ตอนที่9 แฟนเก่า

เนตรชนกนอนกอดหมอนตาแดงก่ำ มองไอแพดของตัวเองอยู่หลายรอบ เพราะไม่กล้าเฟสไทม์หาเพื่อนๆ ทว่าผลสุดท้ายเธอก็ต้องได้คุยกับเพื่อนทั้งสองอยู่ดี เพราะตอนนี้สองสาวกำลังเฟสไทม์มาหาเธอ

“เป็นยังไงบ้าง ตกลงแล้วเขาไม่ได้ปฏิเสธแกใช่ไหมตะวัน” เป็นเสียงของปัญธิดาโพล่งเข้ามาในขณะที่เนตรชนกเพิ่งกดรับเฟสไทม์

“ดูจากสีหน้าแล้ว ไม่ค่อยดีใช่ไหม” ถิงถิงเอ่ยขึ้นมาเสียงอ่อน

“อืม...” เนตรชนกพยักหน้าช้าๆ เธอไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอธิบายยังไงเพราะตอนนี้ก็กำลังจุกอยู่ในออกเหมือนกัน

“โถ่เอ้ย อาของแกชอบไม้ป่าเดียวกันรึเปล่า แกทั้งสวยทั้งน่ารัก ดูดีมีชาติตระกูล

คำพูดของปัญธิดาเหมือนมีดกรีดลงกลางใจของเนตรชนก นั่นสิ เธอไม่มีข้อดีในสายตาของเขาเลยเหรอเขาถึงไม่ยอมรับความรู้สึกของเธอ

“แป๋ม พูดอะไรดูหน้าตะวันด้วย” ถิงถิงปรามคนปากไว

“อ้าว โทษทีฉันก็พูดไปอย่างที่ใจคิด” ปัญธิดาเอ่ยอู้อี้

“เขาบอกว่าอะไรล่ะ เล่าให้ฟังได้ไหม”

“คุณอาบอกว่าฉันเพิ่งขาดคุณพ่อ พอมีเขาเป็นเสาหลักก็เลยสับสน อยากให้ฉันกลับไปทบทวน แถทยังบอกอีกว่าฉันยังเด็ก”

“เด็กตรงไหนกันเล่า เรียนจบแล้ว อันที่จริงอายุอย่างเราเขาเรียกว่าวัยเจริญพันธุ์แล้วต่างหาก เขาอ้างอย่างสุภาพมากกว่า”

“ทำไมอะ ทำไมต้องเอาเรื่องอายุมาเกี่ยวด้วย” เนตรชนกก้มหน้าฟุบลงกับหมอนที่กำลังกอด

“เดี๋ยวนะ เราอย่าเพิ่งสนใจเรื่องเด็กไม่เด็ก เขาบอกว่าแกกำลังสับสน ไม่ได้ปฏิเสธปิดกั้นซะทีเดียว แกลองทำให้เขารู้ไหมว่าแกไม่ได้สับสน”

เนตรชนกเงยหน้ามองจ้องไปยังถิงถิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง “ขอบใจนะถิงถิง” ใช่ ถึงกันต์นทีไม่ได้ตอบรับเธอ ทว่าเขาก็ยังไม่ปฏิเสธเสียทีเดียว

เช้าวันทำงานเริ่มต้นเหมือนทุกวัน กันต์นทีเดินเข้าลิฟต์ส่วนตัว ใบหน้าเรียบนิ่งแบบผู้บริหาร แต่ในหัวกลับไม่ว่างเปล่า เพราะยังคงคิดถึงเรื่องเมื่อวานที่เกิดขึ้น หลังจากที่เขาไม่ได้ให้ความหวังกับเธอ สาวเจ้าก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง ไม่ลงมากินอาหารเย็นจนกระทั่งเช้าของวันนี้

“ท่านประธานคะ วันนี้คุณวิเวียนขอเข้าพบค่ะ” ไม่ทันที่จะเดินถึงหน้าห้องทำงาน เลขาสาวก็โพล่งให้เขาได้รับรู้เสียงชัดแจ๋วด้วยสีหน้าตื่นเต้น เชื่อได้เลยว่าเธอคงสงสัยแน่นอนว่าเขารู้จักกับนางแบบดังคนนี้ได้อย่างไร

เขาชะงักฝีเท้าเพราะกำลังครุ่นคิดว่าจะให้นางแบบสาวเข้าพบหรือไม่ ทว่าเมื่อคิดอย่างถ้วนถี่แล้วก็เห็นจะเป็นการดีที่เธอได้มาเจอกับเขาอีกครั้ง แม้นจะรู้จุดประสงค์ในการมาที่ไม่ดีของเธอก็เถอะ

“ให้เธอเข้ามาที่ห้องผมได้เลยครับ”

“ค่ะ ฉันจะรีบไปแจ้งเธอเดี๋ยวนี้ค่ะ”

กันต์นทีเดินเข้ามาในห้องทำงานก่อนจะทิ้งตัวนั่งหลังติดกับพนักพิงด้วยแววตาเหนื่อยใจ วิเวียน เธอเป็นนางแบบสาวสุดเซ็กซี่ เขากับเธอเคยคบกันได้สองปี และเลิกกันไปเมื่อสามปีที่แล้ว เธอคือแฟนเก่าที่เลิกกันไม่สวย แล้วเขาก็รู้ดีว่าเธอไม่ได้มาหาเขาในฐานะคนรักเก่า ทว่ามาหาเขาในฐานะผู้บริหารสูงสุดของบริษัทชื่อดัง

อันที่จริงเขาควรปฏิเสธ แต่ภาพใบหน้าของเนตรชนกกลับผุดขึ้นมา

ถ้าเธอเห็นเขามีคนอื่น เชื่อได้เลยว่าไม่นานเธอก็ต้องตัดใจจากเขาแน่นอน ถือเสียว่าเขาเอาคืนวิเวียนโดยการหลอกใช้เธอก็แล้วกัน เพราะความรักครั้งก่อนนั้น เธอก็หลอกใช้เขาเป็นสะพานเพื่อให้ได้รักกับนักธุรกิจหนุ่มที่รวยระดับพันล้านเหมือนกัน

ไม่นานนักนางแบบลูกครึ่งญี่ปุ่นรัสเซียหน้าสวย เข้าของดวงตาสุดเซ็กซี่ รูปร่างสูงเพรียวในชุดเดรสเดาะอกสีดำสวมส้นสูงสูงปรี๊ดก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของหมอหนุ่มด้วยท่าทางมั่นใจ

“ไงคะไทม์” สาวเจ้าทักทายแฟนเก่าตรงหน้าด้วยภาษาอังกฤษ สายตาของเธอตอนนี้ไม่คิดจะมองไปยังที่อื่น มันตรงไปยังเขาคนเดียวเท่านั้น หมอหนุ่มที่กลายเป็นนักธุรกิจกอบกุมกิจการระดับหมื่นล้านในชั่วข้ามคืน แล้วแบบนี้จะไม่ให้เธอกลับมาทักทายเขาได้อย่างไร

“คุณมาหาผมเรื่องอะไร” คำแรกที่สวนเป็นภาษาอังกฤษกลับไปเป็นคำที่ตรงไปตรงมา เพราะเขาก็ไม่ได้คิดจะมีมารยาทกับเธอมากอยู่แล้ว

“ตรงดีเหมือนเดิมนะคะ” เธอนั่งลงบนโซฟา ก่อนจะวางกระเป๋าไว้ข้างตัว

“ว่ามาเลย” เขารู้ว่าคนอย่างเธอ หากไม่มีจุดประสงค์ที่มีประโยชน์ต่อตัวเองไม่มีทางเสียเวลามาที่นี่แน่นอน

“ฉันอยากร่วมงานกับบริษัทคุณ”

กันต์นทีชะงักเล็กน้อย

“ในฐานะไหน”

“แบรนด์แอมบาสเดอร์ หรือถ้าคุณอยากได้มากกว่านั้น ฉันก็พร้อมคุย”

“คุณเป็นนางแบบระดับอินเตอร์ จะมาโปรโมทเฟอร์นิเจอร์ให้ผมงั้นเหรอ”

“ค่ะ เพราะเฟอร์นิเจอร์แต่งบ้านของคุณกำลังไปทางลักชัวรี และภาพลักษณ์ผู้หญิงที่มีพลังและรู้คุณค่าตัวเอง มันคือฉันเลย”

“หรือเพราะผม” กันต์นทีไม่คิดอ้อมค้อมต่อไป

วิเวียนอมยิ้มก่อนจะพยักหน้า “คุณก็รู้คำตอบอยู่แล้ว ทำไมคะ รู้แบบนี้แล้วไม่อยากให้ฉันร่วมงานด้วยเหรอคะ”

กันต์นทีมองจ้องไปยังคนที่กำลังขยับเรียวขาไขว่ห้าง เขารู้ว่าคนอย่างวิเวียนชอบความท้าทาย อะไรยิ่งยากเธอก็ยิ่งชอบ “ถ้าผมปฏิเสธคุณล่ะ”

“กลัวอะไรเหรอคะ กลัวว่าคนจะรู้ว่าเราเคยรักกัน หรือกลัวว่าจะกลับมารักคนอย่างฉันอีก”

“ผมแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้”

วิเวียนลุกขึ้นเดินตรงไปยังกันต์นทีก่อนจะทิ้งตัวลงไปนั่งตักของเขา “แต่ฉันแยกไม่ได้ค่ะ ฉันพูดตรงๆ ว่าฉันคิดถึงคุณ”

“ผมเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดตอนนี้แล้วสินะครับ”

“จะคิดยังไงก็เรื่องของคุณ แต่ที่ฉันอยู่ตรงนี้เพราะเสียงของหัวใจฉันค่ะ”