บทที่ 1.6

สือจิ้งเลิกคิ้ว “ทรงหมายถึง...แต่งแค่ในนาม??”

เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้ง “หากเจ้าควบคุมดูแลนางได้ แน่นอนเราย่อมดีใจ แต่น้องสาวของเราผู้นี้...”

สือจิ้งเห็นด้วย เขาไม่อยากให้ฟู่โหรวอยู่ในจวนตระกูลสือจริงๆ ด้วยนิสัยของนาง หากอยู่ในจวนตระกูลสือ เกรงว่าความวุ่นวายคงตามมาไม่น้อย

แต่งแค่ในนาม... ให้นางกลับมาอยู่ที่จวนของตัวเองบางครั้ง ไปๆ มาๆ ไม่ให้เกิดข้อครหาก็นับเป็นทางออกที่ดี ยกข้ออ้างเรื่องกิจการของนางทำให้ผู้คนไม่มองในแง่ร้ายมากนัก

เขา...เข้าใจจุดประสงค์ของฮ่องเต้ ฉวยโอกาสในเวลานี้ที่ฟู่โหรวกำลังอยากช่วยตระกูลเซี่ย แยกนางจากเซี่ยอวิ๋นอย่างเด็ดขาด นับเป็นผลดีต่อทุกๆ ฝ่าย

“นายท่าน...” ซูม่อขมวดคิ้วด้วยท่าทางไม่เห็นด้วย บนรถม้าสือจิ้งเพียงนั่งหลับตานิ่งไม่พูดจา “นายท่าน?” ซูม่อยังคงมองผู้เป็นนายด้วยสายตาไม่เข้าใจ “หากแต่งนางเข้าจวน บรรดาคุณชายกับคุณหนู...”

“เจ้าว่า...คนอย่างฟู่โหรวหลังแต่งงานนางจะเป็นฮูหยินที่อยู่ดูแลเรือนหลังหรือ”

ซูม่อเลิกคิ้ว “ย่อมไม่มีทาง!”

สือจิ้งพยักหน้า “เพราะเช่นนี้ฝ่าบาทจึงเลือกข้า ฟู่โหรวเป็นสตรี แต่งบุรุษเข้าจวนเป็นเรื่องง่าย แต่บุรุษใดจะเหมาะสมกับฐานะของนาง” เขาส่ายหน้า “เป็นขุนนางก็ไม่ได้ เป็นหนึ่งในหกตระกูลใหญ่ยิ่งไม่มีทางเกิดขึ้น แต่วันนี้ทรงเลือกข้า คนที่มีความเป็นไปได้ที่จะอยากครอบครองท่าเรือน้อยที่สุด”

ซูม่อพยักหน้า “อำนาจการควบคุมท่าเรือฟู่กุ้ย ฝ่าบาทไม่มีทางปล่อยให้ตกอยู่ในมือของตระกูลเซี่ย ทำเช่นนั้นก็เท่ากับมอบท่าเรือฟู่กุ้ยให้ไทเฮาอย่างแน่นอน แต่นอกจากท่านยังมีอีกสี่ตระกูลใหญ่”

สือจิ้งเหม่อลอยเล็กน้อย “ข้าเหมาะสมที่สุดเพราะข้ามีทายาทสืบทอดร้านแลกเงินแล้ว ฝ่าบาทตระหนักดีว่าข้าไม่จำเป็นต้องใช้ประโยชน์ใดจากท่าเรือฟู่กุ้ย แม้ว่ามีความเป็นไปได้ที่ข้าจะมีบุตรกับฟู่โหรว เด็กคนนั้นจะใช้แซ่ฟู่ก็ย่อมได้ จากนั้นสืบทอดการดูแลท่าเรือฟู่กุ้ย”

!!! ซูม่ออ้าปากค้าง

สือจิ้งแค่นยิ้ม “นี่คงเป็นสิ่งสุดท้ายที่คนในเมืองหลวงคาดคิดว่าจะเกิดขึ้นกระมัง เช่นกันกับที่เซี่ยอวิ๋นคงคาดไม่ถึงว่าหลายปีมานี้ เขา...ทั้งอยากปฏิเสธนาง แต่ก็เสียดายจนไม่อาจปล่อยมือเพราะผลประโยชน์มหาศาล จนแล้วจนรอดคงไม่อาจจินตนาการว่าท่าเรือฟู่กุ้ย อยู่ๆ จะถูกส่งมาถึงมือข้า คนที่ไม่คิดจะใช้ประโยชน์มันที่สุดในหกตระกูลใหญ่”

“แล้วหากจนแล้วจนรอดประมุขฟู่ไม่มีทายาทเล่าขอรับ”

สือจิ้งยิ้มที่มุมปาก “นั่นเป็นเรื่องดีต่อราชสำนักมิใช่หรือ ท่าเรือฟู่กุ้ยตกเป็นของราชสำนักเพราะฟู่โหรวไม่มีทายาท นี่เป็นเรื่องถูกต้องชอบธรรมเจ้าไม่คิดเช่นนั้นหรอกหรือ”

ซูม่ออ้าปากค้าง “หรือว่าฝ่าบาททรง...”

“คราวนี้เข้าใจแล้วหรือยังว่าเป็นข้าเหมาะสมที่สุด” สือจิ้งหลับตาลงอีกครั้ง เขารู้ดีว่าฮ่องเต้กำลังวางแผนสิ่งใดอยู่ ทว่าในใจลึกๆ ก็ยังกังวลกับท่าทีของฟู่โหรว สตรีอย่างนางจะยินยอมง่ายๆ เลยหรือ แม้จะบอกว่าเพื่อช่วยเซี่ยอวิ๋น แต่หลังจากนั้นเล่าการควบคุมนางไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ ยิ่งในจวนของเขาเต็มไปด้วยเด็กเล็ก อีกทั้งจวนตระกูลสือนั้น...ไร้นายหญิงโดยสิ้นเชิงเช่นนี้

“สมรสพระราชทาน?!” อวี้กูกูหน้าซีด ฟู่โหรวถอนหายใจ “กับผู้ใดหรือเจ้าคะ”

“ท่านลองทายดูสิ” นางมองอีกฝ่ายด้วยสายตาพิจารณา

อวี้กูกูขมวดคิ้วนานมาก “ย่อมไม่ใช่ประมุขเซี่ยแน่นอน เป็นประมุขเซี่ยไม่ได้ เขาเป็นคนของไทเฮา ฝ่าบาทไม่มีทางยอมให้เกิดการแต่งงานนี้ขึ้น หาไม่คงไม่รอจนถึงตอนนี้”

“คนของ...ไทเฮา?”

อวี้กูกูมองนางจากนั้นพยักหน้า “ขุนนางมีฝักมีฝ่ายในราชสำนัก เหล่าคหบดีเองก็ล้วนมีผู้ที่หนุนหลังด้วยกันทั้งสิ้น เช่นที่ท่านมีฝ่าบาท ประมุขเซี่ยเองก็มีไทเฮา เซี่ยฮูหยินมารดาของประมุขเซี่ยเป็นน้องสาวบุญธรรมของไทเฮาเจ้าค่ะ ไทเฮาเคยทำให้เยียนกุ้ยเฟยมารดาของท่านต้องออกจากวังหลวง ไม่ว่าเรื่องใดในอดีตฝ่าบาทล้วนปล่อยวางได้...เว้นเพียงเรื่องนี้”