Chapter 9 ยิ้มไม่เป็นหรอกนะ

Chapter 9

ยิ้มไม่เป็นหรอกนะ

วันต่อมา

ฉันเข้าเรียนภายในห้องเรียนของตึกคณะนิเทศศาสตร์ นั่งอยู่ข้างพราวฟ้าเพื่อนรักหน้าสวยที่ตอนนี้กำลังตั้งใจฟังเนื้อหาที่อาจารย์สอนภายในคลาส

“วา...เย็นนี้ต้องไปถ่ายวิดีโออีกไหมเนี่ย?”

“ไปสิ ต้องไปเก็บภาพเพิ่ม คนมาดูเยอะมาก แถมอาจารย์ยังเรียกไปชื่นชมอีกเพราะเป็นการโปรโมตคณะนิเทศเราไปในตัว คนเข้ามาดูคลิปวิดีโอที่ฉันตัดต่อเยอะมากเลยนะ”

นอกจากนี้ยอดผู้ติดตามยังเพิ่มขึ้นอีกต่างหาก เป็นผลพลอยได้จากการถ่ายคลิปโปรโมตคณะวิศวะจริงๆ

“โอ้ยอิจฉาจังเลย อยากจะสร้างช่องแล้วมีคนติดตามเยอะๆบ้างง่ะ ทำยังไงดีล่ะ”

พราวฟ้าทำสีหน้าเป็นกังวล อาจจะเพราะได้เรียนคณะนิเทศสาขาการสื่อสารมวลชนจึงทำให้อยากจะลองสร้างชื่อเสียงขึ้นมาบ้าง

“ก็สร้างช่องเลยสิ มาถ่ายด้วยกันก็ได้เดี๋ยวจะแท็กชื่อให้”

ฉันยิ้มอย่างใจดี

“แต่เขินอ่า...ไม่ได้พูดเก่งอย่างเธอนี่นะยัยวา”

“โอ้ยจะมาขงเขินอะไรยัยพราวฟ้า...เธอสวยกว่าฉันอีกนะ ใช้ความสวยให้เป็นประโยชน์หน่อยสิ”

ปกติฉันหลงตัวเองมากนะ แต่ฟ้าสวยกว่าฉันอีก

“สวยอะไรกันเล่า...” พราวฟ้าดูเหมือนจะเขินและตีเข้าที่สีข้างของฉันเบาๆ เราสองคนนั่งเรียนกันไปหัวเราะกันไปแต่ก็พยายามไม่ให้รบกวนคนอื่น

เย็นนี้คงจะเป็นอีกวันที่ฉันจะต้องไปเจอพี่เบย์แบด.... จะต้องไปถ่ายวิดีโอให้พี่เขา

ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันเริ่มก่อตัวขึ้นมาตั้งแต่ตอนไหน ฉันรู้สึกว่า...ไม่อยากให้หน้าที่นี้จบลงเลย อยากถ่ายวิดีโอให้เขาไปเรื่อยๆ แต่ก็รู้ว่ามันคงเป็นไปได้ยาก...

ตัดใจซะดีกว่ามั้งวาวา พี่เขาสูงเกินไป เกินกว่าที่เราจะเอื้อม...

ตกเย็น

หลังจากเรียนเสร็จฉันก็มาที่คณะวิศวกรรมศาสตร์เพื่อที่จะรอเจอพี่เบย์ การถ่ายวิดีโอวันนี้ฉันเขียนสคริปต์มาให้พี่เขาอีก เราจะมาถ่ายนิ่งๆแบบเดิมไม่ได้ ที่สำคัญคนที่ควรจะพูดประกอบวิดีโอมันควรจะเป็นคนที่เรียนคณะวิศวะโดยตรงด้วย ฉันเรียนนิเทศศาสตร์บางทีอาจจะสื่อสารได้ไม่ดีพอ

“วันนี้พี่เบย์ต้องพูดต่อหน้ากล้องหน่อยนะคะ”

ฉันบอกเขาขณะที่เรากำลังจะเดินเข้าไปภายในห้องเวิร์คช็อปกัน

“ไม่เอา” พี่เบย์แบดตอบทันทีโดยไม่มองหน้าฉัน

เฮ้อ ดื้อซะจริง

“พี่จะนิ่งเงียบแบบนี้ไม่ได้ตลอดนะ คนดูอยากได้ความสมจริง ไม่ใช่แค่หน้าหล่อ ๆ เช็คเครื่องจักรกลไปมา”

พี่เบย์แบดหันมามองฉันช้า ๆ

“ฉันไม่ได้ขอให้เธอทำให้คนดูสนใจตัวฉัน”

เอ๊ะ! ตานี่! ดวงตากลมโตจ้องเขาอย่างหงุดหงิด

“แต่พี่น่ะเป็นตัวแทนของคณะ จะทำตัวน่าหมั่นไส้แบบนี้ไม่ได้ค่ะ”

เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย ราวกับประหลาดใจกับความกล้าของฉันที่ท้าทาย

“งั้นเธออยากให้ฉันทำอะไรล่ะ?”

ฉันหยุดคิด ก่อนจะยิ้มทะเล้น

“งั้นพี่ช่วยทำหน้าไม่เย็นชาได้ไหม? แบบ…ยิ้มนิดหน่อยก็พอ”

ตอบไปอย่างงั้น ใครเล่าจะรู้ว่าเมื่อวานหลังจากส่งเธอกลับไปอยู่ที่คอนโด เบย์แบดยิ้มและนึกถึงตอนเย็นที่ได้ออกไปแทะตีนไก่กับเธอ...ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ แม้แต่ตัววาวาเอง

“ฉันไม่เก่งเรื่องยิ้ม” เขาตอบเรียบ ๆ ไม่มีท่าทีจะทำตามสิ่งที่ฉันขอ

“อ๋อ เข้าใจแล้ว งั้นเดี๋ยวหนูจะสอนพี่เอง!” พูดพลางหยิบกล้องขึ้นมา

“ดูนี่นะคะ ทำตามหนูนะ!”

ฉันฉีกยิ้มกว้างจนดูตลก และแกล้งทำหน้าประหลาด ๆ จนเพื่อนร่วมคณะวิศวะที่เดินผ่านหัวเราะกันคิกคัก พี่ซีเคที่ยืนอยู่ไกลๆก็หัวเราะไปด้วย แต่ก็วุ่นกับการทำงานส่วนของตัวเอง ไม่ได้เข้ามาวุ่นวายกับเราสองคน

พี่เบย์แบดมองฉันเงียบ ๆ ก่อนจะพูดเบา ๆ

“เธอทำให้ฉันยิ้มไม่ได้หรอก”

โกหกคำโต เมื่อวานนั่งเล่นอยู่ที่คอนโดเขายังยิ้มกว้างทั้งยังสั่งให้เลขาซื้อรถคันใหม่เพื่อเอาใจวาวาอีก

“อ้าว แบบนี้ไม่ตลกเหรอ?” วาวาทำหน้ามุ่ย

“ถ้างั้นพี่เบย์ลองยิ้มเองดูสิคะ”

พี่เบย์แบดถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูเงอะงะเล็กน้อย

“หืม นี่คือยิ้มใช่ปะ ทำหน้าเหมือนตัวร้ายที่คิดแผนชั่วในละครเลยอ่ะ” ฉันพูดพลางหัวเราะออกมา

“แต่ก็…โอเคอยู่ค่ะ พี่หล่ออยู่แล้ว ยิ้มยังไงก็หล่ออยู่ดี”

ระหว่างถ่ายคลิป ฉันสังเกตเห็นว่าพี่เบย์แบดไม่ได้เย็นชาเหมือนตอนแรกที่เราเจอกัน เขาเริ่มช่วยถือกล้อง ช่วยจัดแสง และบางครั้งก็แอบมองหน้าฉันเวลาที่เผลอทำอะไรเปิ่น ๆ ฉัน...ไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม?

หลังจากถ่ายทำเสร็จ ฉันนั่งดูฟุตเทจกับเขาในห้องเวิร์คช็อป

“พี่เบย์ดูเป็นธรรมชาติดีนะเวลามีความสุขกับการทำงาน พี่คงจะชอบพวกเครื่องจักรกลมากเลยสินะคะ”

ฉันพูดพลางยิ้ม

“ก็ทำนองนั้น” เบย์แบดตอบ ริมฝีปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย

ฉันหัวเราะเบาๆ

“สมฉายาเจ้าชายน้ำแข็งจริงๆ”

เขาไม่ตอบอะไร แต่ลุกขึ้นเก็บของแทน

ก่อนที่พี่เบย์แบดจะเดินจากไป ฉันรีบพูดขึ้น

“ขอบคุณนะคะพี่เบย์ที่ช่วยหนูวันนี้ หนูรู้ว่าพี่ไม่ค่อยชอบทำอะไรแบบนี้”

พี่เบย์แบดหยุดเดินและหันมามองหน้าฉัน

“เธอควรขอบคุณตัวเองมากกว่า เพราะการถ่าย ตัดต่อ แล้วก็ชื่อเสียงในโซเชียลของเธอ ทำให้คณะวิศวะของแอชตันเจเคเป็นที่สนใจ”

“ก็ถือว่าช่วยๆกันแหละค่ะ”

ฉันยิ้มเขิน ที่จริงฉันเองก็เป็นนักเรียนทุน สร้างประโยชน์ให้มหาวิทยาลัยได้ก็ถือเป็นเรื่องดี

พี่เบย์แบดยักไหล่ก่อนเดินออกไป ทิ้งให้ฉันยืนมองตามเขาพร้อมหัวเราะเบา ๆ

“พี่เบย์นี่…น่าสนใจจริง ๆ”

เมื่อกลับมาถึงหอพัก ฉันเล่าเรื่องวันนี้ให้เพื่อน ๆ รูมเมทของหอในหญิงฟังในขณะนั่งกินขนมด้วยกัน

“พี่เบย์แบดยิ้มเหรอ!?” มินนี่อุทาน

“ฉันไม่อยากเชื่อเลย!” พลอยว่า

“นั่นสิ เป็นเรื่องที่แปลก” พิ้งค์เสริม

ส่วนฉันหัวเราะเบาๆ

“เขาก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก จริง ๆ แล้วเขาก็มีมุมน่ารักเหมือนกันนะ”

“ระวังตัวไว้เถอะ เดี๋ยวจะตกหลุมรักพี่เขาเอานะ” พลอยพูดพลางยิ้มมุมปาก

“ไม่มีทาง! ฉันแค่ทำงานกับเขาเฉย ๆ” ฉันรีบปฏิเสธ

แต่ลึกๆแล้วฉันก็เริ่มรู้สึกว่าในใจมันว้าวุ่นแปลกๆ...ไม่อยากเลิกถ่ายคลิปกับพี่เบย์เลย