Chapter 10 แอชตันเจเคเกมส์

Chapter 10

แอชตันเจเคเกมส์

หลายวันต่อมา

ฉันกับพี่เบย์มีการแชทคุยกันบ้างเรื่องงาน แต่ไม่ได้เจอกันหลายวันแล้ว

ใจดวงน้อยมันหน่วงๆบอกไม่ถูกแฮะ ก็พี่แกเข้ามามีบทบาทในชีวิตฉันตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาเรียนที่นี่ พอเขาหายหน้าหายตาไปก็เลยรู้สึกแปลกๆ

วันนี้เป็นวันจัดกิจกรรมของมหาวิทยาลัย บริเวณลานกว้างหน้าอาคารเรียนเต็มไปด้วยบูธจากคณะต่าง ๆ แต่ที่ดูจะได้รับความสนใจที่สุดคือการแข่งขัน

‘แอชตันเจเคเกมส์’ ระหว่างคณะวิศวกรรมศาสตร์และคณะนิเทศศาสตร์

“เธอจะลงแข่งกีฬาทำไม?”

เบย์แบดถามเสียงเรียบเมื่อเจอวาวาในบูธนิเทศ เขาตั้งใจเดินมาเช็คความเรียบร้อยและเก็บภาพโดยรวมส่งให้กับทางครอบครัว วันนี้ทางมหาวิทยาลัยเปิดให้คนนอกเข้ามาดูได้ด้วย ซึ่งแน่นอนว่ามีคนมาดูอย่างล้นหลาม แสดงให้เห็นว่ามีเด็กมัธยมสนใจจะมาเรียนที่แอชตันเจเคอยู่มาก

“ก็หนูอยากสนุกนี่! แล้วพี่ล่ะ? มาแข่งด้วยเหรอ?” ฉันถามกลับพลางยิ้มทะเล้น

“ไม่”

“อ้าว! นี่พี่เบย์จะไม่ช่วยคณะตัวเองเลยเหรอ? แพ้ขึ้นมาจะเสียหน้านะ” ฉันหยอกเขาเล่น

“ไม่จำเป็น” พี่เบย์แบดตอบพร้อมเดินหนี แต่ก่อนที่เขาจะไปไกล กลุ่มเพื่อนของเขาดึงตัวไว้

“เฮ้ยไอ้เบย์! มึงต้องลงแข่งนะเว้ย ระดับเจ้าพ่อวิศวะลูกเจ้าของมหาวิทยาลัยจะพลาดกิจกรรมได้ไง”

พี่เบย์แบดพยายามปฏิเสธ แต่สุดท้ายก็ถูกผลักดันให้เข้าร่วมในฐานะตัวแทนของคณะวิศวะ

การแข่งขันเริ่มต้นด้วยความตื่นเต้น เสียงเชียร์ดังสนั่นจากทั้งสองฝั่ง กิจกรรมแรกคือวิ่งผลัดโดยผู้เข้าแข่งขันต้องถือถังน้ำข้ามอุปสรรค ฉันและพี่เบย์แบดเป็นตัวแทนรอบแรกของทั้งสองคณะ

“อย่าให้แพ้ล่ะ!” ฉันพูดพร้อมยิ้มท้าทาย

พี่เบย์แบดมองมาด้วยสายตาเรียบนิ่ง

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเล่นสนุกเหมือนเธอ”

เมื่อสัญญาณเริ่มดังขึ้น เราก็รีบวิ่งฝ่าด่านแรกทันที แต่ความต่างของเราสองคนก็ชัดเจน

ฉันรีบวิ่งสับตีนหมาประคองไอ้ถังน้ำหนักๆนี่ แต่มันก็หนักซะเหลือเกิน อาจเป็นเพราะฉันตัวนิดเดียวไอ้เจ้าถังน้ำนี้มันเลยหนักมากไปสักหน่อย

อึ้บๆไว้ยัยวา จะไม่ไหวอยู่แล้ว ฮือ ขาฉันวิ่งสับเป็นม้าเลยตอนนี้ แต่หน้าสวยๆถอดสีไปหมดเพราะความเหนื่อย ทำไมวิ่งไม่ถึงสักทีเนี่ย

“แฮ่ก...” ฉันหอบเหนื่อยอ่อน เหลือบไปมองคนด้านข้างของคณะวิศวะ เขาวิ่งนำหน้าฉันไปหลายขุม แถมหน้าตอนวิ่งยังหล่อเท่สุดๆ! อ๋า หลงเสน่ห์พี่เบย์เข้าแล้ว เบ้าหน้าฟ้าประทาน จมูกโด่งรับกับแสงแดดแรงๆที่ส่องมาที่สนามหญ้า ฮึ้ย หล่อจังเว้ย

พี่เบย์แบดเขาดูสงบและแม่นยำในทุกการเคลื่อนไหว ทุกสายตาจับจ้องและกรี๊ดกร๊าดไปที่พี่เขา

ปั้กก

ในที่สุดฉันก็สะดุดหกล้มขณะพยายามกระโดดข้ามอุปสรรค โอ้ยอายจัง ฉันรีบหัวเราะยิ้มกลบเกลื่อนแม้ว่าจะน่าอายมาก ในกล้องต้องเห็นแน่ๆเพราะฉันฝากยัยพราวฟ้าเพื่อนในสาขาหน้าสวยให้ช่วยถ่ายวิดีโอให้ กะว่าคืนนี้จะไปตัดต่อเอาลงให้เอฟซีดูซะหน่อย

ฉันหัวเราะตัวเอง แต่พี่เบย์แบดกลับหยุดวิ่งและยื่นมือมาช่วยให้ฉันยืนขึ้น

“ลุกเร็ว” เขาพูดสั้น ๆ

ฉันทำหน้างุนงง เขาหยุดวิ่งทำไม? แต่ก็ไม่สงสัยนาน รีบจับมือเขาแล้วลุกขึ้น เราทั้งสองคนวิ่งต่อจนถึงเส้นชัย โดยมีพี่เบย์แบดช่วยประคองถังน้ำของฉันจนไปถึงจุดสิ้นสุด

เขาทำไมแข็งแกร่งแบบนี้นะ ยกทั้งถังน้ำของตัวเอง แล้วก็ถังน้ำของฉันอีก...เล่นกีฬาเป็นประจำรึเปล่านะ?

หลังจบรอบแรกฉันรีบวิ่งไปหาพี่เบย์ฝั่งคณะวิศวะที่อยู่ตรงข้ามกับฝั่งคณะนิเทศทันที

“ทำไมพี่ถึงช่วยหนูล่ะ?” ฉันรีบถามขึ้น มันข้องใจจริงนะ คนเย็นชาอย่างเขาเหลือบมาเห็นฉันที่วิ่งตามหลังอยู่หลายก้าวได้ยังไง?

รึฉันอยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลา อ๋า ไม่น่าใช่ หลงตัวเองจังเลยนะยัยวาวา

“เธอคงลุกลำบากถ้าฉันไม่ช่วย” พี่เบย์แบดตอบเรียบ ๆ สายตาเหลือบมามองกระโปรงทรงเอในชุดนักศึกษาของฉัน พอดีฉันไปแข่งกีฬาโดยไม่ได้เปลี่ยนชุดก่อน ลืมคิดไปเลย มีคนแอบเห็นกางเกงในไหมเนี่ย แหะๆ

“แต่นี่มันแข่งกันนะคะ พี่เบย์ไม่น่าทำแบบนั้นเลย”

ฉันพูดหน้าสลดเล็กน้อย เป็นต้นเหตุทำให้คณะวิศวะของเขาแพ้การแข่งขันวิ่งผลัด

“พี่น่าจะปล่อยหนูแพ้ไปเลยสิ” บอกไปตามความจริงในใจ

พี่เบย์แบดมองหน้าฉันแล้วพูดเบา ๆ

“ฉันไม่ชอบเห็นใครเจ็บ”

ฉันอึ้งไปชั่วขณะ แต่ก่อนที่จะพูดอะไร ยัยพราวฟ้าก็รีบมาลากฉันเพื่อไปเข้าแข่งในรอบถัดไป

การแข่งขันจบลงด้วยความสนุกสนาน คณะวิศวะและคณะนิเทศเสมอกันในคะแนนรวม แต่สิ่งที่ฉันจดจำได้มากที่สุดไม่ใช่ผลการแข่งขัน แต่เป็นคำพูดและการกระทำของพี่เบย์ที่เริ่มเผยให้เห็นด้านที่ฉันไม่เคยคาดคิด

เขา...น่ารักอ่ะ! ฮือ หลงเสน่ห์เจ้าชายน้ำแข็งเข้าอย่างจัง

ในระหว่างที่ทุกคนกำลังแยกย้ายกันกลับ ฉันรีบวิ่งไปหาพี่เบย์

“ขอบคุณที่ช่วยหนูวันนี้นะ” พูดพร้อมรอยยิ้มสดใส

เขามองฉันอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า

“คราวหน้าอย่าซุ่มซ่าม”

ฉันหัวเราะเบา ๆ

“แล้วถ้าหนูซุ่มซ่ามอีก พี่เบย์จะช่วยหนูอีกไหมคะ?”

พี่เบย์แบดยกยิ้มมุมปากเล็ก ๆ

“ก็อาจจะ”

ฉันยืนมองเขาเดินจากไป พร้อมกับรู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนเย็นชาที่คิดในตอนแรก

เขาไม่ได้คิดปฏิเสธที่จะช่วยฉัน นี่พี่เบย์คิดอะไรกับฉันเกินคำว่ารุ่นพี่รุ่นน้องไหมเนี่ย?