2 | 漂亮 สวย

2

漂亮 สวย

      คฤหาสน์สไตล์โมเดิร์นคลาสสิกหลังใหญ่ในพื้นที่สองพันไร่ถูกสร้างในรั้วเดียวกันมีสามตระกูลตั้งอยู่รวมตามหลักฮวงจุ้ย คฤหาสน์หลังแรกฝั่งทางเข้าออกบ้านเข้ามาจะเป็นของตระกูลหยาง ตรงกลางจะเป็นของตระกูลจาง และสุดท้ายเป็นบ้านพักหลังเล็กถูกสร้างมาเพื่อประดับเป็นบ้านสวน ซึ่งสองตระกูลนี้เป็นตระกูลเกี่ยวดองกับสาวตระกูลเฉินที่กำลังหาผู้เป็นประมุขคนถัดไป ซึ่งบ้านคนจีนส่วนใหญ่จะสร้างอยู่ในพื้นที่เดียวกัน

      รถโรลส์-รอยซ์สีดำพรี่เมี่ยมถูกขับเข้ามาจอดบ้านหลังกลางของตระกูลจาง ซึ่งบ้านหลังนี้เป็นบ้านของลูกสาวคนโตซึ่งจะใช้เป็นบ้านรวมในการทานข้าว คนขับรถในชุดสูทเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เจ้านาย

      “สวัสดีค่ะเตี่ย” หลิงเดินเข้ามารับพ่อของเธอตอนนี้ท่านแก่มากแล้วแต่ยังแข็งแรงเดินคล่องยังแผ่รังสีความเคี้ยวในการปกครองรักษาตระกูลเป็นอย่างดี 

      “อาหลาน ๆ มากันแล้วใช่มั้ย?” คังพยักหน้าให้ลูกสาวคนโตและรีบถามหาหลานชายทันที 

      “มากันครบแล้วค่ะ” 

      คังประมุขของบ้านเดินเข้ามาโดยมีหลิงประคอง ซินเห็นแบบนั้นจึงลุกเข้ามาประคองช่วย ซึ่งสองแม่ลูกทำให้เซินไม่ค่อยพอใจเพราะคิดว่าบ้านนี้ประจบอากง

      “อากงยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะครับ” เซินไม่รอช้ารีบพูดเอาใจอากง

      “ปากหวานนะอาเซิน” คังผ่านร้อนผ่านหนาวมามากจนตอนนี้เขาอายุเข้าเลขหกปลายถึงเวลาต้องเปลี่ยนผู้ดูแลตระกูลแล้ว ซึ่งหากเขาได้ลูกชายสักคนคงไม่ต้องดำรงตำแหน่งนานขนาดนี้ ในการขึ้นมาเป็นผู้ดูแลกงสีคนถัดไปต้องเป็นผู้ชายเท่านั้น

      ตระกูลเฉินทำธุรกิจค้าขายเสียส่วนใหญ่ ธุรกิจที่ทำเงินให้แก่ตระกูลคือเพชร พลอย ทองคำ รองลงมาเป็นธุรกิจโรงแรม และตอนนี้เขาอยากเพิ่มธุรกิจอาหารเข้ามาแต่ทว่าเกินกำลังต้องรอหลานเป็นคนลงมือทำ ซึ่งระหว่างหลานชายทั้งสองคนที่เขาฝากความหวังเขาก็มีคนในใจแล้ว ไม่ใช่ว่าเขาลำเอียงเขาตัดสินเป็นกลางมองจากผลงานที่เขาโยนให้หลานลองทำ

      “ธุรกิจเป็นไงบ้างละอาซิน” คังนั่งลงตัวโต๊ะไม่ทันแม่บ้านนำอาหารมาเสิร์ฟก็พุ่งไปที่หลานชายคนโต

      “ตอนนี้นักท่องเที่ยวไม่ค่อยใช้จ่ายกันครับ” “ผมเลยคิดว่าเราต้องหาวิธีโพรโมตใหม่” เซินตอบกลับเพราะตระกูลจางได้รับหน้าที่ดูแลธุรกิจใหญ่

      “ดี ๆ กงฝากลื้อด้วยนะ” “เห็นว่าโรงแรมมีปัญหาฝากไปช่วยอาเซินดูแลที”

      “ไม่เป็นไรค่ะเตี่ย” “เซินลูกชายเม่ยเขาจบด้านนี้มาโดยเฉพาะแกจัดการได้ค่ะ” เม่ยรีบแย้งเพราะอยากให้ลูกชายของตนไม่ด้อยกว่าลูกชายของพี่สาว

      “ฉันเห็นขาดทุนมาหนึ่งปีถ้าอีกหกเดือนยังไม่ฟื้นตัว” “อาเม่ยต้องพิจารณาแล้วนะ” เขาไม่อยากให้เกิดความขัดแย้งของตระกูลจึงพยายามให้โอกาสเท่าเทียมกับทุกคน

      “เตี่ยรอดูได้เลยครับ” เซินโพล่งเสียงดังออกมาสบสายตาไปที่ชายหนุ่มตรงข้าม เขาเป็นรองญาติตัวเองมาตลอด ซินเรียนเก่งกว่า บริหารงานได้เก่งกว่า แต่เขาก็พยายามจะแซงแต่ยากเพราะความสามารถเขาอ่อนกว่า

      “เรื่องที่เตี่ยจะสละตำแหน่ง” “เตี่ยจะเริ่มเมื่อไหร่คะ?” เม่ยเปลี่ยนเรื่องเพราะต้องการเป็นใหญ่ในเรื่องนี้มากกว่า

      “หลานชายทั้งสองของอั๋ว” “ใครมีหลานชายให้อั๋วก่อนก็ได้ไป”

      “...” เม่ยยิ้มกับตัวเองเมื่อหันไปเจอขนมผิงกำลังตักข้าวกินเงียบ ๆ ขนมผิงเป็นตระกูลปองดองเพราะเตี่ยของเธอสนิทกับพ่อของหญิงสาว เธอเห็นหญิงสาวมาตั้งแต่เด็กเล็งว่าจะไปสู่ขอมาให้ลูกชายอย่างออกนอกหน้า เหมือนประกาศไปในตัวว่าจองสะใภ้คนนี้

...

      “ม๊าว่าขนมผิงน่ารักดีนะลูก” ตระกูลหยางมาถึงบ้าน เม่ยรีบบอกลูกชายทันทีร่างบางผู้หญิงใหญ่สุดในบ้านเดินไปมาตื่นเต้น เธอไม่อยากเป็นรองพี่สาว

      “ผมไม่ชอบเธอบอบบางเกินไป” เซินนั่งไขว่ห้างประกาศชัดว่าไม่ถูกใจผู้หญิงที่มารดาเขาเอ่ยชื่อ

      “นั่นแหละอากงของลูกยิ่งชอบเลย” “ม๊าว่านัดคุยกับอาขวัญตาก่อนแล้วกัน” เม่ยไม่ฟังคำพูดของลูกรีบเดินออกไปของนอกบ้านตรงสระว่ายน้ำต่อสายหาคนที่เอ่ยชื่อทันที

      “ป๊าครับ” “ผมขอหาเมียเองได้มั้ย?” ชายหนุ่มจึงหันไปหาบิดาของเขา

        “เชื่อม๊าแล้วจะได้ดีอาเซิน” 

      ชายหนุ่มได้แต่ถอนหายใจยิ่งเป็นแบบนี้เขากับจินนี่ยิ่งไปกันต่อได้ยาก เขารู้ดีว่าตระกูลเขาไม่ยอมรับเชื้อสายฝรั่งแน่นอน ก่อนเขาจะนึกขึ้นได้รีบหยิบโทร.ขึ้นมาพิมพ์หา...

...

      “แล้วซินมีใครในใจแล้วยัง?” หลิงถามลูกชายด้วยความเป็นห่วง เธอรับรู้มาตลอดว่าลูกชายคนเดียวของบ้านแอบชอบใคร แต่เห็นกิริยาของน้องสาวตัวเองแล้วก็อดสงสารลูกชายไม่ได้

      “ผมแล้วแต่น้องครับ” แล้วแต่น้องหมายถึงว่าเขารอให้หญิงสาวเป็นคนตัดสินใจว่าจะตกลงชอบใคร เพราะที่ผ่านมาเขาชัดเจนกับเธอมาตลอด แต่เหมือนกับว่าขนมผิงจะมีคนในใจอยู่แล้วเช่นกัน

      “ลองถามน้องไปตรง ๆ สิลูก” “แต่ถ้าน้องไม่ตกลงเราจะทำยังไงดีคะคุณ?” หลิงถามความคิดเห็นสามี

      “ผมมีอยู่คนหนึ่งไว้ผมจะลองถามให้นะ” หมิงเสนอความคิดเพราะครอบครัวเราช่วยกันดูแลธุรกิจของตระกูลภรรยาเรียกได้ว่าฝ่าฟันอุปสรรคมานับครั้งไม่ถ้วน ถึงแม้ว่าคิดว่าช่วยเหลืออีกตระกูลด้วยแต่ด้วยความไม่อยากล้ำเส้นจึงได้แต่อยู่เงียบ ๆ 

      “ขอบคุณครับป๊า”

...

      ชายหนุ่มเดินขึ้นมาบนห้องนอนขนาดใหญ่ชั้นสอง ห้องนอนของเขาจะสามารถมองไปเห็นวิวบ้านสวนหลังเล็กได้ บ้านหลังนั้นทาสีเขียวอ่อนมีต้นไม้ใหญ่ปกคลุมเวลาเครียด ๆ เขามองไปทีไรผ่อนคลายใจได้ทุกที

      บ้านน้อยหลังนั้นอากงเขาเป็นคนสร้างท่านชอบอยู่เวลากลับมาจากประเทศจีน ซึ่งตอนนี้ท่านไม่ค่อยได้มาอยู่แล้วมีแต่แวะมาพักผ่อนไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น มันไม่ได้ถูกรื้อออกยังคงให้แม่บ้านเข้าไปทำความสะอาดเสมือนมีคนอาศัยทุกวัน

ครืด ครืด

      เขาละสายตายกโทร.ขึ้นมามองพบว่ามีบุคคลแอดไลน์เพิ่มเพื่อนเข้ามา

      “เธอ...” เขาเพ่งเล็งรูปกดเข้าดูพบว่า “ยายผมทอง”

Jinny : รบกวนส่งรูปภาพให้ทีค่ะคุณสุดหล่อ

      เขาเลือกกดรูปส่งให้เธอทั้งหมดโดยที่ไม่ได้กดเพิ่มเพื่อนกลับ ระหว่างรูปภาพหลายร้อยรูปกำลังถูกส่งมือสากของเขาเผลอกดเข้าไปโดนจนภาพมันใหญ่เต็มหน้าจอ

      สายตาของเขามองรูปภาพในโทร.ไม่วางตานิ้วมือไม่รักดีเลื่อนดูรูปเธอไปเรื่อย ๆ 

      “สวยจัง” จนเขาเผลอชมเธอไม่ได้ รอยยิ้มสดใสเวลาเธอยิ้มมีลักยิ้มบุ๋มเล็กน้อย ผมสีทองยาวปลิวไปกับสายลมทำให้รูปเธอเผลอแบบมีเสน่ห์

Jinny : เงียบจังเลย

      เมื่อเธอพิมพ์ข้อความส่งมาอีก ครั้งนี้เขาพิมพ์ตอบกลับ

Sin Zhang : รอ

      จากนั้นปลายทางก็ตอบกลับมาด้วยสติ๊กเกอร์รับทราบ 

      เมื่อเขาส่งรูปของเธอเสร็จสิ้นก็ปล่อยทิ้งโทร.ไว้อย่างนั้นและเข้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำเพราะเขามีงานค้างต้องเคลียร์ต่อ หลังจากเรียนจบด้านบริหารธุรกิจมาเขาก็เรียนต่อโทธุรกิจอัญมญี โรงงานไข่มุกจะอยู่ในจังหวัดภูเก็ต ส่วนพลอยเขามีโรงสร้างขึ้นมาห้องแลบคุณภาพสูงอยู่ในจังหวัดจันทบุรีซึ่งวันไหนเขาต้องดูสองงานพร้อมกันยอมรับว่าเหนื่อยมาก