2 ดวงตามงดงามที่สวรรค์มอบให้

เป็นแน่ว่าสิ่งที่พานเยี่ยนซินต้องทำเป็นอันดับแรก คือนางต้องโดดเด่นและดึงดูดความสนพระทัยจากพระพันปีและรัชทายาทให้ได้ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าอย่างไรเสียพวกเขาก็มิคิดจะมองมาที่นาง พานเยี่ยนซินนึกไม่ออกเลยว่าถ้าหากนางได้แต่งงานกับซูลิ่งอี้ขึ้นมาจริง ๆ ชีวิตของนางจะเป็นเช่นไร

เมื่อเดินไปจนถึงอุทยานหลวง อันเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงชมดอกเบญจมาศ พานเยี่ยนซินและมารดาของนาง จึงก้าวเข้าไปถวายความเคารพฮองเฮาและพระพันปีอย่างรักษามารยาท

“ถวายพระพรพระพันปีเพคะ ถวายพระพรองค์รัชทายาทเพคะ”

พระพันปีทอดพระเนตรไปยังสตรีสองแม่ลูกจากจวนสกุลพาน แม้จะมิโปรดคนบ้านนี้ แต่อย่างไรก็ต้องรักษามารยาทและวางองค์ให้เป็นกลาง

“ลุกขึ้นเถิดพานฮูหยิน คุณหนูห้า”

ทั้งแม่และลูก ย่อกายแล้วลุกขึ้นพร้อมกัน พานเยี่ยนซินมองไปยังซูลิ่งอี้ นางเห็นแล้วว่าสายพระเนตรของเขากำลังจับจ้องไปยังที่แห่งใด

“วันนี้อากาศดีเหลือเกินนะเพคะ พระพักตร์ของพระพันปียังคงงดงามเหมือนแต่กาลก่อนไม่มีเปลี่ยน” หานอิงประจบสอพลอ

ครั้นได้ยินคำกล่าวชม พระพักตร์ของพระพันปีก็ดูแจ่มใสขึ้น “หานอิง เจ้านี่เองปากหวานไม่มีเปลี่ยน”

“ปากหวานอะไรกันเพคะ หม่อมฉันเพียงพูดไปตามความจริงเท่านั้น” เพราะหานอิงรู้จุดอ่อน เมื่อครั้งที่พระองค์ยังทรงพระเยาว์นับว่าเป็นสตรีที่งดงาม แต่เมื่อวันเวลาผ่านพ้นทุกอย่างก็ร่วงโรยไปตามกาลเวลา

เมื่อได้รับคำชมเช่นนั้นพระทัยที่ขุ่นมัวเพราะมีบางเรื่องไม่ได้ดั่งพระทัยก็คลายลง

“วันนี้อากาศดี ดอกเบญจมาศในสวนตอนนี้ก็งดงามยิ่งนัก รัชทายาท พาคุณหนูห้าไปชมดอกไม้เสียสิ”

ซูลิ่งอี้มิอาจขัดพระทัยเสด็จย่าของตนได้ จำเป็นต้องรับพระบัญชา ในใจเพียงคิดว่าไว้ค่อยสลัดนางทีหลังก็แล้วกัน

“เพคะ” พานเยี่ยนซินได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจ คนตัวเล็กชม้ายชายตามองสีพระพักตร์ของรัชทายาท แน่นอนว่าเขาย่อมไม่พอพระทัย แต่กระนั้นนางก็หาได้สนใจไม่ นางทำตามที่มารดาสั่งสอน รัชทายาทจะทรงรู้สึกเช่นไรอย่าได้ใส่ใจ ให้ยึดถือพระประสงค์ของพระพันปีเอาไว้ก่อน

ชายหนุ่มผายมือให้นางเดินนำหน้าไปก่อน พานางไปยังใจกลางสวนดอกเบญจมาศตามคำสั่งของเสด็จย่าอย่างเคร่งครัด

“เมื่อวันก่อนหม่อมฉันได้ยินมาว่าพระองค์เสด็จประพาสที่เมืองอู่โจว ได้ยินว่าที่นั่นสงบสุข บรรยากาศที่นั่นเป็นอย่างไร ทรงเล่าให้หม่อมฉันฟังได้หรือไม่เพคะ” เพราะทั้งเขาและนางต่างก็นิ่งเงียบ เพื่อทำลายความเงียบนั้นนางจึงเป็นฝ่ายชวนคุย

ช่างรู้ดีเสียจริง ไม่ว่าเขาจะเคลื่อนไหวไปที่ใด นางก็มักจะรู้ความเคลื่อนไหวของเขาเสียหมด แม้กระทั่งเรื่องที่เขาไปประพาสอู่โจว

“ถ้าเจ้ารู้ถึงขนาดว่าข้าไปประพาสที่อู่โจว ก็น่าจะรู้ด้วยว่าข้าไปกับใคร” เขาไม่ได้ตอบคำถามนางแต่ถามนางกลับ

ทุกครั้งที่ได้อยู่ด้วยกันก็มักจะเป็นเช่นนี้ ซูลิ่งอี้ไม่เคยพูดจาดี ๆ กับนางเลยสักครั้ง

“เพคะ หม่อมฉันรู้ดี” หญิงสาวก้มหน้างุดมีน้ำตาไหลรินออกมาเล็กน้อย “หม่อมฉันก็เพียงอยากรู้ว่าที่อู่โจวเป็นเช่นไร อากาศดีหรือไม่ สถานที่ท่องเที่ยวที่พระองค์ไปกับคุณหนูไป๋คือที่ใดบ้างก็เท่านั้น เยี่ยนเอ๋อไม่เคยออกจากเมืองเล่ยหยวน ก็เพียงแค่อยากเปิดหูเปิดตาเท่านั้น”

หยาดน้ำตาค่อย ๆ รินไหลออกมา หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลราวกับลูกกวางตัวเล็ก ๆ มองเขาอย่างตัดพ้อ

ซูลิ่งอี้เห็นแล้วก็เกือบใจอ่อนไปกับนาง หากเป็นผู้อื่นก็คงรู้สึกสั่นสะท้านและสงสาร แต่เปล่าเลย เขารู้ว่านี่คือมารยาแขนงหนึ่งของนาง

“คุณหนูห้า” ซูลิ่งอี้โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหู “น้ำตาของเจ้าใช้ไม่ได้ผลกับข้าหรอกนะ” พานเยี่ยนซินสะอึกสะอื้นยังคงเสแสร้งแกล้งไม่รู้เรื่อง “เหตุใดพระองค์จึงตรัสวาจาทำร้ายจิตใจหม่อมฉันเช่นนั้นเพคะ”

“ก็เพราะข้ารู้อย่างไรเล่าว่าเจ้าเป็นคนเช่นไร”

เมื่อน้ำตาหญิงงามใช้กับเขาไม่ได้ผล นางก็หยุดร้องไห้ “น่าเสียดาย...จริง ๆ เพคะ”

“เหอะ” ชายหนุ่มสะบัดแขนเสื้อแล้วกลับมายืนตัวตรงดุจภูเขาหินดังเช่นเดิม “หากร้องไห้นานกว่านี้อีกนิด เจ้าอาจจะทำให้ข้าใจอ่อนก็ได้คุณหนูห้า”

คนตัวเล็กใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาตนเองอย่างระมัดระวัง

“น่าเสียดายที่หม่อมฉันกลัวว่าเครื่องประทินโฉมจะเปรอะเปื้อนใบหน้าของตนเองมากกว่าน่ะเพคะ” พานเยี่ยนซินคาดเดาได้อยู่แล้วว่าสถานการณ์จะต้องเป็นเช่นนี้ ดวงตากลมโตที่เป็นสีน้ำตาลของนางจับจ้องไปที่เขาอย่างรู้ทัน

“น่ารังเกียจนัก”

ต้องยอมรับว่าพานเยี่ยนซินเป็นสตรีที่งดงาม ดวงตากลมโตสีน้ำตาลงดงามดุจสีผลซิ่ง นั่นนับเป็นสีที่หาได้ยาก น่าเสียดายที่สวรรค์มอบมันให้กับคนเช่นนาง

“แล้วสักวันหนึ่งพระองค์อาจจะหลงรักคนน่ารังเกียจเช่นหม่อมฉันก็ได้ ผู้ใดจะรู้”

“ไม่มีวัน เพราะข้า...รักแต่เพียงซูเอ๋อเท่านั้น และคนที่จะแต่งงานกับข้าเป็นพระชายาก็คือนาง”

พานเยี่ยนซินยกมือขึ้นปิดปากก้มหน้าเล็กน้อยเดินเข้าไปขยับคอเสื้อให้ชายหนุ่ม ส่งยิ้มอ่อนหวานให้เขา จึงได้เห็นว่าใบหูของอีกฝ่ายเป็นสีแดงระเรื่อ ปฏิกิริยาเช่นนี้ของเขาถือว่านางยังมีโอกาส

“เพคะ... หม่อมฉันจะรอดู”

ความอดทนของซูลิ่งอี้ใกล้หมดลงเต็มที ร่างสูงปัดมือของนางทิ้ง สะบัดแขนเสื้ออย่างไม่พอใจแล้วเดินจากไป