บทที่7

เยี่ยนหนิงเย่แสร้งไอเบา ๆ ใบหน้าเล็กซีดเผือดราวคนไร้เรี่ยวแรง เยี่ยนฮูหยินมองนางอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าที่เดิมเรียบเฉยคล้ายผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เมื่อทราบว่าบุตรสาวอนุของสามีซึ่งยังมีฐานะเป็นพระชายารองมิได้มาคารวะหมิงหมิงตามหน้าที่ในทุกเช้า นางย่อมขัดใจอยู่ไม่น้อย ทว่าเมื่อเห็นสภาพตรงหน้าคุณหนูสามผู้นี้ดูท่าจะป่วยจริง

เยี่ยนหนิงเย่ย่อมรู้ดีว่าในใจแม่ใหญ่กำลังคิดสิ่งใดอยู่ นางจึงรีบแสดงท่าทีเศร้าปนหวาดเกรงต่อพี่สาวต่างมารดาในทันที

“แค่ก ๆ … หนิงเอ๋อร์ขออภัยพี่หญิงด้วยนะเจ้าคะ หนิงเอ๋อร์เกรงว่าจะนำไข้ไปติดพี่หญิง จึงมิได้มาทำความเคารพ” นางกล่าวเสียงอ่อนแผ่ว

แน่นอนว่า ‘นางเอกของเรื่อง’ ผู้ทะลุมิติจากโลกยุคปัจจุบัน ย่อมมิถือสาเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้

สายตาที่นางทอดมองน้องสาวต่างมารดา คล้ายเจือด้วยความเวทนาราวกับมองสตรีโบราณผู้ติดอยู่ในกรอบธรรมเนียม และอย่างที่เยี่ยนหนิงเย่คาดไว้ เสียงหวานใสที่แฝงอำนาจเล็กน้อยก็ดังขึ้น

“เจ้าไม่ต้องคิดมาก จริง ๆ แล้วข้าก็ไม่ชอบธรรมเนียมคารวะยามเช้าอันคร่ำครึ เอาเช่นนี้เถิด ต่อไปทุกเช้าเจ้าไม่ต้องมาแล้ว”

“เช่นนั้นไม่ได้!” เยี่ยนฮูหยินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแฝงความตกใจอย่างปิดไม่มิด

ธรรมเนียมการคารวะยามเช้าต่อภรรยาเอกนั้น มิใช่เพียงพิธีการ หากยังเป็นเครื่องมือควบคุมบรรดาอนุภรรยาและบุตรของพวกนางโดยแท้

ผู้เป็นมารดาไม่เข้าใจว่าเกิดเหตุการณ์อันใดขึ้นหลังจากเยี่ยนหมิงเย่แต่งเข้าสู่จวนอ๋อง บุตรสาวของตนไฉนจึงเปลี่ยนนิสัยไปถึงเพียงนี้

“นั่นสิเจ้าค่ะ ทำเช่นนี้ย่อมผิดธรรมเนียม” เยี่ยนหนิงเย่รีบเออออคล้อยตาม กึ่งประจบเอาใจแม่ใหญ่

ทว่าในใจกลับลอบยินดี นางจำได้ดีว่านางเอกของเรื่องเมื่อทะลุมิติมาแล้วก็ยกเลิกธรรมเนียมนี้กับเจ้าของร่างเดิมในทันที

เช่นนั้น…ยิ่งยืนยันได้ว่าเยี่ยนหมิงเย่ผู้นี้เป็นคนจากยุคเดียวกับนาง

เยี่ยนหมิงเย่เพียงสะบัดมืออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนเอ่ยตัดบทอย่างเรียบง่าย

“ท่านแม่เจ้าคะ ลูกไม่ชอบตื่นเช้า”

“เจ้าไม่จำเป็นต้องตื่นเช้า อยากตื่นเมื่อใดก็เมื่อนั้น อย่างมากสุดก็แค่ให้นางยืนรอไป” เยี่ยนฮูหยินกล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงอำนาจไม่อาจขัดขืน

เยี่ยนหนิงเย่ได้แต่ก้มหน้า ลอบก่นด่าอยู่ในใจ

มารดาท่านเถิด! อยู่ ๆ ก็หาเรื่องให้ข้ามายืนรออย่างไร้ประโยชน์ ตัวข้าเองก็ชมชอบการนอนเช่นกันนะ!

ทว่าด้วยสถานการณ์เช่นนี้ การเอ่ยปากขัดแย้งญาติผู้ใหญ่ผู้ทรงอำนาจในจวนย่อมเป็นไปไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นนางยังรู้ดีถึงนิสัยของนางเอกในเรื่องว่าหยิ่งทระนง เฉลียวฉลาด และยึดมั่นในความคิดแบบสตรีสมัยใหม่เพียงใด คำกล่าวของมารดาย่อมส่งผลให้นางเอกของเรื่องไม่พอใจอยู่ลึกๆ

เยี่ยนหนิงเย่รีบพยักหน้ารัว สีหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจอย่างถึงที่สุด

“จริงของแม่ใหญ่เจ้าค่ะ น้องรอพี่ได้”

“เยี่ยนหนิงเย่!” น้ำเสียงของผู้เป็นพี่เข้มขึ้น แฝงความเอาแต่ใจอย่างมิคิดปิดบัง ดวงตาเรียวยาวคู่สวยเพ่งมองนาง คล้ายตำหนิเล็กน้อย เยี่ยนหนิงเย่รีบขานรับทันที

“เจ้าค่ะ พี่หญิง”

“ข้าสั่งสิ่งใด เจ้าก็จงปฏิบัติตามนั้น”

“เจ้าค่ะ น้องรับทราบแล้ว” ในใจของเยี่ยนหนิงเย่ราวกับมีตุ๊กตาเต้นระบำเต้นการอก การฝืนเก็บสีหน้าปีติช่างยากนัก เยี่ยนฮูหยินคล้ายจะเอ่ยปากแย้ง หากแต่เมื่อเห็นสีหน้าของบุตรสาว นางกลับไม่กล้าขัดใจ สายตาของนางจึงหันมาตำหนิอารมณ์เสียกับบุตรสาวอนุของสามีแทน

เยี่ยนฮูหยินเกลียดสภาพอ่อนแอราวกับกิ่งไผ่ต้องลมนัก เพราะลักษณะที่ว่าเหมือนอนุอิงไม่มีผิด!

“เจ้าจะไปไหนก็ไป ข้ารำคาญตานัก”

“เจ้าค่ะ” เยี่ยนหนิงเย่ตอบรับอย่างว่าง่าย ในใจบ่นอุบ

นางเองก็ใช่อยากรับอารมณ์หญิงแก่วัยทองเช่นกัน!

เมื่อสตรีที่น่าขัดตาออกจากห้องไปแล้ว ผู้เป็นแม่ก็หันมาบ่นบุตรสาวคนเดียวในทันที

“เหตุใดเจ้าถึงไม่ยอมให้นางปฏิบัติตามธรรมเนียม..แม่จำได้ว่าเคยสอนเจ้าไว้แล้วนะ”

การสร้างขอบเขตให้แก่อนุแท้จริงก็มีความสำคัญในการปกครองเรือนหลังมาก ยิ่งเยี่ยนหนิงเย่แต่งเข้ามาเป็นพระชายารองมีสามีคนเดียวกันกับบุตรสาวนางด้วยแล้ว เช่นนี้ต้องยิ่งกดทับให้นางผู้นั้นรู้จักสำเหนียกตนเอง ทว่าเกิดเหตุใดขึ้น อยู่ๆ บุตรสาวถึงมีค่านิยมต่างออกไป ทั้งที่ก่อนออกเรือนนางได้สั่งสอน และปลูกฝังทุกกลเม็ดในเรือนหลังไว้ให้จนหมดสิ้น

เยี่ยนหมิงเย่จิบชาด้วยท่าทางเป็นสง่าก่อนตอบมารดาว่า

“ช่างมันเถิดท่านแม่ ข้าพูดตามตรง…ข้ารำคาญความวุ่นวายนัก”

ธรรมเนียมคร่ำครึเหล่านั้น นางขี้คร้านจะใส่ใจ

เยี่ยนฮูหยินเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่เม้มปากแน่น พยายามสะกดอารมณ์ของตนไว้เต็มที่

“เช่นนั้น…ก็ตามใจเจ้าเถิด ว่าแต่…” เยี่ยนฮูหยินลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยถามถึงชีวิตหลังแต่งงานด้วยความเป็นห่วง

“เจ้าแต่งเข้าจวนท่านอ๋องได้เดือนหนึ่งแล้วเป็นอย่างไรบ้าง”

เมื่อถูกถามถึงสวามีที่ตนไม่เคยพบหน้า เยี่ยนหมิงเย่ก็พลันเปลี่ยนสีหน้าเย็นชา

แท้จริงแล้ว..นางหาใช่สตรีในยุคนี้ไม่