คนที่เขารอ

“พี่ซู่หลง” ลู่จื่อเหยาเรียกชื่อเขา

“ลำบากเจ้าแล้ว”

“ลำบากอะไรกัน แค่เรื่องเล็กน้อย”

“หากไม่ได้เจ้าช่วยเหลือเกรงว่าครั้งหน้าคงไม่มีตระกูลเหวินแล้ว”

“ท่านพี่พูดเกินไปแล้วกระมัง ข้าเพียงส่งอาหารมาให้ก็เท่านั้น ใช่ว่าสกุลลู่จะไม่ได้กำไรเสียหน่อย”

“แต่ถึงอย่างไรข้าก็รบกวนเจ้า”

“ถือว่าข้าได้ตอบแทนบุญคุณท่านที่เคยช่วยเหลือพวกเราเอาไว้เมื่อในอดีต”

“ที่ข้าช่วยเจ้าไม่ใช่เพราะต้องการสิ่งตอบแทน”

“ตัวข้าเองก็เช่นกัน”

“ไม่เจอกันเพียงครึ่งปี เจ้าสูงขึ้นใช่หรือไม่”

“เจ้าค่ะ หลังจากถึงวัยปักปิ่นเมื่อปีที่แล้ว ท่านแม่ก็บอกข้าเช่นกันว่าข้าตัวสูงขึ้น”

“เวลาช่างผ่านไปเร็วนัก อีกไม่นานเจ้าคงออกเรือน”

“ข้ายังไม่คิดเรื่องออกเรือนในตอนนี้ เอาไว้อีกสักปีสองปีค่อยคิดก็ยังไม่สาย”

“หากเจ้ารั้งรอไปจนถึงตอนนั้นเห็นทีคงเลือกบุรุษที่อยากแต่งงานด้วยยากแล้วกระมัง”

“แล้วอย่างไรเล่า บุรุษที่ข้าสนใจถึงอย่างไรก็ไม่ใช่บุรุษพวกนั้นตั้งแต่แรก”

“จื่อเหยา”

“ข้ารู้ว่าท่านจะพูดอะไร”

“ข้าเป็นบุรุษที่แต่งงานแล้ว ต่อให้เจ้าชอบพอข้ามากเพียงใดก็ไม่ควรเอาแต่จมปรักอยู่กับข้า”

“แล้วท่านพี่ล่ะเจ้าคะ เหตุใดถึงได้เมินเฉยฮูหยินของท่านนัก เรื่องนี้ข้าว่าท่านควรบอกตัวเองก่อน”

“เจ้ายังเถียงคำไม่ตกฟากไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด” ว่าพร้อมลูบหัวของนางด้วยความเอ็นดู

“ข้ารู้ว่าท่านหวังดี แต่จะให้ข้าทำยังไงล่ะเจ้าคะ ความรู้สึกมันบังคับกันได้เสียที่ไหน”

“ข้ารู้” เขาขานรับ เรื่องนี้เขารู้ดี เรื่องความรักของวัยหนุ่มสาวยากที่จะหักห้ามใจ เขาที่ออกเรือนแล้วย่อมเข้าใจดี

“ต่อให้ท่านไม่ได้ชอบพอฮูหยิน แต่ถึงอย่างไรพวกท่านก็เป็นสามีภรรยากันแล้ว เรื่องนี้จื่อเหยารู้ดีที่สุดเพียงแต่ถ้านางไม่บีบบังคับท่านแล้วแต่งเข้าจวนสกุลเหวินมา บางทีคนที่ยืนอยู่ข้างท่านในตอนนี้อาจเป็นข้าก็ได้” ท้ายประโยคเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้า หากสตรีผู้นั้นไม่เร่งงานแต่งเข้ามามีหรือที่ตำแหน่งฮูหยินรองแม่ทัพจะตกเป็นของนาง

“เรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้ว เจ้ายังผูกใจเจ็บอยู่อีกหรือ”

“ที่ข้าพูดมาหรือท่านจะบอกว่าไม่จริง”

เหวินซู่หลงไม่ได้ตอบคำถามของสตรีตรงหน้า เขาเอาแต่นิ่งเงียบราวกับกลัวว่าหากพูดสิ่งใดออกมาอาจส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของลู่จื่อเหยา

“ต้องโทษข้าที่ไม่ได้เกิดมาในตระกูลที่มีอำนาจ แม้แต่เลือกฮูหยินของตัวเองข้ายังทำไม่ได้” บอกนางด้วยน้ำเสียงอดสู

“ท่านเลือกเกิดได้เสียที่ไหน อย่าได้โทษตัวเองเลยนะเจ้าคะ” ลู่จื่อเหยาปลอบใจก่อนจับมือแกร่งเอาไว้

ลี่หยางที่แอบตามมาได้ยินทุกประโยค ถึงกระนั้นนางทำได้เพียงแอบดูทั้งคู่ปลอบใจกัน

นางไม่เคยรู้มาก่อนว่าการที่เขาต้องแต่งงานกับนางมันทำให้เขารู้สึกเช่นนี้ เขาทำเสียกับว่าไม่ได้รักใคร่นางมาก่อน ทั้งที่คราแรกเป็นเขาเองยื่นไมตรีมาให้นาง จนทำให้ลี่ หยางเผลอคิดว่าเขามีใจให้ ทว่าด้วยฐานะของนางกับเขาในตอนนั้นต่างกันมากพอสมควร กว่านางจะโน้มน้าวบิดาได้มิใช่เรื่องง่าย เขาเคยรักนางบ้างหรือไม่...มันเป็นสิ่งที่ค้างคาใจของนางมานาน

พอผ่านพ้นเรื่องแจกทานไปได้ด้วยดี เหวินซู่หลงถึงได้อารมณ์ดีจนทำให้ทั้งจวนบรรยากาศดีตามไปด้วย

ลี่หยางที่เห็นสามีอารมณ์เบิกบานนางถึงได้คลายกังวลลงได้บ้าง ที่ผ่านมาเห็นเขาเอาแต่เคร่งเครียดมีหรือ หยินอย่างนางจะสงบใจลงได้ แม้จะไม่ได้ยื่นมือเข้าไปช่วยในฐานะนายหญิงของจวน แต่ลี่หยางไม่ใช่คนใจแคบ หลังจากจัดการทุกอย่างแล้วนางให้คนส่งของกำนัลหลายอย่างไปให้ลู่จื่อเหยาถึงที่จวน

คราแรกนางคิดว่าสามีจะคัดค้านเรื่องนี้แต่ผิดคาด นอกจากเขาจะไม่ว่าอะไรยังให้คนเพิ่มของกำนัลอีกเท่าตัว