Chapter 7 ตีนสามแฉกกับเจ้าชายน้ำแข็ง

Chapter 7

ตีนสามแฉกกับเจ้าชายน้ำแข็ง

หลังจากถ่ายคลิปวิดีโอโปรโมตคณะเสร็จฉันก็นั่งรถมากับพี่เบย์

บุญตูดจริงเลยวาวา นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ได้นั่งรถซูเปอร์คาร์ราคาสามสิบล้านบาท กลับไปวันนี้ไม่ต้องอาบกันละน้งน้ำ นอนมันทั้งอย่างนี้แหละ บุญพาวาสนาตูด

“เป็นอะไร?” คงเห็นฉันมีท่าทีลุกลน พี่เบย์ที่ขับรถอยู่ปรายตามามองฉันที่นั่งอยู่เบาะด้านข้าง รถคันนี้ก็เล็กซะจริง มีแค่สองเบาะเท่านั้นเอง เล็กแบบนี้จะไปทำอะไรได้

“รถพี่นี่มันเล็กจริงเลยนะคะ แพงซะเปล่า”

“หืม?” พี่เบย์ชะงักไปนิดนึง เขาหันมามองหน้าฉัน

“ซื้อกระบะดีกว่าอีกนะคะ ขนของได้ด้วย คันนี้น่าจะแพงมากแถมยังไร้ประโยชนอีกต่างหาก”

พี่เบย์ขมวดคิ้วมุ่น

“นี่เธอกำลังเปรียบเทียบซูเปอร์คาร์กับรถกระบะ?”

ถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ เบย์แบดไม่เคยเจอใครกล้าสบประมาทเขาแบบนี้มาก่อน แถมรถคันนี้ก็ถอยมาแพงมาด้วย ภาษีแพงหูดับ แต่สาวดันชอบกระบะ งงสิครับ

“ใช่ค่ะ แต่ไม่เป็นไรหรอก พี่รวยขนาดนี้คงไม่จำเป็นต้องเอารถกระบะไปเข็นของเพื่อค้าขายที่ไหนหรอกค่ะ”

ฉันพูดแล้วยิ้มอย่างจริงใจ พี่เบย์เงียบนิ่งไปแต่ยังคงขับรถต่อ

“นี่เราจะไปกินที่ร้านไหนกันเหรอคะ?”

ฉันถามพร้อมกับมองรอบๆถนน นี่ก็เริ่มไกลออกมาจากมหาวิทยาลัยแอชตันเจเคแล้ว

“ห้าง”

เราไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีก บรรยากาศทั้งรถมีแต่ความเงียบ อ่า เจ้าชายน้ำแข็งจริงๆ ผลึกน้ำแข็งจะแทงตัวฉันตายมั้ยเนี่ย เย็นชาชะมัดคนอะไรก็ไม่รู้...

เรานั่งกันอยู่ท่ามกลางความเงียบได้สักพักก็มาถึงห้างสรรพสินค้า ฉันฉีกยิ้มดีใจที่ได้เข้ามาใจกลางเมือง ปกติมหาวิทยาลัยแอชตันเจเคของเราจะอยู่ชานเมือง ต้องนั่งรถเข้ามาเดินห้างใหญ่ๆในแถบกลางเมือง

“อยากกินอะไร?”

เขาถามพร้อมมองไปรอบๆ เราจอดรถกันที่โซนวีไอพีเพราะพี่แกมีบัตรอะไรไม่รู้ รึอาจจะเพราะขับซูเปอร์คาร์ฉันเองก็ไม่แน่ใจนัก

“อืม..”

ฉันยกมือขึ้นเกาคางนิดๆทำหน้าครุ่นคิด

“ซูชิ..” พี่เบย์กำลังจะเสนอแต่ฉันขัดขึ้น

“ก๋วยเตี๋ยวไก่มะระค่ะ”

“ฮะ?” เขาชะงักอ้าปากค้างหน้าเหวอไปนิดหน่อย ทำเอาฉันหัวเราะคิกๆเมื่อเห็นท่าทางนั้น

“คิก เป็นอะไรไปคะ ตกใจอะไร?”

ก็แค่ชวนกินก๋วยเตี๋ยว ทำหน้าเหมือนเห็นผีไปได้

“เปล่า ก็ตามใจเธอสิ”

“น่ารักที่สุด งั้นเดินตามมาเลยค่ะ ห้างนี้หนูเคยมาบ่อยสมัยเรียนมอปลาย”

ว่าแล้วก็ก้าวขาฉับไวเดินนำพี่เบย์ไปดุ่มๆ ร้านไก่มะระของโปรดยัยวาวา

และแล้วเราสองคนก็เดินมาจนถึงร้านก๋วยเตี๋ยวไก่มะระที่อยู่ในตรอกซอยข้างๆห้าง มันเป็นเพียงหลืบเล็กๆในพื้นที่ใจกลางเมือง ร้านก๋วยเตี๋ยวไก่ที่มีตู้ใสอยู่ด้านหน้า มีโต๊ะอยู่เพียงสามโต๊ะ โต๊ะสีแดงกับเก้าอี้สีน้ำเงิน

“อ้าวหนูวาวา กลับมาเยี่ยมบ้านเหรอลูก?”

บ้านฉันอยู่แถวนี้ แต่บ้านที่หมายถึงก็คืออยู่ในโซนยากจนที่รวมกันเป็นชุมชน บ้านของฉันเป็นบ้านไม้สองชั้นเก่าๆ และฉันอาศัยอยู่กับแม่ที่ทำงานขายข้าวแกงอยู่ที่ตลาดนัด

“สวัสดีค่ะป้าไก่”

“จ้ะ เอาอะไรดีล่ะ แล้วนั่นใครน่ะ แฟนเหรอ?”

ป้าไก่ที่กำลังถือตะหลิวตักน้ำซุปในมือชี้มันมาทางหน้าของพี่เบย์แบด

“เปล่าครับ” พี่เบย์ตอบเสียงเรียบ

“เอ้าเหรอ เห็นมาด้วยกัน โทษทีจ้ะ ปกติยัยวาไม่เคยพาเพื่อนผู้ชายไปไหนมาไหนด้วย คนแรกเลยนะเนี่ย”

ป้าไก่ยิ้มแซว

“ไม่ใช่สักหน่อยป้า พอเลยๆ มั่วแล้ว หนูเอาเส้นหมี่ชามนึงแล้วกันค่ะ”

ฉันรีบห้ามทัพ ไม่อยากให้เข้าใจผิดไปมากกว่านี้ แต่พี่เบย์ยังคงยืนนิ่งเหมือนครุ่นคิดอะไรอยู่สักอย่าง

“พี่เบย์ จะเอาเส้นอะไรคะ สั่งสิ”

“อือ เอาแบบเธอนั่นแหละ”

เขาตอบเหมือนไม่รู้จะตอบอะไร เอ๊ะ ตาพี่เบย์นี่ก็ยังไง จะยืนแข็งเป็นรูปปั้นกับทุกคนแบบนี้ไม่ได้นะ

“งั้นก็เอาตามนั้นแหละค่ะป้าไก่ หมี่ขาวสองชาม”

“โอเคจ้ะ”

คุยสั่งกันเสร็จสรรพเรียบร้อยฉันก็เตรียมจะเดินไปนั่งที่โต๊ะ แต่พี่เบย์ยังคงยืนนิ่ง

“พี่เบย์..”

ยังคงเหม่อ เอ๊ะ! พี่เบย์นี่

“พี่เบย์! มานั่งได้แล้วค่ะ!”

เมื่อเห็นเขายืนนิ่งไม่ขยับฉันจึงต้องหันกลับไปแล้วกระชากข้อมือแกร่งให้เดินตามมาแล้วนั่งลงที่เก้าอี้

เขาเหมือนตื่นจากภวังค์ตอนที่ฉันได้จับมือเขา

มือนุ่มสัมผัสกับมือสากของหนุ่มนักศึกษาวิศวะเครื่องกล ความนุ่มละมุนทำเอาหัวใจของเบย์แบดชุ่มชื้นขึ้นทันตา

“เป็นอะไรไปคะ? เห็นเหม่อสักพักแล้ว”

“มือเธอ...นุ่มมากนะ”

ฮะ? บ้า เขาพูดอะไรเนี่ย อ๋าย! หน้าฉันตอนนี้ร้อนผ่าวขึ้นมาซะอย่างนั้น รู้เลยว่าตอนนี้พวงแก้มคงจะแดงมาก

“อ๋า แหะๆ คงจะเป็นเพราะสปอนเซอร์ล่ะมั้งคะ หนูเป็นอินฟลูคนเลยส่งครีมมาให้รีวิวเยอะ”

ฉันรีบตอบแก้เกิน เขินอ่ะ! ตาบ้าเอ๊ย! รู้รึเปล่าว่าพูดชมต่อหน้าแบบนี้ผู้หญิงมันหวั่นไหวนะเฟ้ย

เรานั่งเงียบกันอยู่สักพัก สีหน้าของพี่เบย์เหมือนจะนิ่งไป ส่วนฉันเองก็หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายวิดีโอ

“วันนี้วาวามาอยู่ที่ร้านลับนะคะทุกคน เคยกินกันรึเปล่า? ร้านก๋วยเตี๋ยวไก่มะระป้าไก่ซอยห้า ข้างห้างตรงนี้เอง”

ฉันแพลนกล้องไปที่ตึกห้างและตู้ก๋วยเตี๋ยว พยายามไม่ให้ติดพี่เบย์

“มาแล้วจ้ะวาวา”

เมื่ออาหารมาเสิร์ฟที่โต๊ะฉันก็ปิดกล้องลง

“ว้าว น่ากินๆ คิดถึงจังเลยฝีมือป้าไก่”

ยิ้มร่าพร้อมมองตีนไก่ในจาน

พี่เบย์นิ่งไป หน้าเขาเหมือนกำลังเมาหมัดกับอะไรสักอย่าง

“พี่เบย์ เป็นอะไรไปคะ? นิ่งเชียว”

ฉันเห็นเขานิ่งไปจึงอดถามขึ้นมาไม่ได้

“ไอ้ตีนสามแฉกนี่มันอะไร”

“ฮะ?” ฉันงง ก้มหน้าลงมองจานก๋วยเตี๋ยวพี่เบย์ที่วางอยู่ตรงข้ามตัวฉันเอง

“พี่เบย์ ฮ่าๆ โอ๊ย! พี่ไม่เคยกินเรอะ ตีนไก่ไงคะตีนไก่”

อึ้งอ่ะ คนอะไรไม่รู้จักตีนไก่?

พี่เบย์นิ่งเงียบไปพร้อมมองหน้าฉัน หน้าเขาเหมือนไม่อยากจะกินมัน โอ้ย...ขำอ่ะ ฉันหัวเราะจนปวดท้องไปหมด

“ลองแทะดูสิคะ อร่อยนะ”

ฉันพูดพร้อมตักมันขึ้นมาโชว์ พี่เบย์ทำหน้าเหมือนจะยี้ แต่ยังพยายามเก็บสีหน้า

“ลองดูค่ะ”

“ลอง?”

เขาจ้องตีนไก่ในชามอย่างไม่เป็นมิตร แต่ท้ายที่สุดก็หยิบมันขึ้นมาลองจนได้

อิอิ น่ารักจังเลย...เจ้าชายน้ำแข็งกำลังแทะตีนไก่อยู่ตรงหน้าฉัน น่ารัก!