บทที่ 3

สามเดือนต่อมา...

บ้านตากอากาศหลังเล็กของ ธาร์เบอริส ซันดรู เจ้าของบ้านนานทีครั้งจะเหยียบมาสักครั้งอย่างเขา ครั้งนี้ทำชาวสวน แม่บ้าน จรดผู้รักษาความปลอดภัย ถึงกับงง

ต่างจากแม่นมคนนี้ เพราะไม่มีเรื่องไหนที่หล่อนจะไม่รู้ นามของหล่อนคือ ซูซี่

" ลุกไปอาบน้ำเถอะค่ะคุณ ป้าทำโจ๊กเอาไว้ให้ "

มือเหี่ยวบ่งบอกถึงอายุที่เยอะคราวแม่เขาสลัดผ้านวมผืนหนาออก เพื่อเตรียมเก็บไปซัก พร้อมปลุกเขาตื่น เนื่องจากนอนนานหลายชั่วโมง และไม่มีอะไรตกถึงท้อง

ทว่า... หนุ่มร่างใหญ่มีแค่กางเกงนอนบางๆ เผยท่อนบนให้เห็นกล้ามเนื้อหนาเป็นมัด ขนหน้าอกหยาบกร้าน อิดโอดไม่ยอมลุกง่ายๆ

" ป้ากินเลย ผมยังไม่หิว "

" ป้าทำให้คุณ ป้าจะกินได้ไงกันล่ะ " หญิงชรามองค้อน ก่อนพาร่างท้วมเดินสำรวจไปรอบห้อง เห็นอะไรที่ไม่เรียบร้อยก็เก็บ รวมทั้งเสื้อผ้าที่ถอดทิ้งระเนระนาดของเขา ในขณะปากพูด

ก่อนมาหยุดเดินชั่วคราว มองเขาอีกรอบ ก็ประโยคนี้..

" งั้นค่อยอุ่น "

" โถ่คุณ คราวที่แล้วก็พูดแบบนี้ ป้าเบื่อต้องเอาไปให้เจ้าบรูสมันกินต่อ "

" ดี หมาผมจะได้อิ่ม มันยิ่งดูแย่ๆอยู่ "

" มันก็ดูแย่เหมือนเจ้าของมันนั่นล่ะค่ะ " ซูซี่ว่า แววตาละห้อย

นี่ถ้าพ่อแม่ของเขาใส่ใจเขาตั้งแต่เล็กแต่น้อยสักนิด ในวันนี้... วันที่เขาไม่เหลือใคร คงไม่พาตัวเองมาที่นี่ บ้านเก่าสมัยบรรพบุรุษ

" เฮ้อ..." ซูซี่ถอนหายใจอีกครั้ง หลังเก็บทุกอย่างเสร็จ มายืนมองเขา " ตัดผมไหมคะ ป้าตัดให้ "

" เอาไว้อยากตัดจะบอกครับ " เขาตอบไม่เต็มเสียงนัก ก่อนพลิกตัวไปอีกฝั่ง บอกให้รู้ว่าเขาจะนอน หล่อนไม่ควรมารบกวนเขา

" ก็ได้ค่ะ "

ซึ่งนั่นเป็นการยุติการสนทนาที่มีศักยภาพสูงสุด สำหรับคนที่รู้นิสัยกันดี หากมากไปกว่านี้ เขาตะเพิดเอาแน่

ซูซี่พยักหน้ารับ ก่อนเดินออกจากห้องไปอย่างง่ายดาย

แต่แล้วบางครั้งทุกอย่างอาจไม่เป็นไปอย่างที่หล่อนคิด เมื่อซันดรูไม่ได้นอนต่อ แต่ลุกขึ้นมานั่งตัวตรง ก่อนเอี่ยวตัวไปมองบรั่นดีครึ่งขวดที่เหลือไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ทว่าต้องส่ายหัวหลุดยิ้ม เมื่อพบว่ามันไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว

" ซูนะซู .."

จากนั้นจึงเปลี่ยนความคิด สลัดผ้าห่มออก ลุกไปอาบน้ำแทน

ทิ้งโทรศัพท์เอาไว้ ที่มีคนโทรเข้ามาถึงสิบสาย

++ Mom ++

กว่าจะแล้วเสร็จธุระส่วนตัว ระยะเวลาปาเข้าไปสามชั่วโมงเศษ ก่อนเขาว่างจับโทรศัพท์ สิ่งที่เกิดขึ้นทันทีที่เห็นจอ หลังจากผ่อนคลายมานาน คือความมึนงงที่เผยออกมาทางสีหน้าของเขาแบบชัดเจน

" อะไรวะเนี่ย "

นั่นเพราะ สายเรียกเข้าที่พลาดไปหลายสาย ของแม่เขาจ่อตระหง่านอยู่ในนั้น

" ให้ตายสิ"

ทำชายหนุ่มตกใจหนักถึงขั้นต้องโทรกลับไปหาอย่างรนราน ไม่นานปลายสายก็รับ

" แม่ครับ! "

ทว่ากลับทำเขางงยิ่งกว่าเก่า เมื่อโทนน้ำเสียงของหล่อนดูไม่เหมือนคนที่ตกอยู่ในอันตรายใดๆ

( ซันลูก...)

เขาจึงกรอกตาพ่นลมทันที พลางเปลี่ยนเสียงตามไปด้วย

" แม่โทรหาผม?"

( ใช่จ้ะ )

" เพราะ?..."

( คุยดีๆกับแม่ไม่ได้หน่อยหรือไง )

สลับกับทำปากอมลม

" ผมจะคุยดีกับแม่ทำไม ในเมื่อแม่โทรมาจะใช้งานผม "

( อุ๊ย แสนรู้ )

" หยุดนะแม่.." ก่อนจะตัดบท

แต่แล้ว....

( หยุดนะซัน ถ้าคิดจะตัดสายแม่ล่ะก็...หยุดเดี๋ยวนี้เลย )

ซันดรูถึงกับชะงักและพ่นลมอีกรอบ กรอกตาไปมาแสดงถึงการเก็บความหงุดหงิดเอาไว้ในใจสุดขีด

เขารู้นิสัยแม่เขาดี รายนี้จะเอาอะไรต้องเอาให้ได้

แต่ต้องไม่ใช่ช่วงนี้ ช่วงที่เขาอารมณ์ผีเข้าผีออกอยู่

" ก็ได้ครับ มีอะไรก็ว่ามาเลย ผมรอฟังอยู่ "

( ก็ดีจ๊ะ ^^ )

" แต่แค่ห้านาทีเท่านั้น "

( นี่เจ้าซัน! )

" เหลือสี่นาที "

( เฮ้! เจ้านี่ แม่พูดก็ได้ )

ซันดรูใช้วิธีเดิมก่อนยิ้มกริ่ม พร้อมเลื่อนนิ้วไปยังปุ่มวางเตรียมรอกด

" ถ้าจะขอให้ไปช่วยงานพ่อไม่ต้องนะครับ เพราะยังไงผมก็ไม่ไป"

( เปล่าจ้ะ ^^ )

" งั้น..." ชายหนุ่มเลิกคิ้ว ก่อนจะตัดสายทิ้งจริงๆ เนื่องด้วยประโยคบอกเล่านี้

( งานสังคมของแม่ )

" ไม่ไป "

ติ๊ด!

แล้วจึงยืนมองหน้าจอโทรศัพท์ที่มันกระพริบขึ้นอีกครั้ง เพราะสายเรียกเข้า หลังถูกโยนไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียง

ซันดรูยิ้มกริ่ม รู้สึกสนุกที่ได้แกล้งแม่ ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตตัวเก่งที่พาดอยู่กับพนักเก้าอี้มาสวมแบบลวกๆ พลางหยิบกุญแจรถคันเก่า หมวก ปืนลูกซอง และที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ...บรั่นดีรสโปรดขวดใหม่

เขาวิ่งเหยาะๆลงบันไดไปจุ๊บแก้มคนแก่ ที่กำลังหมกหมุ่นอยู่กับการจัดโต๊ะอาหาร

จุ๊บ

แล้ววิ่งผ่านหลังไป เหลือแต่เสียงตอบกลับมา ซึ่งยิ่งตอบยิ่งก็ยิ่งไกลออกไปอีก

" อะ อ้าว นั่นคุณจะไปไหน "

" ผมเข้าไปในไร่นะซูซี่ "

" แต่คุณท่านจะมาทานข้าวเย็นกับคุณนะคะ "

" ไปเดี๋ยวเดียวก็กลับครับ "

" ไม่ได้นะคะ ท่านมาไม่เจอ ท่านอาละวาดตายเลย คุณ! "

"........"

บรื้นนนนนน

" หนู...." ประโยคทิ้งท้าย เสียงหล่อนขาดหายกลายเป็นหน้าสลด

เขาจะรู้บ้างไหม ว่าการเสาะหาเวลามาอยู่กับเขา...แม้ลูกชายจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว อย่างท่านธาร์เบอริสนั่นสุดแสนจะยาก และพยายามแค่ไหน

" เฮ้อ..."

อาจจะเป็นเรื่องเหลือเชื่อในความคิดของใครหลายคน ถ้าวันนี้มาเห็นเพลย์บอยอย่างเขานั่งชมป่าดงพงไพรอย่างใจจดใจจ่อ คงไม่อยากจะเชื่อและงุนงงไปตามกัน ทว่ามันเป็นไปแล้ว เพราะนี่ล่ะคือสิ่งที่เขาโปรดปรานที่สุดรองลงมาจากการจับปืนยิงกราดไปยังเป้านิ่ง ณ สนามฝึก

ใช่..เขาห่างมันมานานเหลือเกิน เกิน..จนไม่กล้าที่จะจับมันอีก ท่ามความคิดถึงมักจะก่อกวนยามสมองว่าง และเขาก็มักจะใช้จุดนี้ วิวนี้เป็นตัวสกัดทิ้งเสมอ

แม้มันจะต้องใช้เวลามากเกินความจำเป็นก็ตาม!

ปลายคางกรามแกร่งเต็มไปด้วยหนวดไรหนากึก เชยขึ้นอย่างสง่าผ่าเผย แหงนมองนกดำห้าตัวกำลังบินผ่าน บ่งบอกให้รู้ว่าปลายทางของมันนั่นคือที่ไหน ชายหนุ่มยิ้มเศร้าก่อนจะก้มหน้ามองมือตัวเอง

มือนี้ใช่ไหม ที่เคยคร่าชีวิตใครต่อใครมามากนัก จนนับไม่ถ้วน

มือนี้ใช่ไหมที่สามารถลิขิตชีวิตตัวเองยังไงก็ได้

พูดถึงเขานั้นมีทางเดินมากมาย ที่บิดาเป็นผู้ปูทางเนิ่นมา เพียงแค่เอ่ยปากตัดสินใจเดินดั่งเขาหวัง เพียงแค่นั้นก็รังแต่จะนำไปสู่ความยิ่งใหญ่ และสำเร็จ กอบกำอำนาจไว้แทบจะกระอักเลือด

ทว่ายังมีเหตุผลอะไรที่เขาไม่ยอมทำตามอีก

" นั่นน่ะสิ"

ซันดรูถอดหายใจพรืด ทำท่าจะทิ้งตัวลงนอนหนุนแขนตัวเอง

แต่แล้ว...

ปัง! ปัง!

" กรี๊ดดดด" กลับมีเสียงปืนที่ทำให้เขาต้องชะงัก ก่อนเสียงร้องของหญิงสาวตามมา

"...!!!"

มาเฟียหนุ่มถึงกับผละตัวขึ้น ดีดตัวลุกโดยสัญชาตญาณ หยิบปืนที่พกมา และสับเท้าวิ่งลงเนินเขาไปตามเสียงอย่างไม่ห่วงชีวิต

สิ่งแรกที่เขาเห็นคือคราบเลือด และ เธอ... ในชุดนักเรียน

" ชะ..ช่วยด้วย "

กับเสียงแหบพร่าเอ่ยหลังเห็นเขาพร้อมแขนเรียวชูสูงกว่าตัวหวังให้เร่งช่วย

ข้างกันคือชายฉกรรจ์สองคนที่เป็นศพ นอนหงายตาค้าง ทิ้งสาเหตุการตายคือรอยเจาะของกระสุนกลางหน้าผาก

ซันดรูถึงกับชะลอเท้า ชะงักกึกอึ้งอยู่พักหนึ่ง แล้วจึงเดินช้าไปหาเธอ ปลายตาไปทั่วเรือนร่างบาง พิจารณาเลือดกระเซ็นเปื้อนเสื้อและแก้ม ก่อนโล่งใจเพราะมันเป็นของคนที่ตาย

กระทั่งชะงักค้างไปอีกครั้ง เมื่อหรี่ตาลงมาถึงมืออีกข้าง แล้วเห็นว่าเธอถือปืน

...นี่เธอต่อสู้กับคนร้ายจนแย่งปืนมาได้

..หรือว่า ปืนนี่คือปืนของเธอเอง

" เกิดอะไรขึ้น?"

" พวกมันจะฆ่าฉัน "

" เธอเลยชิงฆ่าเขาก่อนน่ะหรือ "

" ......!!"