือ นอนนานไปนะเรา "

" หนูเผลอหลับไปเหรอคะ"

" ไม่เผลอล่ะ นี่เขาเรียกว่าซ้อมตาย " ซันดรูกลั้นขำ

" เอ๋..."

" ช่างเถอะ " ก่อนจะส่ายหน้าปัดความไม่เข้าใจของเธอ แล้วเดินเข้าไป " เอาล่ะตัวเล็ก ทีนี้พอจะบอกได้รึยัง เธอชื่ออะไร "

ธาร์เบอริสถาม แต่เหมือนเธอจะไม่ให้คำตอบในทันที กลับแหงนหน้าสำรวจไปทั่ว แล้วก้มลงกลับมามองหน้าเขาตาแป๋วอย่างที่ชอบทำ

คนถูกมองเลิกคิ้วสูง พลางถอนหายใจ

" ขอโทษนะ เธอยังไม่น่าไว้ใจพอจะพาไปบ้านฉัน" ก่อนตอบตามความจริง

" ค่ะ งั้นที่นี่ที่ไหน "

" บ้านร้าง เจ้าของถูกเสือกัดตายเมื่อปีก่อน "

" ถึงว่าดูน่ากลัวจัง " เธอบ่นอุบ พลางกระพริบตาถี่

" สรุป..."

" หนูชื่ออิซาเบล เพียรา ค่ะ "

ซันดรูเลิกคิ้วค้างไว้อึดใจหนึ่งก่อนจะกระแอมกระไอ หลังจากทึ่งในชื่อของเธอ

" ฮ่ะ แฮ่มมม โอเคเพียรา บ้านเธออยู่ไหน ฉันจะไปส่ง แล้วให้พ่อแม่เธอแจ้งตำรวจ "

ก่อนจะอมยิ้มและเอ่ยประโยคนี้

แต่แล้ว กลับต้องหุบยิ้มทันควัน เมื่อคนตรงหน้าเริ่มงอแง

" ห๊ะ บ้าน?! ไม่เอา หนูไม่กลับ!!!"

" เพราะอะไรถึงไม่กลับ" เสียงทุ้มเริ่มห้วน

เพียราช้อนตามองหน้าเขา สีหน้าจืดชืดไม่สู้ดีนัก

" เพราะว่าที่นั่นช่างโหดร้าย เหมือนขุมนรก"

" เธอเคยตกนรกหรือ ??"

ชายหนุ่มเลิกคิ้วแกมยียวน ทว่าในใจคิดตามเธอ

หญิงสาวไม่ตอบ แต่เลือกที่จะส่ายหน้าแทน เธอก้มหน้าตาแดงก่ำ

" หืม.."

" หนูเพียงแค่คิดว่าที่ใดก็ตามที่ไม่ใช่บ้าน เป็นที่ ที่ดีที่สุด "

ก่อนเสียงแผ่ว บอกประโยคความในใจ

ซันดรูนิ่งไปชั่วครู่ แล้วจึงผ่อนลมหายใจเบาแผ่ว

" ฟังนะสาวน้อย ไม่มีที่ไหนที่เราอยู่แล้วมันดี เท่ากับบ้านของตัวเอง อย่างน้อยความปลอดภัยมันต้องมีกว่า " เอื้อนเอ่ยคำบอกเล่าหนึ่ง แต่แล้วกลับถูกหญิงสาวสวนกลับ

" แล้วที่หนูยิงคนตายไปสองคนล่ะคะ " เธอช้อนหน้าขึ้น พร้อมน้ำตาคลอเบ้า " พวกเขา ก็มาจากบ้านของหนู "

" เอ่อ..." ทำซันดรูถึงกับไปไม่ถูก

" ได้โปรด...ช่วยหนูด้วย"

ยิ่งเสียงอ่อนออดอ้อนพร้อมแววตาของเธอแล้วก็ยิ่งแล้วใหญ่

" ฉันต้องทำยังไง " เขาถาม

มองเข้าไปนัยย์ตาลึก แล้วเบือนหน้าหลบ พลางลุกขึ้นเต็มความสูง เดินไปอัดบุหรี่อีกมวนหนึ่ง

หญิงสาวยกเข่าขึ้นมากอดแน่น ก่อนจะลุกตามไปยืนอยู่ข้างหลังเขา

" หนูจะช่วยงานพี่ชาย ถ้าพี่ชายยอมให้หนูอยู่ด้วย"

"หึ .."

ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ กลืนควันบุหรี่เข้าไปครั้งสุดท้ายก่อนทิ้ง แล้วจึงพ่นออกมาโขมง หันไปเลิกคิ้วกับเธอ

" ตัวกะเปี๊ยกอย่างเธอเนี่ยนะ จะช่วยอะไรได้"

" เยอะเลยค่ะ " เพียราพยักหน้า พลางยิ้มหวาน พูดประโยคหนึ่งที่ทำให้เขายืนอึ้ง

" อย่างน้อย หนูก็เป็นหมอนข้างให้พี่ชายได้ทุกคืน "

" พูดอะไรของเธอน่ะ " แสร้งเอ็ดแล้วหันหลัง โบกมือไล่ " กลับไปเรียนหนังสือเถอะไป"

หญิงสาวไม่ตอบ ทว่าก้มหน้างุน

" จะอยู่กับฉัน มันไม่สนุกนักหรอก ..."

พลันช้อนตาขึ้นมา

" ดูแลใครไม่ได้แน่ เพราะชีวิตฉัน ฉันยังเอาตัวเองไม่รอด "

" ทำไมถึงว่าตัวเองอย่างนั้นล่ะคะ"

เสียงสาวเจ้ายังไม่เลิกถาม หลังเอ่ยคำนั้น ดวงตากลมโตช้อนมองแผ่นหลัง หวังจะเอาคำตอบ

ทว่ากลับถูกเบี่ยงความคิดด้วยสิ่งนี้ที่เธอเพิ่งจะสังเกตเห็น

" ฟินิกซ์ดำ..."

" หืม..." ซึ่งนั่นทำให้เขาหันกลับมาคำรามในลำคอ

ซันดรูขมวดคิ้วก้มลงมองเด็กสาว พลางสงสัยในใจ ก่อนจะคลี่คลาย หลังคำถามนี้และคนพูดยิ้มตาหยี

" รอยสักพี่ชายเท่ดีนะคะ"

ทว่า กลับทำให้เขามองตรงกันข้าม

แววตาของหล่อนเป็นประกาย สลับสั่นระริกราวกับกำลังตกใจ

ซันดรูอมยิ้มมุมปาก พลางเดินผ่านเสี้ยวข้างของร่างบาง

" เธอกลัวมันหรือ? " และถามคำถามที่ทำให้เธอสะดุ้ง

" ปะ เปล่าค่ะ มันสวยจริงๆ"

" หรือว่าเธอเคยเห็นมัน"

" ไม่นะคะ"

" งั้นหันมามองหน้าฉันสิ "

". เอ่อ..."

มาเฟียร้ายนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ทรุดโทรม ยกขาไขว่กัน เพ่งมองหัวทุยสวย

เส้นผมปลิวไหวตามสายลมอ่อน ต่างจากร่างที่แข็งทื่อนั่นมันทำให้ยิ่งมั่นใจว่าเธอกำลังหวาดระแวง

" หันกลับมาดูว่าสิ่งฉันพูดก่อนหน้าน่ะมันคือเรื่องจริง คนอย่างฉันไม่เหมาะจะดูแลใคร"

เธอนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแล้วหันกลับตามที่เขาว่า

" คือหนู..."

" กลับบ้านวันนี้เลยเพียรา เรื่องสองคนนั่นฉันจะจัดการให้ "

ทว่าไม่ทันได้พูด กลับต้องเงียบไป แล้วมองหน้าเขาแทน ในขณะที่เขาเองก็มองอยู่ไม่ต่าง

" งั้นรอพ่อตามหาได้ไหมคะ ถ้าหาเจอหนูจะไปโดยดี " เธอหลับตาราวกับข่มใจพูด

ซันดรูเผลอหัวเราะร่วน

" เธอจะไม่มีวันได้กลับหรอก เพราะจะไม่มีใครหาเจอ ถ้าฉันไม่อนุญาตให้เจอ "

" อะ เอ๋..."

" ทำไมต้องต่อรองไม่เข้าใจ"

ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นหน้าที่อยากรู้จริงจัง ชายหนุ่มมองหน้าเธอด้วยแววตาที่ขรึมสูงสุด พยายามสุมความกดดันไปให้เธอทวีคูณความกลัวยิ่งขึ้น

แต่แล้ว ...

กลับตรงกันข้ามทุกอย่าง เมื่อหญิงสาวยิ้มแป้นช้อนตาหวานหยดมองเขา เผยความต้องการที่แท้จริงออกมา

" หนูชอบมาเดินเล่นแถวนั้น ทุกๆวันหลังเลิกเรียนเลยก็ว่าได้ แล้วก็เห็นพี่ชายมาที่หน้าผานั่นบ่อยๆ ทีแรกก็แค่ชอบ แต่พอมาเห็นรอยสักแบบนี้แล้ว...รักเลยได้ไหมคะ"

" หืม..."

ซึ่งนั่นทำเขาถึงกับต้องดีดตัวลุกขึ้นเต็มความสูง มองมายังร่างบางตรงหน้าใหม่อีกครั้ง ก่อนกลืนน้ำลายลงคอก้อนใหญ่

" เพียรานี่เธอ.."

" ก็ไอ้สองคนนั่นน่ะ มันจะยิงพี่ หนูเลยต้องยิงมันก่อน ไม่ดีเหรอคะ ที่หนูสามารถปกป้องพี่ได้ พ่อชอบสั่งฆ่าคนเหมือนผักปลา หนูไม่ชอบเลย จริงๆนะคะ"

พร้อมดวงตาคมกริบเบิกกว้าง ก้าวร่อนถอยหลังอีกสองก้าว ต่างจากเธอที่ลอยหน้าลอยตา ประหนึ่งเด็กน้อยไร้เดียงสา

" เพียรา.. ทั้งหมดที่พูดมา สาบานว่าเธอไม่ได้โกหก..."

" ค่ะ ไม่ได้โกหก ให้หนูอยู่ด้วยนะคะ ^^ พี่ชาย"

" !!! "