Chapter 3 อย่าทำเป็นเล่น

Chapter 3

อย่าทำเป็นเล่น

@ลานกิจกรรมคณะวิศวะ

ฉันพยายามปรับกล้องให้ได้มุมที่ดีที่สุดขณะมองกลุ่มนักศึกษาคณะวิศวะที่กำลังลงมือสร้างโมเดลเครื่องจักรบางอย่าง ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“ฉันเป็นอินฟลูเอนเซอร์ ไม่ใช่ผู้ช่วยโปรดิวเซอร์สักหน่อย…”

มือเรียวเล็กหยิบแฟ้มสคริปต์ขึ้นมาดูอีกครั้ง พร้อมกับถอนหายใจ

“ให้พูดอธิบายเรื่องเครื่องยนต์? นี่เขาคิดว่าฉันเป็นวิศวกรรึไง! เรียนนิเทศนะไม่ได้เรียนวิศวะ!”

เสียงทุ้มเย็น ๆ ดังขึ้นจากด้านหลังบาง

“ถ้าบ่นเยอะกว่านี้ เสร็จช้ากว่านี้แน่”

ฉันสะดุ้งจนเกือบทำกล้องตก เอี้ยวตัวหันไปมองเบย์แบดที่ยืนกอดอกมองฉันด้วยสายตาเรียบเฉย

“พี่เบย์แบดนี่เหมือนวิญญาณเลยนะคะ เดินมาแบบไม่มีเสียง”

ฉันว่าพลางลูบอกตัวเอง ใจหายใจคว่ำหมด คนกำลังนินทาอยู่พอดี ตายยากชะมัดตาคนนี้

“จะตกใจอะไรนักหนา?”

พี่เบย์แบดเลิกคิ้วเล็กน้อย

“เธอบอกว่าเป็นอินฟลูชื่อดัง แต่กลับทำงานช้าขนาดนี้?”

คำพูดนั้นแทงใจดำจนฉันหน้าร้อนผ่าว รีบหยิบกล้องขึ้นมาตั้งตรงหน้า

“ใครว่าหนูช้า หนูถ่ายได้แล้ว!”

พี่เบย์แบดมองฉันด้วยแววตาสงบนิ่ง แม้จะหล่อสักแค่ไหน แต่เย็นชาอย่างกับเจ้าชายน้ำแข็งขนาดนี้ บอกเลยว่ายัยวาวาขอไม่ยุ่งค่ะ จบงานคือจบกัน

“งั้นก็เริ่มเลย”

ในที่สุดก็ถึงเวลาเริ่มถ่ายทำ

ฉันยืนหน้ากล้องด้วยรอยยิ้มสดใส เตรียมจะพูดสคริปต์ที่จำมา แต่ทันทีที่เริ่มพูด กลับสะดุดไปเพราะคำศัพท์ทางเทคนิคที่ไม่คุ้นเคย อ่า..แย่ละ

“ในส่วนนี้ นักศึกษากำลังประกอบ…เอ่อ…โมเดลเครื่องจักรกลที่… เอ่อ… ใช้ระบบอะไรสักอย่าง… เอ่อ…”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากกลุ่มนักศึกษาที่มองอยู่จากระยะไกล ฉันรู้สึกถึงความร้อนวูบวาบที่แก้ม และเหลือบมองพี่เบย์แบดที่ยืนมองฉันด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“นี่มันไม่ใช่งานของหนูสักหน่อย จะพูดผิดก็ไม่แปลก” ฉันหันไปบ่นกับพี่เบย์แบด แต่เขากลับตอบด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ

“งั้นก็เลิกพูดผิด แล้วทำให้มันดี”

“พี่เบย์!...” ฉันกัดริมฝีปากแน่น ก่อนหันกลับมาที่กล้องอีกครั้ง สูดลมหายใจลึกๆก่อนจะลองใหม่ เอาวะ ก็พูดๆไปตามสคริปต์นั่นแหละ ฉันพยายามจดจำสคริปต์ให้ได้มากที่สุดแล้วเลือกที่จะพูดออกไป

หลังจากที่ฉันพยายามหลายครั้งแต่ยังพูดผิดซ้ำ ๆ พี่เบย์แบดก็เดินเข้ามาหา พร้อมกับหยิบแย่งสคริปต์ในมือเรียวของฉันไปซะอย่างนั้น

“ถ้าเธอทำไม่ได้ ฉันจะพูดเอง”

ฉันมองเขาด้วยความตกใจ ไหนตอนแรกทำเย็นชา ตอนนี้จะยื่นมือเข้ามาช่วยฉันอย่างนั้นเหรอ

“จริงเหรอ? พี่เบย์แบดช่วยพูดแทนได้เหรอ?”

“ไม่ได้ช่วย” พี่เขาตอบเรียบ ๆ

“แค่ไม่อยากเสียเวลา”

อ๊าก! เขาหาว่าฉันทำเขาเสียเวลาอย่างนั้นเหรอ ฮึกๆ ตาบ้า! เสียชื่ออินฟลูเอ็นเซอร์สาวหมด ปกติจะรับลูกค้าจากไหนฉันก็ท่องสคริปต์ได้ตลอด จะครีม สกินแคร์ เครื่องสำอาง อาหาร ฉันทำได้ดีเลิศ แต่นี่วิดีโอโปรโมตคณะวิศวะบวกกับศัพท์ทางเทคนิคเครื่องกลอีก ฉันคงจะทำได้อยู่หรอกนะ!

ก็ยัยวาวาคนนี้หัวมันไปทางด้านคำนวณซะเมื่อไหร่ล่ะ ไม่งั้นคงไม่เลือกมาเรียนสายนี้หรอก ถ้าฉันฉลาดด้านนั้นนักก็คงจะเป็นหมอเป็นวิศวะไปแล้ว ชิ!

เขาหันตัวเองมาที่กล้อง ก่อนจะเริ่มพูดอธิบายเรื่องโมเดลเครื่องจักรกลด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่ชัดเจน ทุกคำพูดของเขาฟังดูจริงจังและหนักแน่น ทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะมองเขาด้วยความทึ่ง

“พี่เบย์นี่…พูดเก่งกว่าที่คิดนะ” ฉันถึงกับต้องหลุดปากชมเมื่อเขาพูดจบ ที่สำคัญจากเรียกพี่เบย์แบด ก็กลับเรียกเหลือแค่พี่เบย์สั้นๆ โชคดีที่พี่เขาเองก็ไม่ได้ว่าอะไร

พี่เบย์แบดหันมามองฉันเล็กน้อยก่อนจะพูดเบา ๆ

“เพราะฉันไม่ได้คิดจะทำเล่นๆ”

คำพูดนั้นทำให้ฉันรู้สึกเหมือนโดนเหน็บแนม แต่ก็เลือกที่จะเถียงกลับ

“ใครบอกว่าหนูเล่น! หนูตั้งใจอยู่นะ!”

เขาไม่ได้ตอบอะไร แต่แค่ส่งสคริปต์คืนให้ฉัน พร้อมกับพูดว่า

“หัดจริงจังกับงานซะบ้าง อย่าติดเล่น”

เหอะๆ นี่ฉันกำลังโดนตาแก่ที่ไหนก็ไม่รู้มาชี้นิ้วสั่งสอนงั้นเหรอ กระโดดกัดคอซะเลยดีมั้ยเนี่ย งานก็ไม่ใช่งานของตัวฉันเอง

หลังจากถ่ายคลิปเสร็จ ฉันก็เก็บอุปกรณ์ทั้งหมดในสภาพที่เหนื่อยล้า หันไปมองพี่เบย์แบดที่ยังคงยืนกอดอกมองมาทางฉัน

เหอะ ไม่คิดจะช่วยเก็บของหน่อยรึไง

“พรุ่งนี้มาที่นี่อีก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ส่วนฉันก็รีบหันขวับไปมองหน้าทันที

“ฮะ!? พรุ่งนี้ต้องมาอีกเหรอ?” ฉันร้องออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยอ่อน

“นี่หนูไม่ได้ตกลงมาเป็นผู้ช่วยพี่นะ”

เมื่อเห็นว่าตัวเองเริ่มจะโดนใช้งานหนักฉันก็ต้องรีบเถียงออกไป ฉันยังมีงานที่รับกับลูกค้าต้องถ่ายเพิ่มอีกนะ วันๆจะให้มาขลุกอยู่ที่ลานกิจกรรมวิศวะมันก็ไม่ใช่เรื่อง

“เธอบอกเองว่าจะรับผิดชอบ”

“ก็ใช่ แต่ไม่ได้หมายความว่าทุกวัน!”

พี่เบย์แบดมองฉันนิ่ง ๆ แขนแกร่งยกขึ้นกอดอกตัวเองก่อนจะพูดขึ้นว่า

“ถ้าไม่อยากมา ก็ต้องจ่ายค่าซ่อมรถ”

โอ้มายก๊อดดด!! ฉันกัดฟันแน่น เถียงไม่ออกเลยแฮะ

“ก็ได้! มาอีกก็ได้!”

พี่เบย์แบดยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเดินจากไป ฉันมองตามแผ่นหลังเขาอย่างไม่พอใจ แต่ในใจก็อดสงสัยไม่ได้ว่า…เขายิ้มแบบนั้นเพราะอะไร? เหมือนแกล้งกันเลยอ่ะ ฮึ่ย