Chapter 5 ไม่ชอบให้ใครสนใจ

Chapter 5

ไม่ชอบให้ใครสนใจ

เช้าวันต่อมา

@หอในหญิงมหาวิทยาลัยแอชตันเจเค

ฉันตื่นมาพร้อมกับพลังงานเต็มเปี่ยม เปิดดูวิดีโอที่ตัวเองตัดต่อเสร็จเมื่อคืน พร้อมปล่อยคลิปลงโซเชียลทันที

“ลงคลิปแล้วเหรอวา”

เพื่อนสาวรูมเมทคนสนิทสุดเฉิ่มเดินเข้ามาหาฉันที่นั่งดูคลิปวิดีโออยู่ที่โต๊ะ เธอชื่อมินนี่ ฉันอยู่หอในหญิงของมหาวิทยาลัยซึ่งมีรูมเมททั้งหมดสามคน ถ้ารวมฉันด้วยก็จะเป็นสี่คน

คนที่ฉันสนิทที่สุดชื่อว่ามินนี่ เรียนอยู่คณะสังคมศาสตร์ ดูเฉิ่มเชย ใส่แว่น ทั้งยังผมสั้นอีกต่างหาก แต่ภายในความเฉิ่มนั้นก็ซ่อนด้วยความสวย หุ่นดี แถมหน้าอกยังใหญ่อีก เสียอย่างเดียวชอบใส่เสื้อนักศึกษาตัวโคร่งกับกระโปรงพลีทยาวเท่าตาตุ่ม

“ลงเสร็จแล้ว ดูสิมินนี่...คนสนใจเยอะเลยนะ”

“ว้าว นั่นสิ” รูมเมทของฉันเข้ามาดูที่หน้าจอคอม เธอยื่นหน้าเข้ามาแล้วเอ่ยปากชื่นชม

“ตัดต่อเก่งมากเลยนะวา ฉันไปซับช่องเธอแล้วนะ ยัยพิ้งค์กับยัยพลอย ก็ไปกดให้แล้วด้วย”

มินนี่พูดถึงพิ้งค์กับพลอย รูมเมทอีกสองคนของฉันซึ่งเรียนอยู่คณะศิลปศาสตร์เกี่ยวกับภาษา ตอนนี้ทั้งคู่ออกไปเรียนพร้อมกันแล้วจึงเหลือแค่ฉันกับมินนี่ที่ยังไม่ได้ออกไปเรียน

“ขอบใจนะจ๊ะ...”

ดูวิดีโอเสร็จมินนี่ก็ขอตัวไปอาบน้ำเตรียมตัวไปเรียนก่อนเพราะวันนี้มีเรียนเช้า ส่วนฉันก็เปิดวิดีโอที่ถ่ายมาเมื่อวานดูแล้วคลี่ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจในผลงาน

‘อ๊าย วิศวะ ม.แอชตันเจเค! พวกหนุ่มๆเท่มากเลยอ่า~’ คอมเมนต์มากมายหลั่งใหลเข้ามา

วิดีโอเริ่มมีคนเข้ามากดไลค์และคอมเมนต์ในเวลาไม่นาน แต่ในขณะเดียวกันก็มีข้อความส่วนตัวส่งเข้ามาหาฉัน

[แฟนคลับ : คลิปนี้ดีมากเลยนะคะคุณวา แต่ดูเหมือนจะมีคนในคลิปที่โดดเด่นสุด ๆ นะ ]

ฉันอ่านข้อความพลางขมวดคิ้ว ก่อนจะเปิดดูวิดีโอที่โพสต์ลง และพบว่าพี่เบย์แบดปรากฏตัวในคลิปบ่อยกว่าที่ฉันคิดเอาไว้

“เอ๊ะ! ทำไมเขาเข้ากล้องเยอะขนาดนี้” ฉันบ่นพลางหัวเราะออกมา พี่แกคงไม่ได้ตั้งใจอยากจะเข้ากล้องหรอก แต่เพราะพี่แกเก่งมาก คอยช่วยคนนั้นคนนี้แก้ปัญหาเรื่องเครื่องจักรอยู่เรื่อยจึงทำให้มีซีนในกล้องเยอะหน่อย แต่ประเด็นคือทำไมคนแห่กันไปสนใจตาพี่เบย์กันหมดล่ะเนี่ย หล่อแต่หยิ่งนะคะทุกคน เตือนไว้ก่อน!

ในช่วงบ่าย

หลังจากที่ฉันเรียนวิชาในช่วงสายเสร็จก็แวะทานข้าวที่โรงอาหารกับพราวฟ้าเพื่อนสนิทในสาขา จากนั้นก็ เดินไปที่คณะวิศวะพร้อมโน้ตบุ๊กและกล้อง ฉันพยายามมองหาพี่เบย์แบดเพื่อโชว์ผลงานที่ถ่ายออกมาพร้อมกับยอดคอมเม้นต์ที่ได้รับ แต่ก็พบว่าเขาอยู่ในห้องเวิร์กช็อป กำลังปรับแต่งเครื่องยนต์อยู่คนเดียว

ฉันรีบเดินเข้าไปหาเขาที่กำลังทำสีหน้าจริงจังขมักเขม้นอยู่กับเครื่องยนต์ตรงหน้า แม้จะใส่ถุงมืออยู่แต่เขาก็ดูเลอะเทอะมากเลยทีเดียว

“พี่เบย์ ดูคลิปที่หนูโพสต์หรือยัง?”

พี่เบย์แบดเงยหน้ามองฉัน

“ยัง”

“คนดูเยอะมากเลยนะคะ ทุกคนบอกว่าคณะวิศวะของม.เราดูน่าเรียนมาก แล้วก็…พี่เองก็หล่อมากด้วย คนสนใจพี่เยอะเลย”

ฉันพูดพลางยิ้ม แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองหน้าแดงนิด ๆ จะใจเต้นแรงก็ไม่แปลก...พี่เขาหล่ออ่ะ ผิวขาว ผมดำ ตาเรียว ปากสวยได้รูป แถมกลิ่นกายยังหอมแบบละมุน เป็นผู้ชายที่เพอร์เฟ็กต์ซะจริ๊ง!

พี่เบย์มองฉันด้วยสายตานิ่ง ๆ

“ถ้าคลิปนั้นมีฉันเยอะไป เธอควรแก้และตัดออกซะ”

ฉันถึงกับชะงักไป

“ทำไมล่ะ? พี่ก็แค่…เก่งเลยช่วยคนอื่นๆได้เยอะ คนนอกก็ชื่นชมว่าคณะวิศวะ ม.เราเก่ง ไม่เห็นจะมีปัญหาเลย”

พี่เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเบา ๆ

“เพราะฉันไม่ชอบให้ใครมาสนใจ”

หลังจากที่เขาพูดประโยคนั้นออกมาฉันก็พูดไม่ออก ไม่รู้จะตอบพี่เขายังไงดี

“เฮ้ยเสร็จยังวะ คืนนี้ร้านเหล้าหน้ามอป่ะไอ้เบย์”

พี่ผู้ชายหน้าหล่อคนหนึ่งเดินเข้ามาภายในห้องเวิร์คช็อป เขาสวมช็อปสีแดงไม่ติดกระดุมพร้อมกับเสื้อยืดสีดำด้านใน กางเกงยีนส์สีซีดขาดเข่า ดวงตาเรียวคมส่อถึงความร้ายกาจ ผมสีน้ำตาล ดูดีไม่ต่างจากพี่เบย์แบดเลยล่ะ

“เอ่อ งั้น...เดี๋ยวหนูขอออกไปแล้วกันนะคะ”

เพราะไม่อยากรบกวนฉันจึงหันไปมองหน้าพี่ผู้ชายคนนั้นสลับกับพี่เบย์ ยังไงวันนี้ฉันก็ไม่ต้องถ่ายคลิปนี่ คงไม่ต้องอยู่ต่อแล้วล่ะ

“อ๊ะ เดี๋ยวดิ นี่น้องที่มาช่วยไอ้เบย์ถ่ายคลิปโปรโมตคณะใช่ปะ”

“ใช่ค่ะ หนูชื่อวาวาอยู่ปีหนึ่งสื่อสารมวลชนค่ะ”

ฉันรีบแนะนำตัวพร้อมกับโค้งให้พี่เขานิดหน่อยเป็นพิธี

“พี่ซีเคนะ เครื่องกลปีสาม เพื่อนสนิทไอ้เบย์มัน”

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

ฉันยิ้มหวานพิมพ์ใจให้กับพี่เขา คนอะไรก็ไม่รู้ทั้งหล่อทั้งสุภาพ ต่างจากพี่เบย์ที่แสนจะเย็นชาซะจริง

“เออไหนๆก็ไหนๆแล้ว อุตส่าห์มาช่วยไอ้เบย์ทำงาน งั้นคืนนี้ไปร้านเหล้าด้วยกันดิ เดี๋ยวพวกพี่เลี้ยงเอง”

“เอ่อ คือ...”

ร้านเหล้าเนี่ยนะ? ฉันไม่เคยเข้ามามาก่อนหรอก.. บ้านฉันไม่ได้มีฐานะอะไร เพราะฉะนั้นการที่มาเรียนมหาวิทยาลัยจึงต้องใช้เงินที่ตัวเองหามา ออกไปเที่ยวเล่นสุรุ่ยสุร่ายฉันไม่เคยหรอก แต่นี่พี่เขาบอกว่าจะเลี้ยงนี่นา จะไปดีไหมนะ? ความลังเลเกิดขึ้นในใจ

“ไม่ต้อง” พี่เบย์แบดละสายตาขึ้นจากเครื่องยนต์ที่ตอนแรกกำลังตั้งใจดูอยู่

“อะไรมึงวะไอ้เบย์”

“กลับไปได้แล้ว” เขาไม่ได้พูดกับพี่ซีเคแต่พูดกับฉันเพราะว่าสายตาคู่คมกริบนั้นเชยมองมาทางฉัน

“เชอะ ไม่เห็นต้องมาไล่กันเลย ไม่อยากเลี้ยงก็บอกมาตามตรงสิคะจะมาไล่กันทำไม! งั้นหนูขอตัวไปก่อนนะคะพี่ซีเค ไว้โอกาสหน้าเจอกันใหม่ค่ะ”

“อ่า โอเคครับ” พี่ซีเคมองฉันด้วยสีหน้าเหม่อลอยสลับกับมองหน้าพี่เบย์แบด

ฉันเดินจากออกมาไม่พูดอะไรกับเขาอีก

ดวงตาคู่คมกริบของเบย์แบดจ้องมองแผ่นหลังบางที่เดินจากออกมาด้วยความไม่พอใจ

“อะไรของมึงวะ...” ซีเคส่ายหัวไปมาก่อนจะเดินเข้ามามองเครื่องยนต์ที่เบย์แบดกำลังตั้งใจทำ

เบย์แบดไม่ตอบอะไรแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อไป