บทที่3

ขณะที่เสิ่นเหมยจื่อถึงกับหน้าซีดเผือด ดวงตากลมโตคลอด้วยหยาดน้ำใส

ท่านพ่อลำเอียงเกินไปแล้ว!

ใคร ๆ ในเมืองหลวงต่างรู้ดีว่า เวิ่นเฉินอี้ กับนางคือคู่รักกันมาเนิ่นนาน แล้วเหตุใดท่านพ่อจึงยกว่าที่คู่หมั้นของนาง ไปให้นังสายเลือดต่ำผู้นั้นได้!

“เจ้า! ช่างเหลวไหลสิ้นดี!” ฮูหยินผู้เฒ่ากระแทกไม้เท้าลงกับพื้นเสียงดัง เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ

เวิ่นเฉินอี้คือคู่หมายที่เหมาะสมที่สุดสำหรับจวน ทว่าบุตรชายคนโตกลับเลือกยัดเยียดสัญญาหมั้นหมายให้แก่บุตรสาวของสตรีที่ตนรัก!

“ท่านแม่เจ้าค่ะ…ฮึก อย่าเพิ่งโมโหไปเลยเจ้าค่ะ”

ฟู่เหยียนเหยียนซึ่งบัดนี้เลื่อนสถานะเป็นภรรยาเอก รีบประคองแม่สามีไว้ พลางกลั้นสะอื้น ทว่าเมื่อหันกลับมา สายตานั้นกลับแฝงความน้อยใจที่กดไว้เนิ่นนาน ก่อนจะตัดพ้อสามีผู้ไม่เคยมีนางอยู่ในใจ

“ท่านพี่ เหตุใดท่านจึงลำเอียงถึงเพียงนี้ เหมยเอ๋อร์ก็เป็นบุตรสาวของท่านมิใช่หรือ”

เสิ่นอวี้นิ่งงันไปครู่หนึ่ง ดวงตาที่ผ่านศึกผ่านเรื่องราวมานับไม่ถ้วนหลุบต่ำลง สีหน้าเรียบเฉยราวกับซ่อนความคิดทั้งหมดไว้ภายใน

“ท่านอา ข้าไม่ยอม”

เวิ่นเฉินอี้ก้าวออกมาในทันที ไม่สนใจสายตาของบรรดาแขกเหรื่อที่กำลังจับจ้อง เขาเพ่งมองไปยังเสิ่นเจียวจื่อ เด็กสาวที่ตนเคยมองเพียงในฐานะน้องสาวด้วยความเอ็นดู ทว่าบัดนี้กลับยัดเยียดตำแหน่งคู่หมั้นมาให้เขาเสียดื้อๆ

ใช่ เขารู้ดีว่านางหลงรักเขามาตั้งแต่วัยเยาว์ ไม่ต่างจากแม่นางน้อยคนอื่น ๆ ในเมืองหลวง

เขาเองก็นึกเอ็นดูนางอยู่บ้าง หากความเอ็นดูนั้นไม่เคยแปรเปลี่ยนเป็นความรัก เพราะผู้ที่ครอบครองหัวใจเขามาโดยตลอด คือ เหมยเอ๋อร์ น้องสาวของนาง

ที่สำคัญ เขาได้ตกลงกับมารดาไว้อย่างชัดเจนแล้ว ว่าผู้ที่จะก้าวเข้าจวนโหวในฐานะภรรยา มีได้เพียงเหมยเอ๋อเท่านั้น ทว่าเหตุใดสถานการณ์จึงพลิกผันไปเช่นนี้

หากจะมีสาเหตุใดได้ คงมีเพียงข้อเดียวเสิ่นเจียวจื่อย่อมต้องไปอ้อนวอน ขอร้องท่านลุงเสิ่นให้สับเปลี่ยนสัญญาหมั้นหมาย

เสิ่นเจียวจื่อแอบกลืนน้ำลาย หัวใจเต้นกระหน่ำ ก่อนจะหันไปสบสายตากับชายที่ตนแอบรัก

สีหน้าและแววตาที่เขาเผยออกมา กลับทำให้หัวใจนางเย็นวาบ

ใยนางจะอ่านความรังเกียจในนั้นไม่ออก?

เสียงซุบซิบนินทาดังระงมไปทั่วห้องโถงใหญ่

ฟู่ฮูหยินได้สติ รีบเอื้อมมือไปสะกิดฮูหยินผู้เฒ่าให้สงบสติอารมณ์

แม้ก่อนหน้านี้จะไม่เคยมีการประกาศหมั้นหมายอย่างเป็นทางการระหว่าง เสิ่นเหมยจื่อ กับ เวิ่นเฉินอี้ ทว่าผู้คนในเมืองหลวงต่างรับรู้กันกลาย ๆ ว่าทั้งสองคือคู่สร้างคู่สม คู่กิ่งทองใบหยกที่เหมาะสมกันทุกประการ

ดังนั้นเมื่อผลลัพธ์กลับกลายเป็นการ สลับคู่หมั้นหมาย เสิ่นเหมยจื่อแม้จะดูราวกับเป็นผู้ถูกกระทำ หากชื่อเสียงของนางก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงความด่างพร้อยไปได้ ฮูหยินผู้เฒ่าฝืนระงับอารมณ์ ก่อนจะเอ่ยปากขอให้แขกเหรื่อแยกย้ายกันไป

ไม่นานนัก ห้องโถงใหญ่จึงเหลือเพียงครอบครัวสกุลเสิ่นกับครอบครัวสกุลเวิ่น

ท่ามกลางบรรยากาศอันอึดอัดหนักอึ้ง ราวกับจะกดทับผู้คนให้หายใจไม่ออก เสียงสะอื้นไห้ของเสิ่นเหมยจื่อจึงกลายเป็นเสียงเดียวที่ดังชัดในห้องโถงใหญ่ พาให้ผู้คนรอบข้างอดนึกสงสาร ปนสังเวชและเอ็นดูมิได้

“เหมยเอ๋อร์ หลานรักของย่า เจ้าอย่าร้องไห้ไปเลย” น้ำเสียงของผู้มีอาวุโสสูงสุดในห้องสั่นเครือด้วยโทสะและความอัดอั้น

“วันนี้ย่าจะทวงความยุติธรรมมาให้เจ้าให้จงได้” สำหรับนางการย่ำยีหลานสาวที่รักก็ไม่ต่างจากการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตนเอง

ดวงตาฝ้าฟางที่ผ่านโลกมานับไม่ถ้วนเพ่งมองไปยังบุตรชายคนโต กดดันให้เขาเอ่ยคำอธิบาย

“เสิ่นอวี้… เจ้ากับท่านโหวเวิ่น ไม่คิดจะให้คำอธิบายกับยายแก่เช่นข้าบ้างหรือ”

“ข้า…ย่อมจัดการให้เหมาะสม” เสิ่นอวี้ตอบเสียงเรียบ

“เหมาะสม?” ฮูหยินผู้เฒ่าแค่นเสียงในลำคอ แววตาเย็นเฉียบ

“อย่างไรเล่า? ความเหมาะสมของเจ้าคืออะไร?”

นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยอคติ ดูอย่างไรก็รู้ สตรีสายเลือดแม่ค้าชั้นต่ำผู้นั้น คงใช้กลอุบายต่ำช้าเพื่อช่วงชิงสัญญาหมั้นหมายของเหมยเอ๋อไปเป็นแน่

ซึ่งนอกจากเวิ่นเฉินอี้กับฮูหยินผู้เฒ่า บรรดาคนในตระกูลก็คิดไปทางเดียวกัน สายตาที่มองไปยังเสิ่นเจียวจื่อเต็มไปด้วยตำหนิ แกมดูถูก

เสิ่นเจียวจื่อเองก็เริ่มรู้สึกหนาวเหน็บ ริมฝีปากบางอยากยกอ้าแก้ตัว แต่คล้ายกับมีอะไรกั้นไว้ไม่อาจเอ่ยได้แม้แต่คำเดียว

นางรู้..พรุ่งนี้ในเมืองหลวงคงมีข่าวฉาวดังไปทั่วนคร..ข้อครหาแย่งคู่หมั้นหมายน้องสาวคงได้ถูกประทับไว้โดยมิอาจเลี่ยง ดวงตาเรียวรีเหลือบมองไปยังบิดาที่วันนี้พฤติกรรมดูผิดปกติพิกล นางสัมผัสได้ถึงสิ่งที่ไม่ถูกต้อง แต่นางไม่รู้ความไม่ถูกต้องนั่นอยู่ที่ตรงไหน

ทว่านางสาบานได้ นางไม่เคยร้องขอกับท่านพ่อเรื่องเวิ่นเฉินอี้

“ข้าขอกล่าวกับท่านพ่อท่านแม่ไว้ตรงนี้เลยว่าหากไม่ใช่เหมยเอ๋อร์ ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลาย ข้าก็จะไม่แต่งกับผู้ใดทั้งสิ้น” น้ำเสียงดุดันประกาศก้องไร้เยื่อใย พาให้ใจของเสิ่นเจียวจื่อปวดหน่วงราวถูกบีบรัดกลางอก

..