Chapter 11 ใจหวั่นไหวเมื่อใกล้พี่

Chapter 11

ใจหวั่นไหวเมื่อใกล้พี่

ช่วงเช้าของหอในหญิง

ฉันตื่นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ไม่ปกติ นั่งมองกล้องที่ใช้ถ่ายวิดีโอวางอยู่บนโต๊ะ พร้อมคิดถึงเหตุการณ์เมื่อวาน

“ทำไมฉันถึงยังนึกถึงหน้าพี่เบย์อยู่นะ…” พึมพำกับตัวเอง ก่อนจะสะบัดหน้าไล่ความคิดนั้นออก

เสียงของรูมเมทภายในห้องดังขึ้นทำลายความเงียบ

“วาวา! เมื่อวานนี้เธอกับพี่เบย์ดูสนิทกันมากเลยนะ แถมมีคนเอาคลิปไปตัดลงให้จิ้นกันอีก” มินนี่สาวเฉิ่มรูมเมทคนสนิทรีบพูดขึ้น เธอยกเก้าอี้มานั่งข้างฉันที่กำลังนั่งมองกล้องอยู่

“นี่เห็นกันหมดเลยเหรอ?” ฉันหันไปถาม แต่ก็ไม่ แปลกนักหรอกเพราะว่าเล่นกันกลางสนามเลย คนก็คงเห็นกันหมด

“ใช่! เรื่องมันดังมาถึงคณะสังคมศาสตร์ของฉันเลยนะจ๊ะจะบอกให้ เธอกับพี่เบย์สนิทกันมากเลยเหรอ เขาดูห่วงเธอมากเลยนะ”

ฉันหัวเราะแห้ง ๆ

“ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นหรอก เขาแค่ช่วยเพราะมีน้ำใจนักกีฬาล่ะมั้ง”

“แต่มันไม่เหมือนกันนะ คนอย่างพี่เบย์แบดจะช่วยใครสุ่มสี่สุ่มห้าเหรอ?” มินนี่ยังคงยืนยันความคิดตัวเอง

ฉันฟังแล้วก็เริ่มคิดตาม ไม่รู้ว่าทำไมหัวใจถึงเต้นแรงทุกครั้งที่คิดถึงเขา ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก มันจะระเบิดออกมาอยู่แล้วเจ้าหัวใจไม่รักดี!

มินนี่เปิดคลิปที่มีคนในคณะถ่ายฉันตอนกำลังวิ่งล้มและมีพี่เบย์เข้ามาช่วยให้ดู คอมเม้นต์หลั่งไหลเข้ามาเยอะไปหมด คนกดใจตั้ง 40,000 คอมเม้นต์อีกตั้ง 2000

‘อินฟลูดังน้องวาวา สะดุดล้มหรือสะดุดรัก พี่เบย์แบดปีสามฉายาเจ้าชายน้ำแข็งเข้ามาช่วยประคอง เหมาะสมกันเหมือนเจ้าหญิงกับเจ้าชาย’

“โอ้โห ใครพาดหัวคลิปเนี่ย...เว่อร์มาก”

ฉันนี่ถึงกับอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ช่างจินตนาการกันซะเหลือเกิน เขาแค่ช่วยปกครองตอนล้มเอาไปจินตนาการกันซะเลยเถิดไปไกล

พูดคุยกับมินนี่เล่นอีกนิดหน่อยก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำเพื่อเตรียมไปเรียนที่คณะในตอนเช้า

วันนี้ฉันต้องไปเก็บภาพเพิ่มเติมในคณะวิศวะตามคำขอของตัวแทนกิจกรรม เมื่อเดินเข้าไปในอาคาร ก็เห็นพี่เบย์แบดนั่งอ่านเอกสารอยู่คนเดียวที่มุมห้อง

“พี่เบย์!” ฉัน เรียกเขาเสียงดังจนเขาหันมามอง

“มีอะไร?”

“พอดีหนูต้องมาถ่ายภาพกับคลิปเพิ่ม พี่มาช่วยเป็นแบบหน่อยได้มั้ยคะ ตัวแทนกิจกรรมของสาขาหนูเขาขอมา”

สาขาเราต้องมีการทำเพจในแพลตฟอร์มออนไลน์เพื่อเผยแพร่ภาพกิจกรรมให้คนภายนอกและเข้ามาดูกัน

เบย์แบดถอนหายใจเบา ๆ

“ไม่มีคนอื่นหรือไง?”

“ก็มี…แต่พี่ดูดีสุดแล้ว” ฉันตอบพร้อมรอยยิ้ม แต่พูดจบก็รู้สึกหน้าแดงทันที เขาดูดีสุดแล้วล่ะในสายตาของฉัน ทั้งที่จริงแล้วไปขอร้องพี่ซีเคมาก็ได้ พี่ซีเคเองก็หล่อมากแต่อยากได้พี่เบย์แบดฉายาเจ้าชายน้ำแข็งมากกว่า

“งั้นรีบถ่ายให้เสร็จ” เขาพูดเรียบ ๆ แต่ก็ยอมละสายตาจากกองเอกสารนั่น

ระหว่างถ่ายคลิป ฉันพยายามจับมุมกล้องให้ดูดีที่สุด แต่กลับรู้สึกเกร็งเมื่อพี่เขามองมา

“เธอจะเขินทำไม?” เขาถามพลางเลิกคิ้ว คงจะรำคาญที่ฉันเงอะงะทำไม่เสร็จสักที

“หนูไม่ได้เขินนะ!” รีบเถียงทันควัน ก่อนจะเผลอสะดุดสายไฟล้มใส่เขา

“อ๊ะ!”

พี่เบย์แบดรีบคว้าตัวฉันไว้ทัน และฉันก็พบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมแขนของเขา ใบหน้าของเราอยู่ใกล้กันจนรู้สึกเหมือนเวลาหยุดลงชั่วขณะ สายตาเราสองสอดประสาน ใจดวงน้อยสั่นรัวเต้นแรง

“ระวังหน่อย” เขาพูดเสียงเบา

ส่วนฉันนั้นรีบถอยออกห่างด้วยความเขิน

“ข ขอบคุณนะคะที่ช่วย..”

“เธอนี่ซุ่มซ่ามทุกวัน” เขาพูดพร้อมส่ายหัว แต่สายตาแฝงด้วยความอ่อนโยน

ฉันรีบตั้งตัวไม่ให้เขินไปมากกว่านี้แล้วรีบถ่ายรูปพี่เบย์พร้อมกับคลิปวิดีโอให้เขาพูดแนะนำเกี่ยวกับสาขาเครื่องกลที่กำลังเรียนอยู่ รวมไปถึงเล่าประสบการณ์เกี่ยวกับกิจกรรมงานกีฬาเมื่อวานที่เกิดขึ้นระหว่างคณะ

“ถ้าหากน้องๆมองหามหาวิทยาลัยดีๆเรียนอยู่ล่ะก็ แอชตันเจเคเป็นตัวเลือกที่ดีครับ ที่นี่เรามีทุนการศึกษาให้มากมาย สังคมดี สิ่งแวดล้อมดี วิชาการดี... ต้องที่นี่ มหาวิทยาลัยเอกชนแอชตันเจเค”

ฉันมองหน้าเขาทึ่งๆ สมแล้วที่เป็นลูกเจ้าของมหาวิทยาลัย ความรู้แน่น สโลแกนเลิศ ถ้ามาเป็นอินฟลูอาจจะทำได้ดีกว่าฉันก็ได้นะ

“พี่เบย์เก่งจังเลย...เก่งไปซะทุกอย่าง ดูเท่สุดๆไปเลยอ่ะ”

ฉันฉีกยิ้มกว้าง ส่วนเขาก็หันมามองฉันด้วยสายตาเรียบนิ่งไม่ไหวติงดังเดิม แต่ภายในความเย็นชาก็เหมือนซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้ในใจ

หลังการถ่ายทำเสร็จ เราทั้งสองนั่งพักอยู่ที่โต๊ะใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้สนามหญ้า ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กวิดีโอที่เอาออกมาจากกล้อง

“พี่เบย์ พี่ไม่คิดบ้างเหรอว่าพี่ควรยิ้มในคลิปบ้าง? ยืนหน้าแข็งเป็นหินเชียว” ฉันพูดขำ ๆ

“ไม่จำเป็น ฉันไม่ได้อยากให้ใครชอบ”

“แต่มันจะทำให้พี่ดูเข้าถึงง่ายขึ้นนะ เป็นถึงลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัยต้องทำตัวให้เข้าถึงง่ายหน่อยสิ”

พี่เบย์แบดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเบา ๆ

“ฉันไม่อยากให้ใครเข้ามาใกล้มากเกินไป”

ฉันเงียบไปชั่วขณะ รู้สึกว่าประโยคนั้นเต็มไปด้วยความเศร้าบางอย่าง

“งั้นหนูล่ะ? หนูเข้ามาใกล้พี่มากเกินไปหรือเปล่า?” ฉันถามพร้อมจ้องเขา

เขามองมาด้วยสายตาที่ทำให้ฉันหัวใจเต้นแรง ก่อนจะตอบเรียบ ๆ

“เธอต่างจากคนอื่น”

คำพูดนั้นทำให้ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบ ไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองในตอนนี้ แต่รู้เพียงว่ามันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ยอมรับเลยว่าตอนนี้ฉันหวั่นไหวเข้าแล้วกับพี่เบย์ มันจะอันตรายหรือเปล่านะ? เขาจะมองฉันอย่างที่ฉันมองเขาหรือเปล่า ไม่อยากให้ตัวเองเจ็บเลย

“แล้วนี่จะกลับหอยังไง?” พี่เขาถามขึ้นมาท่ามกลางความเงียบหลังจากที่ฉันเงียบอยู่สักพัก

“วันนี้ไม่ได้เอาจักรยานมา เดี๋ยวอาจจะต้องนั่งรถรางของมหาวิทยาลัยกลับแล้วก็เดินอีกนิดหน่อยค่ะ”

“เดี๋ยวฉันไปส่ง”

“อย่างนั้นก็ได้ค่ะ...ไม่เกรงใจแล้วนะ”

ฉันฉีกยิ้มกว้าง อย่างน้อยก็คงจะได้ใกล้ชิดกับเขา

ฉันเดินตามแผ่นหลังกำยำมาที่ลานจอดรถเพื่อที่จะขึ้นรถเขากลับหอในของมหาวิทยาลัย แต่แล้วจากรอยยิ้มกว้างก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าฉงนด้วยความสงสัยแทน

“พี่เปลี่ยนรถเหรอคะ นี่มัน...”

“อืม...รถกระบะไง”