Chapter 8 ออกรถใหม่ไปอวดสาว

Chapter 8

ออกรถใหม่ไปอวดสาว

หลังจากกินก๋วยเตี๋ยวตีนไก่กันเสร็จ พี่เบย์แบดก็ขับรถมาส่งฉันที่หอในหญิงของมหาวิทยาลัย

“ขอบคุณมากนะคะสำหรับมื้อนี้ ตีนไก่อร่อยมาก”

ตอนแรกก็ทำเป็นยี้นะ แต่พอได้แทะตีนหนึ่งก็แทะตีนต่อไปอีก จนในที่สุดก็ต้องสั่งตีนไก่พิเศษมาเพิ่มอีกตั้งหกตีน

“อือ...เธอพักอยู่ที่หอในหญิงนี้งั้นเหรอ?”

เขาที่นั่งอยู่บนรถเปิดกระจกเอ่ยถามฉันที่ยืนอยู่ด้านนอก ฉันกำลังจะเดินเข้าไปด้านใน

“ใช่ค่ะ ทำไม? พี่อยากเข้ามาในหอด้วยเหรอ?”

ฉันแซวเล่น อารมณ์แบบมานั่งเล่นกันตามประสาเพื่อนหญิงภายในหอหญิง

“ทะลึ่ง”

เขาตอบพร้อมกับหน้าแดงและเบือนหน้าหนีฉันไป อะไรหว่า ฉันหมายถึงจับกลุ่มนั่งเล่น นั่งลอนผมกันตามประสาผู้หญิง อ๊าก นี่เขาคิดอะไรกันเนี่ย

“คิดอะไรของพี่เนี่ย หนูหมายถึงนั่งเล่นล้อมวงกินขนมต่างหากเล่า!”

ตอนนี้ฉันเองเลยกลายเป็นฝ่ายที่หน้าแดงแทนเพราะเท่าทันความคิดเห็นหื่นๆในหัวของพี่เบย์

“เปล่า เข้าหอได้แล้วจะกลับแล้ว”

เมื่อตอบอะไรไม่ได้เขาก็แถแล้วไล่ฉันเข้าไปด้านในแทน

“แล้วหอของพี่อยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยไหม?”

“ไม่ไกล อยู่ตรงข้ามกับหอเธอนี่แหละ”

“เอ๋ พี่หมายถึงไอ้คอนโดวีไอพี ตรงข้ามหอหญิงอะนะ”

ฉันมองไปที่คอนโดขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงข้ามกับหอของฉัน เป็นคอนโดห้องเดี่ยวมีทุกอย่างอยู่ภายในห้อง ทั้งโซนทำอาหาร โซนนั่งเล่นและห้องนอน ดูแล้วช่างแตกต่างจากหอในของฉันยิ่งนัก นั่นเป็นคอนโดวีไอพีที่มหาวิทยาลัยสร้างขึ้น ในแต่ละเทอมต้องจ่ายแพงหูฉี่เลยล่ะ ใครจะไปอยู่ไหวกันล่ะ

“อือ...”

“โอ้ยอิจฉาจังเลย อยากอยู่คอนโดสวยๆแบบนั้นบ้างอ่ะ”

ฉันพูดพร้อมกับมองไปทางหอในของตัวเองแล้วแกล้งทำคอตก ก็มันต่างกันมากจริงๆนี่นา ภายในห้องฉันมีรูมเมทอีกตั้งสามคน

“ถ้าว่างๆ...จะไปนั่งเล่นก็ได้”

“นั่งเล่น? นั่งเล่นที่ไหนหรอคะ?”

ฉันถามเสียงใสพร้อมกับจ้องมองหน้าเขา

“นั่งเล่นที่คอนโดฉัน”

ฉันชะงักไป หน้าสวยถึงกับเลิ่กลั่ก บ้า นี่รุ่นพี่ปีสามจะชวนฉันขึ้นคอนโด เขาคิดอะไรอยู่เนี่ย!

“กลับมาแล้วเหรอยัยวา?”

มินนี่เดินมาออกจากหอพอดี และสวมชุดนอน ดูเหมือนกำลังจะเดินออกไปที่ร้านสะดวกซื้อหน้าหอ

“กลับมาแล้วล่ะ งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะพี่เบย์ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ”

ฉันรีบตัดบทบอกลาพี่เบย์ พร้อมกับรีบจ้ำเดินเข้าหอ

“อือ”

เขาทำเพียงตอบรับในลำคอก่อนจะกดปิดกระจกรถแล้วก็ขับรถจากออกไป มินนี่หันมามองฉันด้วยสายตาจับผิด

“ไปไหนกันมาจ๊ะ หืม? สนิทกันถึงขั้นได้นั่งรถหรูของพี่เขาแล้วหรอ โอ้ยอิจฉาอ่ะ”

มินนี่รูมเมทสุดที่รักในชุดนอนพร้อมกับผมฟูที่ถูกปล่อยออก แว่นหนาเตอะถูกสวมเอาไว้ เป็นยัยเฉิ่มที่ไม่ดูแลตัวเองเลยจริงๆ...

“ถ่ายวิดีโอไง ไม่มีอะไรหรอกน่า...เข้าหอก่อนดีกว่า”

ฉันรีบตัดบททิ้งและยิ้มแห้งๆ รีบเดินเข้าหอ ส่วนมินนี่ก็เดินออกไปที่ร้านสะดวกซื้อ ความสัมพันธ์ของฉันกับพี่เบย์มันดูเตะตาคนภายนอกนักรึไงนะ?

ฉันกลับมาในห้องก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและทำงานทำการบ้านเคลียร์ทุกอย่างให้เสร็จ วันนี้มีตัดต่อวิดีโอที่ไปถ่ายที่ร้านก๋วยเตี๋ยวไก่ด้วย

ฉันกดลงวิดีโอให้แฟนคลับได้รับชมชีวิตประจำวัน ซึ่งวันนี้ฉันถ่ายการเรียนการสอนของนักศึกษาปีหนึ่งพร้อมกับว่ากินอะไรบ้าง เป็นอารมณ์ Vlog 1 Day

ว่าแต่เพิ่งไปถ่ายเก็บภาพตอนที่ทำงานกันในคณะมานี่นา ว่าแล้วก็เปิดดูสักหน่อยดีกว่า

เพราะสังเกตดูคลิปที่ฉันเข้าไปถ่ายที่บางอันก็ยังตัดต่อไม่เสร็จในวันแรก พี่เบย์นี่...น่ารักกว่าที่คิดเยอะเลยนะ ไม่ได้เป็นเจ้าชายน้ำแข็งอย่างที่ใครเขาว่ากันสักเท่าไหร่

เขาช่วยเหลือคนอื่นเยอะมากเลย เป็นผู้ชายที่ทั้งเก่งทั้งเพอร์เฟ็กต์และมีหลักการจริงๆไม่ใช่แค่เรียนวิศวะ แต่เขาเก่งในสาขาวิชาชีพนี้มากอีกต่างหาก น่าชื่นชมจริงๆ

“พี่นี่...ไม่เหมือนที่หนูคิดไว้เลยนะคะ…”

นั่งดูคลิปไปก็นั่งหัวเราะไป นี่ใจฉันเริ่มมีผู้ชายคนนี้เข้ามาอยู่ในใจตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ฉันโฟกัสพี่เขามากไป

เริ่มสนใจเรื่องในชีวิตพี่เขามาก...ควรหยุดดีมั้ยนะ? ไม่ควรจะถลำลึกมากไปกว่านี้หรือเปล่า? พี่เบย์แบดเย็นชาซะขนาดนั้น เขาคงไม่สนใจเรื่องความรักหรอก วันๆก็ขลุกอยู่แต่ห้องเวิร์คช็อปกับเครื่องยนต์

ฉันหยิบสมุดไดอารี่บันทึกประจำวันขึ้นมา เป็นการบันทึกว่าวันนี้ทำอยู่ที่ไหนและถ่ายวิดีโอเกี่ยวกับอะไรบ้างเพื่อจะเก็บไว้เป็นความทรงจำในอนาคตว่าฉันผ่านงานอะไรช่วงเวลาไหนมา

ข้อความจากปลายปากกาสีชมพูมีตุ๊กตาหมีอยู่ตรงตูดปากกา ฉันเขียนยิกยิกลงในกระดาษ

‘บางที…ความเย็นชาของพี่เบย์แบดอาจเป็นเพียงเกราะที่ปกป้องตัวเองจากโลกภายนอก’

คอนโดหรูวีไอพี

ร่างสูงกว่า 180 เซนติเมตรในชุดเสื้อช็อปสีแดงกับกางเกงยีนส์สีเข้มเดินล้วงกระเป๋าทำหน้านิ่งขึ้นมาบนชั้น 26 ซึ่งเป็นชั้นที่เขาอาศัยอยู่

ติ๊ด!

คีย์การ์ดถูกติ๊ดเข้าที่หน้าห้อง เดินเข้ามาแล้วทิ้งกายลงบนโซฟาตัวใหญ่

ครุ่นคิดกับเรื่องที่เจอในวันนี้...ผู้หญิงตัวเล็ก หน้าตาสะสวย แถมเป็นอินฟลูชื่อดังที่เธอพยายามจะเสนอและพรีเซนต์ ใจดวงแกร่งรู้สึกวูบไหวอย่างแปลกๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ยัยนั่น...น่ารักจังวะ”

เขาพูดกับตัวเองอย่างแปลกใจ ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าตัวเองจะมีความคิดนี้ โตมา 21 ปีไม่เคยจะสนใจผู้หญิงคนไหน

ตาคู่คมจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นหอในหญิงเล็กๆที่มีเพียงหกชั้นแล้วก็คลี่ยิ้มขึ้นมุมปาก มั่นใจเลยว่าหากวาวาได้เห็นรอยยิ้มนี้คงจะใจเต้นรัว มีไม่มากครั้งที่เบย์แบดจะยิ้มให้ใคร

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงประตูดังขึ้นจากการเคาะ ดูก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ใครที่ไหน คอนโดต้องใช้คีย์การ์ด ถ้าเคาะได้ก็ต้องเป็นคนที่อยู่ในคอนโดนี้

เขาเดินไปเปิดประตูก็เจอกับซีเคเพื่อนรัก

“อะไรมึงวะ มีอะไร?”

“เฮ้ยพวก กินเหล้าป่ะ? ไม่ได้ไปกินเหล้ากับพวกกูนานแล้วนะ”

“ขี้เกียจ”

เขาไม่ค่อยชอบเข้าสังคมสักเท่าไหร่ ไม่ชอบเป็นที่สนใจ

“โห ช่วงนี้มึงไม่ค่อยไปไหนกับพวกกูเลย มัวไปขลุกถ่ายคลิปอยู่กับวาวาอยู่ได้”

“มึงก็รู้บ้านกูบังคับมา”

นี่เป็นงานที่ได้รับมอบหมาย ป็นลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัย ตั้งหน้าตั้งตาเรียนอย่างเดียวมันก็คงไม่ได้

“เออ ไอ้คุณชาย บ้านมึงนี่ก็เหลือเกิน ใช้งานลูกชายอย่างกับทาส”

ซีเคบ่นอุบ สายตาของเบย์แบดนั้นเต็มไปด้วยความว่างเปล่าเมื่อพูดถึงครอบครัว

“งั้นเอาไว้วันหลังแล้วกันมึง เดี๋ยวกูไปชวนใหม่”

“เดี๋ยว...”

เขาเรียกเอาไว้ ซีเคที่กำลังจะเดินจากไปชะงักเท้า

อะไร?

“มึงคิดว่า...กูจะซื้อรถใหม่ดีไหม?”

“ซื้อรถใหม่? ซื้อทำไมวะ มึงก็เพิ่งถอยซูเปอร์คาร์คันใหม่มา ไอ้คันเก่ามึงที่พ่อซื้อให้มันสีแดงแล้วมึงบอกมันเตะตาเกินเลยไปถอยสีดำมา ยังจะถอยใหม่อีกเหรอวะ?”

รู้ว่ารวย แต่ซีเคก็ไม่เคยเห็นเพื่อนใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายเท่าไหร่ นี่คิดยังไงจะซื้อรถใหม่อีก

“กระบะเป็นไง?”

“ฮะ...”

ซีเคนิ่งไป เพื่อนเขา...เจ้าชายน้ำแข็งกับรถกระบะเนี่ยนะ?

“อย่าหาทำ กูว่าไม่คือว่ะ”

“งั้นเหรอ...โอเค ไปได้แล้ว”

“อะไรของมึงวะ ร้อยวันพันปีไม่เห็นจะสนใจรถกระบะ”

ซีเคส่ายหัวไปมาอย่างไม่เข้าใจเพื่อนก่อนจะเดินจากไป

เขาปิดประตูลงแล้วเดินกลับมานั่งที่โซฟาตัวเดิม ภายในหัวครุ่นคิดถึงคำพูดที่วาวาพูดกับเขา

‘ซื้อกระบะดีกว่าอีกนะคะ ขนของได้ด้วย คันนี้น่าจะแพงมากแถมยังไร้ประโยชนอีกต่างหาก’

“สงสัยว่าเธอจะชอบกระบะสินะ..”

เขาพึมพำแล้วคิดเองเออเอง มือหนายกขึ้นกดโทรศัพท์หาเลขาที่คอยช่วยดูแล

‘ฮัลโหล ว่าไงครับคุณเบย์’

“ลุงกรณ์ช่วยผมที ผมอยากออกรถคันใหม่”

‘แต่คุณเบย์เพิ่งจะออกคันสีดำไปนะครับ ซูเปอร์คาร์คันสีแดงก็ยังจอดทิ้งอยู่ที่บ้านไม่มีใครใช้’

รถที่บ้านเยอะจนไม่รู้จะเยอะยังไงแล้ว ทั้งรถยุโรป รถซูเปอร์คาร์ ไหนจะรถตู้อีก

“ไปศูนย์รถญี่ปุ่น เลือกระบะเท่ๆมาให้ผมคันนึง”

“ฮะ?”

ลุงกรณ์ได้แต่นิ่งไป...คุณชายของเขาจะขับรถกระบะ? อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย.. ที่คฤหาสน์หลังใหญ่มีรถมากมายก็จริงแต่ไม่มีคันไหนซักคันที่เป็นกระบะ

หลังจากสั่งงานเสร็จก็วางโทรศัพท์ลง หน้าหล่อแต่แสนจะเย็นชา ใบหน้านิ่งที่ใครต่างก็ไม่เคยเห็นรอยยิ้ม...

จู่ๆรอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้า

เธอทำให้เจ้าชายน้ำแข็งอย่างเขายิ้มเป็น..น้องวาวาปีหนึ่ง