Chapter 4 คำชมจากเจ้าชายน้ำแข็ง

Chapter 4

คำชมจากเจ้าชายน้ำแข็ง

วันต่อมา

ฉันหลังจากที่เรียนเสร็จก็แยกย้ายกับพราวฟ้าที่ปัจจุบันอัพเกรดมาเป็นเพื่อนสนิทแล้ว งี้แหละค่ะ ฉันทำความรู้จักกับคนง่าย เจอเมื่อวานวันนี้สนิทแล้ว

ตอนนี้ฉันเดินเข้ามาที่ลานกิจกรรมคณะวิศวะพร้อมกล้องคู่ใจ พร้อมพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย

“วันแรกก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว นี่ยังจะต้องมาวันที่สองอีก…ค่ารถเขานี่แพงขนาดฉันต้องทำงานเป็นเดือนเลยหรือไง!”

ร่างสวยในชุดนักศึกษาแขนสั้นสีขาวเสื้อรัดพอตัว กับกระโปรงทรงเอสั้นเหนือเข่าขึ้นมาเยอะสีดำ พร้อมกับเข็มขัดหนังสีน้ำตาล แม้จะเพิ่งขึ้นปีหนึ่ง แต่โชคดีที่เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนจึงไม่ได้มีกฏเรื่องการแต่งตัวมากนัก ฉันก็เลยจัดการแต่งตัวสวยแซ่บเข้ามาเรียนตั้งแต่วันแรกแม้อุปกรณ์จะพะรุงพะรังแต่ฉันก็จิกส้นสูงสีครีมคู่สวยใส่มาเรียนนะคะ

เดินไปเรื่อนๆจนถึงจุดนัดหมาย แต่เมื่อมาถึงกลับพบว่าลานกิจกรรมดูยุ่งเหยิงยิ่งกว่าวันก่อน โต๊ะและอุปกรณ์หลายอย่างกระจัดกระจาย ส่วนกลุ่มนักศึกษาก็เดินไปมาด้วยความเร่งรีบ

“นี่มันอะไรกัน?” ฉันถามตัวเองด้วยความสงสัย

เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นข้างหลัง ร่างสูงกว่า 180 เซนติเมตรในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีแดง ที่วันนี้ดูจะยับยู่ยี่และเลอะเทอะกว่าปกติ ประโยคทักทายประโยคแรกของเขาเหมือนกับเมื่อวานไม่มีผิด

“สายอีกแล้ว?”

ฉันสะดุ้งเฮือกสุดตัว หันไปเจอพี่เบย์แบดในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีแดงกับกางเกงยีนส์สีซีดที่เปื้อนคราบน้ำมันเล็กน้อย เขายืนกอดอกมองฉันเหมือนเคย ดวงตาหล่อคู่คมกริบจ้องมา ท่าทางและหน้าตาที่แม้จะหล่อมากแต่ก็แฝงไปด้วยความหยิ่งยโสอย่างที่ไม่ควรเป็น...หล่อแต่หยิ่ง!

“หนูไม่ได้สาย พี่เบย์ต่างหากที่ไม่ได้บอกว่าต้องมาเร็วขนาดนี้”

ฉันเถียงกลับ ก็พูดจริงนี่นา เขาแค่บอกว่าเจอกันพรุ่งนี้ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าต้องเจอกันกี่โมง ฉันเลิกเรียนเสร็จก็เลยเอ้อระเหยหาน้ำปั่นกินก่อนค่อยมาที่นี่ โชคดีนะที่คณะนิเทศของฉันอยู่ไม่ไกลจากคณะวิศวะ แทบจะติดกันเลยด้วยซ้ำ ถูกกั้นกลางเอาไว้แค่คณะสังคมศาสตร์

“ถ้าเธอจริงจัง เธอจะมาถึงก่อนเวลานัด” พี่เบย์แบดตอบเรียบ ๆ แล้วเดินผ่านฉันไป และแน่นอนว่ามันทำให้ฉันไม่พอใจ! เอะอะก็ว่ากันอีกแล้ว นี่ถ้าไม่ติดว่าต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายเรื่องรอยขนแมวที่รถให้เขานะ ฉันชิ่งไปแล้ว งานก็เยอะ เรียนก็เยอะ เรื่องอะไรจะต้องมาเสียเวลากับเขากันล่ะ!

งานโปรเจกต์ใหญ่ของคณะ

ฉันเดินตามพี่เบย์แบดไปยังจุดที่กลุ่มนักศึกษากำลังทำงานอย่างเร่งรีบ มือเรียวเล็กก็หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายไปด้วย พลางมองพี่เบย์ที่คอยควบคุมงานทุกอย่างด้วยความสงสัย

“นี่พวกพี่กำลังทำอะไรกันเหรอคะ?” ฉันถาม

นักศึกษาคนหนึ่งในชุดช็อปสีแดงหันมาบอกด้วยสีหน้าเครียด

“โปรเจกต์งานแสดงเครื่องจักรที่ต้องส่งพรุ่งนี้น่ะสิ รุ่นพี่บอกให้ทำ แต่ดันมีปัญหาที่ระบบเครื่องยนต์”

ผู้ชายคนนั้นตอบ ดูท่าว่าจะเป็นรุ่นน้องของพี่เบย์แบดอีกที แต่ว่ามีเสื้อช็อปใส่แล้ว บวกกับลงมือด้านงานปฏิบัติการแล้ว ฉันเลยขอเดาว่าน่าจะอยู่ชั้นปีที่สองนะ

“แล้วพวกพี่ก็ต้องแก้ให้ทันใช่ไหม?” ฉันถามต่อ

“ใช่” นักศึกษาปีสองคนนี้ตอบพลางถอนหายใจ

ฉันจ้องมองเจ้าเครื่องจักรกลที่มีปัญหาด้านระบบเครื่องยนต์นั้นอย่างสนอกสนใจ จะว่าไปการถ่ายวิดีโอหัวข้อนี้ก็ดีเหมือนกันนะ อาจจะเพิ่มเอ็นเกจเม้นให้กับช่องของฉันก็ได้

ฉันหันไปมองไปพี่เบย์แบดที่ยังคงนิ่งสงบและควบคุมสถานการณ์อย่างมืออาชีพ แหม อดไม่ได้ที่จะชื่นชมในใจจริงๆ

“เขาดูเก่งจัง…” ถึงปกติจะเงียบขรึมมากก็เถอะ

หล่อจังเลย ยิ่งเขาตั้งใจ ยิ่งมีสมาธิจดจ่ออยู่กับอะไรบางอย่างยิ่งทำให้ดูมีเสน่ห์ ไม่รอช้าฉันรีบเก็บภาพนั้นเอาไว้รัวๆ วิดีโอก็ถ่าย ไหนจะแอบควักโทรศัพท์มาถ่ายภาพนิ่งอีก

ฉันเพิ่งเข้ามาเรียนจึงยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยนี้มากนัก แต่เดาได้เลยว่าพี่เบย์แบดคนนี้จะต้องเป็นคนฮอตในคณะอย่างแน่นอน ดวงหน้าคม ดวงตาเรียวรี มือที่ตอนนี้ใส่ถุงมือแล้วกำลังจับสายไฟที่เครื่องจักรกลนั้นเอาไว้ ดูเท่ระเบิดไปเลย

ระหว่างที่ถ่ายคลิปอยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ ฉันก็เผลอเดินเข้าไปในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยชิ้นส่วนเครื่องจักรกลโดยไม่ได้ระวังตัว

“ระวัง!” เสียงของพี่เบย์แบดดังขึ้น ก่อนที่เขาจะเดินมาดึงแขนฉันออกจากพื้นที่เสี่ยง

ฉันมองเขาด้วยความตกใจ

“หนู…ขอโทษ หนูไม่รู้ว่ามันอันตราย”

ฉันรีบ ตอบออกไปในทันที ไม่คิดจริงๆว่าจะเป็นอันตราย มัวแต่เก็บภาพเพลินไปสักหน่อย ไม่ได้เก็บภาพการซ่อมเครื่องจักรเพลินหรอก เก็บภาพใบหน้าหล่อๆของพี่เบย์แบดเพลินซะมากกว่า

“เธอน่าจะใช้ตาดูมากกว่าปากพูด” พี่เบย์แบดพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่ดวงตาของเขามีแววเป็นห่วงเล็กน้อย

ฉันกัดฟันแล้วเชิดหน้าขึ้นด้วยความไม่พอใจ

“หนูไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย”

“งั้นก็อยู่เฉย ๆ ถ้าช่วยอะไรไม่ได้” เขาตอบกลับ แล้วปล่อยมือจากแขนฉัน

ฉันยืนนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดขึ้นเบา ๆ

“ก็ได้…แต่หนูจะช่วยในแบบของหนู”

ฉันมองสถานการณ์รอบตัว ดูแล้วคิดว่าฉันไม่จำเป็นต้องช่วยซ่อมเครื่องจักร แต่ฉันสามารถใช้ความสามารถด้านการถ่ายวิดีโอของฉันเพื่อกระตุ้นขวัญกำลังใจทีมได้นี่ จริงมั้ย!?

เมื่อคิดได้ฉันก็เริ่มถ่ายวิดีโอเล็ก ๆ เกี่ยวกับความตั้งใจและความพยายามของนักศึกษาวิศวะเครื่องกล พร้อมใส่คำพูดปลุกใจที่ฉันแต่งสด ๆ ลงไปในคลิป

“พวกพี่ทำได้แน่! สู้ๆนะคะทุกคน! พวกพี่กำลังพิสูจน์ให้คนภายนอกเห็นว่าคณะวิศวะของมหาวิทยาลัยแอชตันเจเคคือที่สุด!”

เสียงของฉันดังไปทั่วลานกิจกรรมของคณะวิศวะ นักศึกษาหลายคนหันมามองฉันด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ รู้สึกมีกำลังใจเพิ่มขึ้น ดีใจจังที่พลังบวกของฉันทำให้ทุกคนยิ้มได้

เบย์แบดมองเธอจากระยะไกลโดยไม่พูดอะไร แต่ในใจกลับรู้สึกถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไป

“นั่นรุ่นน้องมึงเหรอวะไอ้เบย์?”

ซีเค เพื่อนสนิทสุดแสนรักเพียงคนเดียวในชุดช็อปวิศวะสีแดงของเบย์แบดเอ่ยขึ้น ผมสีน้ำตาลอ่อนแสดงให้เห็นถึงความเป็นลูกครึ่ง ดวงตาสีเขียวหม่น ปากได้รูปคลี่ยิ้มขึ้นอย่างสนอกสนใจในตัวรุ่นน้องคนนั้น

“เด็กนิเทศ เอามาช่วยถ่ายคลิป”

“อ๋า เข้าใจละ ที่บ้านสั่งมึงมาสินะให้หาทางโปรโมตคณะ คนจะได้เข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยนี้เยอะๆ”

“...”

ยังคงไม่ตอบอะไร แต่จ้องมองไปทางรุ่นน้องปีหนึ่งที่แสนจะสดใส เธอกำลังเก็บภาพวิดีโออยู่ยังมีความสุขพร้อมกับพากย์เสียงไปด้วย

การถ่ายทำวิดีโอโปรโมตของคณะวิศวะหมดไปอีกวัน ฉันยังคงนั่งตัดต่อวิดีโอในโทรศัพท์อยู่ที่มุมลานกิจกรรม ขณะที่นักศึกษาคนอื่นเริ่มทยอยกลับ

พี่เบย์แบดเดินเข้ามาหาฉัน

“เธอควรกลับหอได้แล้ว”

“หนูอยากให้วิดีโอนี้เสร็จก่อน แล้วพรุ่งนี้จะได้ปล่อยให้ทุกคนดู” ฉันตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้น

พี่เบย์แบดนั่งลงข้าง ๆ เขาเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะพูดขึ้น

“วันนี้เธอทำได้ดี”

เอ๊ะ นี่เขาชมฉันอย่างนั้นเหรอ ฟังดูแล้วไม่น่าเชื่อเอาซะเลย

ฉันเงยหน้ามองเขาด้วยความตกใจ

“นี่พี่เบย์ชมหนูเหรอ?”

“แล้วแต่จะคิด” เขาตอบเรียบ ๆ

ฉันคลี่ยิ้มขึ้นมาบาง ๆ

“แต่หนูก็จะเก็บเอาไว้ในใจนะคะ ว่าครั้งหนึ่งคนเย็นชาอย่างพี่เบย์เคยชมหนู ภูมิใจจัง”

พี่เบย์แบดเหลือบมองฉัน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ