ตอนที่8 มีอะไรอยากบอก

“ผมรู้จักกันต์นทีมานานกว่าสิบปี” พิสิทธิ์พูดชัดถ้อยชัดคำ “เขาเป็นที่ปรึกษาทางธุรกิจให้ผมก่อนจะเข้ามาที่นี่ด้วยซ้ำ และเขาเป็นสุภาพบุรุษมากพอจะไม่เอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับงาน”

ทิพวรรณหน้าชาไปชั่วขณะ ด้วยไม่รู้ว่าพิสิทธิ์ก็จะเข้าข้างกันต์นที อีกทั้งยังรู้จักกันมาก่อน แบบนี้แผนที่เธอวางเอาไว้แผนแรกก็ไม่ได้ผล

“ถ้าใครจะตั้งข้อสงสัย ผมขอยืนยันว่าคนนี้เหมาะสมกับตำแหน่งที่สุดแล้ว” พิสิทธิ์ลุกยืนขึ้นก่อนจะกวาดสายตามองทุกคน

ทว่าทั้งห้องประชุมก็เงียบกริบทำเอาทิพวรรณเดือดพล่าน ทว่าก็ต้องปั้นหน้าให้เป็นปกติ ผิดกับสามีของเธอที่แทบอยากจะมุดดินหนี ทิพวรรณจับจ้องไปยังเอกสารตรงหน้าไม่วางตา ไม่อยากจะเห็นว่ารายชื่อผู้บริหารสูงสุดเป็นกันต์นที ถ้าเล่นตรง ๆ ไม่ได้…ก็ต้องเล่นสกปรก เธอไม่หยุดแค่นี้แน่ เพราะยังมีแผนสำรองอีกหลายแผน ยังไงชื่อของเธอก็ต้องขึ้นเป็นผู้บริหารสูงสุดในสักวัน

ทันทีที่ประตูห้องประชุมปิดลง ทิพวรรณก็สะบัดแฟ้มในมือลงบนโต๊ะดังปึง เสียงกระแทกนั้นสะท้อนความเดือดดาลที่อัดแน่นอยู่ในอก

“เห็นไหม มันหักหน้าฉันต่อหน้าทุกคน!”

ชาติชายขยับตัวเล็กน้อย “ใจเย็นก่อนคุณ เราต้องคิดให้รอบคอบกว่านี้”

“รอบคอบเหรอ ถ้าปล่อยให้มันนั่งเก้าอี้ประธานต่อไป เราไม่มีทางทำอะไรได้เลย”

น้ำเสียงแข็งกร้าวนั้นทำให้ชาติชายเลือกเงียบ เขารู้ดีว่าเวลานี้ไม่มีคำไหนหยุดภรรยาได้

“พิสิทธิ์เชื่อมัน เพราะคิดว่ามันเป็นสุภาพบุรุษ ใช่ไหม”

“แล้วไง” ชาติชายถามเสียงเรียบ

“เราก็ต้องทำให้ทุกคนเห็นว่ามันไม่ใช่ งานเลี้ยงต้อนรับประธานคนใหม่ วันศุกร์นี้แหละ ฉันจะเริ่มแผนสอง”

ทิพวรรณแสยะยิ้มร้าย เพราะกำลังรู้สึกสนุกเมื่อเห็นทางกำจัดกันต์นทีชัดเจนขึ้น “ดูสิ วันนั้นยังจะมีใครกล้าพูดอีกไหม ว่าหมอไทม์เป็นสุภาพบุรุษ”

ดวงตาคมจับจ้องไปยังกองเอกสารตรงหน้า ทว่ากันต์นทีกลับไม่ได้อ่านตัวอักษรเหล่านั้นแม้แต่น้อย คำพูดของทิพวรรณในห้องประชุมยังดังก้องอยู่ในหัว

เธอเลือกหยิบเรื่องที่เขาอาศัยอยู่บ้านเดียวกับเนตรชนกมาเล่นงานต่อหน้าผู้ถือหุ้นทั้งหมด ดีแค่ไหนที่พิสิทธิ์ออกหน้าว่าเขาไม่ใช่คนที่ชอบฉวยโอกาส

เขาหลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจลึกเพื่อกดความตึงเครียดเอาไว้

“บ้าจริง” มือหนากำแน่นอยู่บนหน้าตัก ความรู้สึกของเขาที่มีต่อเนตรชนก เขาต้องซ่อนมันให้มิดกว่าเดิม ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเขาจะต้องรักษาชื่อเสียงของเธอ และต้องรักษาความน่าเชื่อถือในฐานะผู้บริหารสูงสุด ไม่ใช่เพียงเพื่อตัวเอง แต่เพื่อรักษาบริษัทของผู้มีพระคุณที่สุดเอาไว้ให้ได้

สายตาของกันต์นทีไปหยุกอยู่ที่กรอบรูปใบเล็ก รูปนั้นคือรูปของเธียร ผุ้ชายที่มอบความไว้วางใจทั้งหมดให้เขาในวันที่จากไป “ผมจะไม่ทำให้พี่ผิดหวัง”

ตำแหน่งประธานบริหารไม่ใช่แค่เก้าอี้แห่งอำนาจ แต่มันคือความรับผิดชอบ เขาต้องบริหารบริษัทนี้ด้วยความโปร่งใส ด้วยผลงานที่ไม่มีใครปฏิเสธได้เพื่อพิสูจน์ว่าความเชื่อใจของเธียรนั้นไม่สูญเปล่า

“ตะวันอยู่ที่นี่อึดอัดหรือเปล่า” กันต์นทีถามคำถามนั้นด้วยความตั้งใจจริง หากคำตอบคือความอึดอัด เขาพร้อมจะถอยทันที แม้ใจจะไม่อยากห่างเธอก็ตาม การให้เนตรชนกย้ายไปอยู่คอนโดใกล้ๆ อาจเป็นทางเลือกที่ดีกว่า อย่างน้อยก็ช่วยกันข้อครหาที่กำลังคืบคลานเข้ามา

“ทำไมคุณอาถามตะวันอย่างงั้นล่ะคะ” เนตรชนกเริ่มมองคนตัวโตแววตาฉงน เธอเพิ่งกลับมาถึงบ้านเขาก็ตั้งคำถามนี้ด้วยแววตาจริงจัง ไม่ใช่เขาต่างหากหรือที่อึดอัดที่มีเธออยู่ที่นี่

“อาแค่อยากรู้ว่าตะวันรู้สึกยังไงก็เท่านั้นเอง” เขาอมยิ้มขึ้นมาให้สถานการณ์ไม่ตึงเครียดเกินไป

“ไม่อึดอัดเลยสักนิดค่ะ อยู่กับคุณอา ตะวันมีความสุขมาก…มากที่สุดค่ะ”

สายตาทั้งสองสบกันเพียงชั่วครู่ หัวใจของกันต์นทีเริ่มเต้นแรงจนเขาต้องรีบหลบตาเพื่อไม่ให้ความรู้สึกของตัวเองหลุดออกไปมากกว่านี้ ทำไมเธอถึงมาพูดแบบนี้กับเขา ไม่รู่หรือยังไงว่าเขาคิดไปไกลกับคำพูดของเธอแค่ไหน เด็กบ้า!

“ตะวันมีอะไรอยากจะบอกคุณอาค่ะ”

“อะไรเหรอ”

“ตะวันไม่ได้มองคุณอาเป็นแค่คุณอา” เธอเริ่มเอ่ยเสียงสั่น “ตะวันรู้สึกดีกับคุณอา คุณอาเข้าใจที่ตะวันพูดใช่ไหมคะ” เธอบอกไปแล้ว ความรู้สึกของเธอได้เผยไปแล้ว เขาจะตอบว่ายังไงกันนะ

กันต์นทีนิ่งงันพูดอะไรไม่ถูก หากไม่มีสถานะคั่นอยู่เขาคงตอบรับเธอไปแล้ว แต่ความจริงกลับบังคับให้เขาต้องแข็งใจ

“อาเข้าใจ”

เนตรชนกยังจ้องเขาไม่วางตา เธอเชื่อว่าเขาเข้าใจ แล้วเขาจะว่ายังไงต่อนั่นแหละคือสิ่งที่เธอกำลังรอ

“แต่ตอนนี้ตะวันเพิ่งเสียพ่อ อาเข้ามาใกล้ อาอาจกลายเป็นที่พึ่งจนทำให้ตะวันสับสน อาอยากให้ตะวันกลับไปทบทวนให้ดี”

“ตะวันทบทวนแล้วค่ะ ตะวันไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้ชายคนไหน” คำพูดทั้งหมดออกมาจากใจ

“ตะวันยังเด็กเกินไป เชื่ออานะ กลับไปคิดให้ดีก่อน”

เขาปฏิเสธเธอสินะ “ค่ะ” เธอเอ่ยตอบสั้นๆ ก่อนจะหันหลังวิ่งขึ้นห้องของตัวเองไป

กันต์นทียังคงมองตามหลังคนตัวเล็กไม่วางตา “อาขอโทษนะตะวัน” ตอนนี้เขาไม่สามารถเผยความรู้สึกของเขาได้จริงๆ ชื่อเสียงของเธอเป็นสิ่งที่เขาต้องปกป้อง แม้นหัวใจจะเจ็บปวดเมื่อเห็นเธอเจ็บปวดก็ตาม