บทที่4

ท่านโหวกับฮูหยินเวิ่นเพียงยืนนิ่ง สีหน้าของคนทั้งคู่ฉายแววหนักใจอย่างไม่อาจปิดบัง เสิ่นเหมยจื่อเองก็พยายามกลั้นอารมณ์ ด้วยรู้ดีว่าหากยามนี้นางมัวแต่โวยวาย ไม่เพียงไร้ประโยชน์ ยังอาจผลักคู่หมั้นให้หลุดลอยไปอยู่ในมือพี่สาวอย่างแน่นอน

นางทำได้เพียงยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับตรงหัวตาอย่างอดกลั้น ก่อนจะหันไปเรียกร้องความเห็นใจกับญาติผู้ใหญ่ของฝ่ายชาย

“ท่านลุงโหว…ท่านป้าเวิ่น…” น้ำเสียงแผ่วเบาราวจะขาดหาย

“เหมยเอ๋อร์มีสิ่งใดบกพร่อง ท่านทั้งสองบอกกล่าวได้เลยเจ้าค่ะ ขอเพียงให้โอกาสเหมยเอ๋อสักครั้ง…”

คำพูดนั้นแทบไม่เหลือศักดิ์ศรีของสตรีไว้แม้เพียงน้อย ท่านโหวตระกูลเวิ่นกับฮูหยินเวิ่นเองก็มองสาวน้อยตรงหน้าอย่างอดเวทนาไม่ได้ เพราะพวกตนก็เฝ้ามองนางเติบโตมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย

ทั้งนิสัยใจคอ งานศิลปะทั้งสี่ก็นับว่าไม่ยิ่งหย่อนกว่าใครในเมืองหลวง ใบหน้าหรือยิ่งโตก็ยิ่งงดงาม หากมีตำหนิก็มีเพียงข้อเดียวคือนางเกิดมาเป็นบุตรีอนุ แต่ทว่าในปัจจุบันฐานะของเหมยเอ๋อเองก็ได้ขยับขึ้นเป็นบุตรีภรรยาเอกอย่างสมบูรณ์แล้ว

ดังนั้นเมื่อเทียบกับเสิ่นเจียวจื่อผู้สุขุมเยือกเย็น เหมยเอ๋อที่มีอุปนิสัยอ่อนหวานสดใสย่อมเป็นที่เอ็นดูของคนทั้งคู่มากกว่า

“ไม่ใช่ว่าป้าไม่เอ็นดูเจ้า เพียงแต่…” น้ำเสียงของฮูหยินเวิ่นแฝงความหนักใจ ก่อนสายตาจะเหลือบไปยังท่านแม่ทัพเสิ่น ผู้ซึ่งเป็นต้นตอของความวุ่นวายในวันนี้

สีหน้าเสิ่นอวี้เองยิ่งนานยิ่งหม่น ความไม่พอใจฉายวาบขึ้นในดวงตา นึกขัดใจกับคำพูดของบุตรสาวคนรอง

ผู้ชายเพียงแค่คนเดียว..ใยทำพฤติกรรมไร้ศักดิ์ศรีขนาดนี้

บรรยากาศรอบตัวท่านแม่ทัพใหญ่ยามนี้จึงไม่มีใครกล้าแตะ

กลับเป็นเสิ่นเจียวจื่อที่ก้าวเท้าออกมาข้างหน้าอย่างช้า ๆ นางฝืนระบายรอยยิ้มจางราวหมอกบาง ทั้งที่หัวใจปวดหน่วงจนแทบยืนไม่อยู่

สัญญาหมั้นหมายที่ต้องแย่งชิงมาจากผู้อื่น นางไม่ต้องการ!

“ท่านพ่อเจ้าค่ะ” เสียงของนางเรียบนิ่ง ราวกับไร้ความรู้สึก ทั้งที่ความเจ็บปวดภายในกลับท่วมท้นเกินจะเอ่ย

“เจียวเจียว…ไม่ประสงค์จะหมั้นกับพี่เฉินอี้เจ้าค่ะ”

เวิ่นเฉินอี้ได้ฟังคำพูดนั้นก็ชะงักไปชั่วขณะ ความรู้สึกขุ่นมัวที่ไม่อาจอธิบายเอ่อขึ้นมาพร้อมประโยคปฏิเสธงานหมั้น เขาสับสนอยู่เพียงครู่เดียว ทว่าพอเรียบเรียงความคิดได้ว่าหากนางไม่ประสงค์จะหมั้นหมาย แล้วเหตุใดจึงไปขอร้องท่านลุงเสิ่นให้เปลี่ยนคู่หมั้นกันเล่า

“หึ…เจ้าจะมาแสดงอันใดให้ใครดูกัน” เวิ่นเฉินอี้บิดยิ้มเย้ยหยัน ดวงตาเย็นชามองไปยังน้องสาวที่ตนเคยเอ็นดู หากบัดนี้กลับฉายแววชิงชังรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง

“ท่านพี่เฉินอี้…คือข้า…” เสียงของนางขาดหายไปกลางคัน

ถึงยามนี้แล้ว เขาคงเชื่อสนิทว่านางสมรู้ร่วมคิดกับท่านพ่อเพื่อช่วงชิงคู่หมั้น แก้ตัวไปก็เปล่าประโยชน์ เขาคงไม่รับฟังคำอธิบายใดอีก

เสิ่นเจียวจื่อจ้องมองไปยังบิดา ราวกับหวังให้ท่านเอ่ยคำใดสักคำเพื่อคลี่คลายสถานการณ์ นางเข้าใจดีว่าท่านพ่อรักและหวังดีต่อนาง อยากให้นางได้คู่ครองที่เหมาะสมที่สุด ทว่าแม้จะเป็นความหวังดีนั้น นางก็ไม่อาจยอมรับการแย่งชิงของผู้อื่นมาเป็นของตนได้

ทว่าท่านพ่อกลับเพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเงียบงัน ไม่กล่าวคำใด ดวงตาที่ทอดมองมายังนางไร้ซึ่งแสงอบอุ่นดังเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา ความไม่สบายใจเอ่อล้นขึ้นมาในอกเสิ่นเจียวจื่ออีกระลอก

“ท่านพ่อ…”

เสียงเรียกแผ่วเบานั้น มิได้รับการขานรับแม้เพียงน้อย ท่านแม่ทัพเสิ่นหาได้ใส่ใจบุตรสาวคนโตไม่ กลับผินสายตาไปยังว่าที่ลูกเขย สีหน้าเคร่งขรึมลงในฉับพลัน

“เวิ่นเฉินอี้…” น้ำเสียงเรียบหนักแน่น “เจ้ายังจำเรื่องทะเลสาบหวงเหอเมื่อห้าปีก่อนได้หรือไม่”

“แน่นอน หลานย่อมจำได้” เวิ่นเฉินอี้ขานรับด้วยน้ำเสียงนอบน้อม พลางเหลือบสายตาไปยังเสิ่นเหมยจื่อ แววตานั้นฉายชัดถึงความสำนึกในบุญคุณอย่างไม่อาจปิดบัง

หากมิใช่เหมยเอ๋อร์ลงไปงมข้าขึ้นมาจากทะเลสาบอันหนาวเหน็บ บัดนี้ข้าคงกลายเป็นผีเฝ้าทะเลสาบไปแล้ว..

“ดี”

คำเอ่ยเพียงสั้น ๆ ของท่านลุง กลับขัดกับสีหน้าเย็นชานั้นอย่างประหลาด พาให้เวิ่นเฉินอี้ถึงกับขมวดคิ้ว ความไม่สบายใจแล่นวูบขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ

“วันนั้น หากมิใช่จวนแม่ทัพยื่นมือช่วยไว้ หลานคงนอนตายอยู่ใต้ทะเลสาบไปแล้ว”

“เจ้ารู้เช่นนั้นก็ดีแล้ว…” ท่านแม่ทัพเสิ่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย หากแฝงอำนาจกดดันจนบรรยากาศในห้องโถงเงียบงัน

“ถ้าเช่นนั้น เจ้ายังรู้หรือไม่ว่า..ผู้ใดกันแน่ที่ช่วยชีวิตเจ้าในวันนั้น”

เวิ่นเฉินอี้ไม่ลังเลแม้แต่น้อย

“หลานรู้ ย่อมเป็นเหมยเอ๋อร์”

“เจ้าผิด”

สองคำสั้น ๆ หล่นลงราวคมมีด ท่านแม่ทัพเสิ่นทอดสายตามองตรงไปข้างหน้า ก่อนจะประกาศด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ผู้ที่ช่วยชีวิตเจ้าในวันนั้น แท้จริงแล้วคือเจียวเจียว”

คำกล่าวนั้นพาให้ผู้คนภายในห้องโถงต่างแสดงสีหน้าแตกต่างกันออกไป ทั้งตะลึง..งุนงง และไม่อาจปิดบังแรงสั่นสะเทือนในใจ

แม้แต่เสิ่นเจียวจื่อเองก็ยังมีสีหน้าอ้ำอึ้ง นางแทบจำไม่ได้ว่าไปช่วยเขาตอนไหนกัน