Chapter 6 ลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัย

Chapter 6

ลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัย

หลายวันต่อมา

@หอในหญิงของมหาลัย

ช่วงนี้ฉันยังไม่ได้เข้าไปที่คณะวิศวะเพื่อทำคลิป โปรโมตเพิ่มเติมเพราะพี่เบย์แบดไม่ได้ติดต่อฉันมา ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะและกำลังนั่งทำงานของสาขาวิชาที่ตัวเองเรียน ส่วนรูมเมทที่สนิทที่สุดอย่างมินนี่ก็นอนอยู่บนเตียงแล้วและห้อยขาลงมา อ้อ พอดีหอพักของเราเป็นเตียงแบบชั้นลอยค่ะ ด้านบนเป็นเตียงขนาด 3.5 ฟุต ส่วนด้านล่างเป็นโต๊ะกับตู้เสื้อผ้าสีขาว ต้องปีนบันไดขึ้นไปนอน

“เช้านี้ไม่มีเรียนเหรอมินนี่?”

ฉันที่กำลังนั่งใช้โน๊ตบุ๊กอยู่ถามมินนี่ที่นอนสบายใจเฉิบอยู่บนเตียงพร้อมกับเล่นโทรศัพท์

“อืม วันนี้ตอนเช้าอาจารย์ยกคลาส กว่าจะมีเรียนอีกทีก็ตอนช่วงบ่ายเลย”

“ดีจังเลยนะ นี่สิบโมงฉันก็ต้องเข้าไปเรียนแล้วเนี่ย”

ฉันบ่นอุบโดยที่มือก็ยังคงจดงานลงในไอแพดยิกๆ

“เออนี่ ฉันเห็นเธอลงคลิปโปรโมตคณะวิศวะ พี่เบย์แบดโคตรเท่เลยเนอะ”

มินนี่พูด ฉันชะงักแขนที่กำลังใช้ไอแพดเขียนในทันที

“พี่เบย์แบด...อืม เธอรู้จักเขาด้วยเหรอ?”

ฉันละสายตาจากโน๊ตบุ๊กแล้วหันไปมองมินนี่ที่นอนอยู่บนเตียง เตียงของมินนี่อยู่ตรงข้ามกับเตียงของฉัน

“รู้จักสิ เจ้าชายน้ำแข็งแห่งคณะวิศวะ ทั้งเก่ง ทั้งหล่อ แล้วก็รวยอีกต่างหาก”

มินนี่พูดด้วยสีหน้าเพ้อฝัน

“เดี๋ยวนะ เข้าเรียนพร้อมกัน เพิ่งจะอยู่ปีหนึ่งเอาเวลาไหนไปรู้จักรุ่นพี่ปีสามเนี่ย?”

“ก็ต้องหาข้อมูลกันบ้างสิจ๊ะ ระดับคนดังของมหาวิทยาลัยแอชตันเจเคจะไม่รู้จักได้ยังไง”

“คนดังเลยเหรอ...”

รู้สึกว่าตัวเองตกข่าวจริงๆนะ เข้ามาเรียนฉันไม่ได้สนใจเลย ใครจะเป็นคนดัง หรือใครจะเป็นคนหล่อคนสวย รู้แค่ว่าได้ทุนเข้ามาก็ดีใจมากแล้ว

“อืม ดังมาก หล่อแต่เย็นชา แต่คนที่ดังกว่าคือเพื่อนสนิทเขานะ พี่ซีเคน่ะ...หล่อเฟรนลี่ เหมือนจะสุภาพบุรุษแต่โคตรเจ้าชู้”

“รู้ลึกขนาดนั้นเชียว?” ฉันถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่พี่ซีเคก็หล่อและดูดีจริงนั่นแหละ ปากนิดจมูกหน่อย เป็นคู่เพื่อนรักที่เพอร์เฟคทั้งคู่เลยล่ะ

“รู้สิ แต่เจ้าชายน้ำแข็งเท่กว่า” คงจะหมายถึงพี่เบย์แหละนะ

“ขี้เก๊ก แถมหยิ่งอีก” ไม่รู้ว่ามินนี่ชอบไปได้ยังไง

“โอ้ยแกก็ จะไม่หยิ่งยังไงไหวเหรอจ๊ะ เป็นถึงลูกชายของเจ้าของมหาวิทยาลัยนะ”

ลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัยงั้นเหรอ? แล้วยัยมินนี่ แสนเฉิ่มสาวสังคมศาสตร์สวมแว่นหนาเต๊อะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงเนี่ย

“อะ เอ๋? จริงเหรอ”

นี่เป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อน รู้สึกตกใจอยู่นะ นี่ฉันกำลังรู้จักกับลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัยเลยอย่างนั้นเหรอ

แต่ก็ไม่แปลกหรอก ดูรวยซะขนาดนั้น...ฉันรู้สึกใจหายนิดหน่อย รู้สึกตัวเองตัวเล็กขึ้นมาทันตา รู้สึกว่าเราสองคนห่างไกลกันซะเหลือเกิน

“จริงสิ ไม่เชื่อก็ลองอ่านพวกคอมเม้นต์ที่เธอลงคลิปดูก็ได้นะวาวา คนเม้นต์ตั้งเยอะ”

ฉันรีบวางมือจากไอแพดที่กำลังจดงานอยู่และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดคลิปของตัวเองพร้อมกับอ่านคอมเม้นต์

‘เบย์แบดน่ะเหรอ? เขาเก่งนะ แต่ไม่ค่อยยุ่งกับใครเลย’

‘ก็เขาเป็นลูกเจ้าของมหาวิทยาลัยนี่ ทุกคนเลยเกรงใจเขาไปหมด’

‘เขาดูเหมือนไม่แคร์อะไร แต่จริง ๆ เขาช่วยคนอื่นเยอะเลยนะ’

‘หล่อมาก เปิดวาร์ปที’

มันจริงอย่างที่มินนี่พูด

“ลูกเจ้าของมหาวิทยาลัย?”

สงสัยจังเลย...ฉันตัดสินใจ เปิดอินเทอร์เน็ตค้นหาข้อมูลเพิ่มเติม และพบข่าวเก่าเกี่ยวกับครอบครัวของพี่เบย์แบด มีภาพเขาในวัยเด็กกับพ่อแม่ที่ยิ้มแย้มในงานเปิดตัวโครงการใหญ่ของมหาวิทยาลัย

“นี่พี่เขาเป็นลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัยจริง ๆ เหรอ?” ฉันพึมพำด้วยความตกใจ ไม่เห็นพี่เขาเคยพูดถึงเรื่องนี้เลย แต่ก็อย่างว่าแหละนะ จะไปคาดหวังอะไรล่ะ ขนาดคุยด้วยปกติยังไม่ค่อยจะคุยกันเลย นี่มันก็เรื่องส่วนตัว

แต่รวยขนาดนี้จะมาอยากเก็บค่าทำสีรถจากฉันทำไมเนี่ย ตาบ้าเอ๊ย!

ช่วงบ่าย

หลังจากที่เรียนในคาบเช้าเสร็จฉันก็รีบแยกจากเพื่อนสนิทในสาขาอย่างพราวฟ้าทันที

“เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหนเนี่ยยัยวาวา วันนี้ไปกินขนมร้านหน้ามอกัน” พราวฟ้าเรียกฉันเอาไว้ไม่ให้วิ่งจากไป

“เอาไว้พรุ่งนี้ได้ไหมยัยฟ้า วันนี้ฉันต้องรีบไปที่คณะวิศวะก่อน”

“ไปทำอะไรอีกล่ะ ถ่ายวิดีโอให้พี่เบย์แบดอีกแล้วเหรอ?”

หน้าสวยของพราวฟ้าเลิกคิ้วขึ้น เพื่อนฉันคนนี้ผิวขาว หน้าตาน่ารัก ผมยาวถึงกลางหลังสีน้ำตาลอ่อน... สวยและเพอร์เฟคจริงๆ

“ใช่ เอาไว้เจอกันพรุ่งนี้นะจ๊ะ”

พูดจบฉันก็รีบสะพายกระเป๋าใส่ไอแพดกับหนังสือเรียนไว้ในทันที กระเป๋าผ้าสีขาวราคาไม่แพง เสื้อนักศึกษากระชับพอดีตัว กระโปรงทรงเอสั้นเหนือเข่าและรองเท้าผ้าใบพร้อมกับผมยาวตรงสีดำขลับที่ถูกปล่อยลงไปถึงกลางหลัง ใบหน้าสวยที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอาง

เมื่อมาถึงคณะก็เจอพี่ซีเคกำลังนั่งอยู่ข้างพี่เบย์ ทั้งคู่กำลังมองโจทย์วิชาอะไรสักอย่างที่อยู่ในไอแพดแล้วคุยกัน เขานั่งกันอยู่ที่โต๊ะไม้หน้าคณะ

“มาแล้วค่ะพี่เบย์”

ฉันพูดพร้อมกับนั่งลงโต๊ะไม้ตรงข้ามเขาทั้งสองคน

“สวัสดีค่ะพี่ซีเค เจอกันอีกแล้วนะคะ”

ฉันยิ้มหวานพิมพ์ใจ ดวงหน้าหล่อของพี่เบย์เหลือบตาขึ้นมามองฉัน แต่ก็เพียงแว๊บเดียวและทำเป็นไม่สนใจต่อ ทรงผมสีดำ เส้นผมเรียวสวย ปากสวยได้รูป พร้อมกับดวงตาเรียวรีที่แสนจะเย็นชา..มีเสน่ห์จัง

“สวัสดีครับน้องวาวา มาหาไอ้เบย์เหรอ?”

“ใช่ค่ะ เดี๋ยววันนี้ต้องมาเก็บบรรยากาศรอบตึกคณะด้วย”

ฉันยังคงทำวิดีโอโปรโมตคณะวิศวะให้พี่เบย์แบดอย่างต่อเนื่อง หัวข้อที่เราคุยกันในแชทก็จะมีแค่เรื่องพวกนี้แหละ ไม่ได้คุยเรื่องส่วนตัวอะไรกัน

“งั้นเหรอ...งั้นเชิญตามสบายดีกว่า เดี๋ยวพี่เข้าไปทำโปรเจ็คในห้องเวิร์คช็อปละ”

พี่ซีเคลุกขึ้นแล้วเดินไปทางห้องเวิร์คช็อปซึ่งอยู่หลังตึกคณะในทันที ทั้งโต๊ะตอนนี้เหลือเพียงฉันกับพี่เบย์

“เรียนยากไหมคะวิศวะเครื่องกล?” ถามเขาเสียงใส

“ก็อย่างที่เห็น” ตอบกลับเสียงเรียบ เย็นชา ไร้มนุษยสัมพันธ์ที่สุด!

เขาไม่ได้ตอบว่ายากไม่ยาก สมกับชื่อเจ้าชายน้ำแข็งจริงๆ

“พี่เบย์รู้มั้ย พี่มีฉายาว่าเจ้าชายน้ำแข็งอ่ะ คนในเน็ตเค้าตั้งให้กัน”

ฉันหัวเราะออกมาพร้อมกับจ้องมองหน้าเขา อยากรู้จังเลยว่าจะมีปฏิกิริยายังไง

พี่เบย์นิ่งไปเฉียบพลันพร้อมกับเหลือบตามองฉัน เขายอมละสายตาจากไอแพดขึ้นมามองหน้าฉัน

“ไร้สาระ เอาเวลาไปหาทำอย่างอื่นที่มีประโยชน์จะดีกว่ามั้ย?”

วาบบ ไม่ต้องตกใจว่าเสียงอะไร เสียงหน้าของฉันที่มันชาขึ้นนั่นเองชาว๊าบเลย ก็สมฉายาจริงๆนั่นแหละ...เย็นชาชะมัดคนบ้าอะไรก็ไม่รู้

“ทำไมพี่ไม่บอกหนูล่ะว่าเป็นลูกเจ้าของมหาวิทยาลัย?”

ฉันตัดสินใจถามออกไปตรงตรง และมันได้ผลเพราะพี่เบย์จากที่สนใจไอแพดก็วางปากกาลงทันที

ดวงหน้าหล่อเงยจ้องฉันยังเอาเรื่อง

เอาแล้วสิวาวา...ฉันเองก็ไม่น่าไปรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวเขาเลย เราสองคนเองก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นซะด้วย

“มันสำคัญกับเธอเหรอ?” เขาถามเสียงทุ้ม

“ไม่หรอกค่ะ แต่หนูแค่สงสัย…พี่ไม่ชอบให้ใครสนใจเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม?”

เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

“ใช่ คนที่เข้าหาฉันส่วนใหญ่มักจะมองแค่ฐานะของฉัน ไม่ใช่ตัวตนของฉันจริง ๆ”

ฉันเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้ม

“งั้นเหรอคะ งั้นพี่ก็ควรดีใจนะ เพราะหนูชอบพี่ที่เป็นแบบนี้ พี่เบย์เก่งชะมัดเลยอ่ะ ช่วยรุ่นน้องแก้ปัญหาเรื่องเครื่องยนต์ได้ ลงคลิปไปก็มีแต่คนเข้ามาชมพี่เนี่ย”

พี่เบย์แบดปลายตามองหน้าฉันแต่ก็ยังไม่ได้พูดอะไร

เขาเลื่อนปิดไอแพดแล้วเก็บลงกระเป๋าเป้สีดำของตัวเอง

“จะไปถ่ายวิดีโอแล้วใช่ไหมคะ?”

ฉันถามพร้อมกับหยิบกล้องออกมาจากกระเป๋าตัวเอง

“วันนี้ตอนเย็นว่างไหม”

เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียก ทำเอามือที่กำลังถือกล้องอยู่ชะงัก

“ว่างนะ พี่จะให้หนูอยู่ทำถึงเย็นๆเลยเหรอคะ”

ที่จริงก็ไม่ได้มีปัญหาหรอกเพราะฉันอยู่หอในของมหาวิทยาลัยอยู่แล้ว

“วันนั้นที่ไม่ได้ชวนเธอไปร้านเหล้า...ไม่ใช่เพราะฉันงก”

“โอ้ย คิกๆ หนูไม่คิดว่าพี่งกหรอกค่ะ” ถึงกับหลุดขำออกมาที่พี่เบย์พูดเรื่องนี้ด้วยสีหน้าจริงจัง

โกหกคำโต เป็นถึงลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัยแต่งกมาก ถึงขั้นต้องให้ฉันมาทำงานใช้หนี้ แถมยังกีดกันไม่ให้ไปร้านเหล้าเพราะไม่อยากเลี้ยงอีก นั่นคือสิ่งที่ยัยวาวาคิด

“สายตาเธอมันหลอกกันไม่ได้”

รู้ทันอีกอ่ะ เก่งจังเลย

“งั้นก็ขอโทษแล้วกันค่ะที่คิดไปแล้ว อิอิ”

“ฉันไม่ได้งก วันนี้จะพาไปเลี้ยงข้าวเย็น”

“ที่ร้านเหล้า กับพี่ซีเคงั้นเหรอคะ?”

ได้ใกล้ชิดกับพี่ซีเคก็ดีน่ะสิอิอิ คนอะไรก็ไม่รู้ทั้งหล่อทั้งน่ารัก ผมสีน้ำตาลอ่อนของเขายิ่งเสริมให้ดูมีเสน่ห์ยิ่งขึ้น

“ไม่ใช่”

“อ้าว?” ฉันอุทานงุนงง

“ไปกันสองคน”

“เอ๋” นี่ฉันได้ยินถนัดไปหรือเปล่า ฉันกับพี่เบย์อ่ะนะจะไปทานข้าวเย็นด้วยกันสองคน

“เธอกับฉัน เราไปกันสองคน”

“ฮะ? เอ๋? อ โอเคค่ะ” แม้จะงงไปสักหน่อยแต่ก็ตอบรับไปแล้ว

เอาเถอะ ถือซะว่าได้กินข้าวฟรีมื้อหนึ่ง