บทที่ 1.2

บางคนถึงขั้นแอบย่องเข้ามาในห้องนอน สอดยันต์เข้าไปใต้หมอนขณะหญิงสาวนอนหลับ

วันหนึ่งฟู่โหรวรู้สึกว่าคนที่นี่แม้เป็นบ่าวของจวน แม้หวาดกลัว ถึงอย่างนั้นทุกคนก็ยังรังเกียจ เกลียดชัง รวมไปถึงอยากให้นางตายๆ ไปเสีย!!!

“พวกเจ้าออกไปให้หมด ปิดประตูด้วยแล้วห้ามใครเข้ามาจนกว่าข้าจะออกไป” อวี้กูกูออกคำสั่ง อีกฝ่ายเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้หน้าเตียง “นายหญิง...หกวันแล้วนะเจ้าคะ”

ฟู่โหรวหันไปมองอีกฝ่าย “ท่าน...เล่าเรื่องของข้าก่อนหน้านี้ให้ข้าฟังอีกสักรอบได้หรือไม่”

อวี้กูกูยิ้มด้วยสายตาอ่อนโยน “ได้สิเจ้าคะ”

ตระกูลฟู่... คหบดีอันดับหนึ่ง เจ้าของท่าเรือฟู่กุ้ย สัมปทานการขนส่งทางน้ำที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นต้าเหอ ดินแดนแห่งสายน้ำและความมั่งคั่ง

ฟู่โหรวเป็นคุณหนูใหญ่ ทายาทสายตรงเพียงคนเดียวของนายท่านฟู่ เป็นน้องสาวต่างบิดากับฮ่องเต้พระองค์ปัจจุบัน ฟังว่าหลังจากที่เยียนกุ้ยเฟยถูกปลด อดีตฮ่องเต้กลับพระราชทานสมรสให้เยียนกุ้ยเฟยกับคนตระกูลฟู่ คหบดีที่มีความดีความชอบในช่วงเวลานั้น

ตระกูลฟู่มีนางเป็นทายาทหลงเหลือเพียงคนเดียว หลังจากที่บิดาสิ้นใจ มารดาตรอมใจจากนั้นสิ้นใจตามไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน ฟู่โหรวก้าวขึ้นมาเป็นประมุขของตระกูล ดูแลท่าเรือฟู่กุ้ยที่มั่งคั่งและกว้างขวางในวงการค้า

วงการค้ามีทั้งมิตรและศัตรู... พิษที่นางได้รับไม่มีใครล่วงรู้ว่าเป็นพิษชนิดใด ไม่รู้ว่าโดนจากไหน จากในหรือนอกจวน ด้วยความเป็นไปได้นั้นไม่มีใครกล้าคาดเดา อวี้กูกูมีท่าทีอึดอัด

“ท่านยังเล่าไม่หมด” นางมองออก

อวี้กูกูถอนหายใจ “มีเรื่องหนึ่งข้าเองก็โล่งอกที่ท่านลืมเลือนเรื่องราวก่อนหน้า”

“เพราะเหตุใด”

“เพราะ...นายหญิง ท่านรักประมุขเซี่ยเหลือเกิน มีใจให้เขามานานทั้งที่รู้ว่าเขามีสตรีในดวงใจ”

ฟู่โหรวอึ้งงัน...

“วันนั้น...ก่อนที่ท่านจะถูกพิษเพียงไม่กี่ชั่วยาม ท่านไปเยือนประมุขเซี่ยที่จวน ข้าเองก็ไม่ได้อยากจะคาดเดาว่าเป็นฝีมือเขา แต่เขาน่าสงสัยที่สุด มีความเป็นไปได้ที่สุดที่จะลงมือกับท่าน”

“ทำไม”

“เพราะ...เพราะว่าท่านเคยให้ข้าวางยาคุณหนูอินอินจนนาง...แท้งบุตร”

!!! ฟู่โหรวไม่อาจคาดเดาว่าเรื่องของนางที่อีกฝ่ายบอกเล่า จะทำให้นางอึ้งงันไปมากกว่านี้อีกหรือไม่ เสียงซุบซิบในจวน ความเกลียดชังของบ่าวไพร่ สายตาหวาดหวั่นของสาวใช้ รวมไปถึงความรู้สึกที่ทำให้นางรู้ว่าแท้ที่จริงไม่มีใครเลยสักคนที่นางสามารถไว้ใจได้

แท้ที่จริงแล้วเมื่อก่อนนางร้ายกาจเพียงใดกันแน่ เหตุใดจึงมีคนคิดอยากให้นางตาย!!!

“นายหญิงเจ้าคะยังมีเรื่องหนึ่ง”

“พูดต่อไปสิ”

“คุณหนูอินอิน... นอกจากเป็นคนรักของประมุขเซี่ยแล้ว นางยังเป็น...เป็น...บุตรสาวนอกสมรสของนายท่านฟู่ เป็นน้องสาวของท่าน”

“อะไรนะ!!!” ฟู่โหรวยกมือขึ้นนวดขมับ

“เรื่องนี้มีไม่กี่คนที่ล่วงรู้ ประมุขเซี่ยคือหนึ่งในนั้นเจ้าค่ะ เขาบังเอิญช่วยชีวิตคุณหนูอินอินเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน จากนั้นจึงรับนางเข้าจวนในฐานะผู้ดูแลเรือนหลัง เซี่ยฮูหยินรักและเอ็นดูนางมาก คาดหวังว่าหากไม่อาจหาคู่ครองที่เหมาะสม ก็จะหาฤกษ์รับนางเข้าจวนในฐานะฮูหยินน้อย ติดตรงที่ว่า...”

“ข้า?”

อวี้กูกูพยักหน้า “ปีแล้วปีเล่าที่ท่านขัดขวางโดยการหว่านล้อมฝ่าบาท ทำให้จนถึงตอนนี้ประมุขเซี่ยอายุล่วงเลยเข้ายี่สิบสองก็ยังไม่อาจแต่งฮูหยินเข้าจวน”

“เกี่ยวอะไรกับข้า เขาไม่กล้าแต่งงานเองกลับโยนความผิดมาให้ข้า? เขายังเป็นบุรุษหรือเปล่า!!”

“นายหญิง...การแต่งงานของคหบดีหกตระกูลใหญ่ หากมิใช่ฝ่าบาททรงเห็นด้วย เช่นนั้นก็ไม่นับว่าสตรีนางนั้นเป็นนายหญิงของจวนเจ้าค่ะ”

ฟู่โหรวอ้าปากค้าง พอมาคิดๆ ดูนางเป็นน้องสาวของฮ่องเต้ หลงรักบุรุษที่ไม่มีใจไม่พอ ยังมารู้ว่าน้องสาวต่างมารดาเป็นคนรักของบุรุษผู้นั้น นางขัดขวางก็เข้าใจได้

แต่...นางให้สับสนนัก ประมุขเซี่ยอะไรนั่นเป็นบุรุษประเภทใดกัน มีคนรักแต่ไม่ออกหน้า ไม่พยายามเพื่อคนรัก กลับปล่อยเรื่องล่วงเลยมาจนถึงป่านนี้