Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
4 ดีที่รู้ก่อน
พิมพ์รตาต้องสลัดความเสียใจเรื่องธนกฤตออกเพราะมีเรื่องสำคัญรอเธออยู่
ช่วงเที่ยงเธอรีบมาที่โรงพยาบาลเพื่อเข้าเยี่ยมคุณยาย ซึ่งหญิงสาวได้เข้าไปเยี่ยมท่านสิบนาที แต่มันเป็นสิบนาทีที่บีบหัวใจ เธอกุมมือที่เหี่ยวย่นของคุณยายไว้แน่น ความรู้สึกผิดเกาะกินใจที่ตัวเองไปทำงานไกลบ้าน
“คุณยายขา ถ้าเพิร์ลไม่ดื้อไปทำงานที่ลาวยายคงไม่เป็นแบบนี้ใช่ไหมคะ เพิร์ลขอโทษคุณยายรีบตื่นมาคุยกับเพิร์ลนะคะ”
เธอใช้เวลาสิบนาทีอย่างคุ้มค่า และเมื่อออกมาจากห้องลูกหลานคนอื่นของคุณยายก็ผลัดกันเข้าไปเยี่ยม และเหมือนว่าทุกคนกำลังทำใจกับการจากลาในครั้งนี้
“ทำงานที่ลาวเป็นยังไงบ้างละเพิร์ล” น้าประนอมลูกสาวคนเล็กของคุณยายชวนคุย
“ก็ดีค่ะน้านอม เงินเดือนได้เยอะกว่าที่นี่ สวัสดิการก็ดีค่ะ”
“ทำงานเก็บเงินสักพักแล้วกลับมาอยู่บ้านเรานะ”
“ค่ะน้านอม แล้วน้านอมสบายดีไหมคะ”
“น้าสบายดีจ้ะ ถ้าคุณยายอาการดีขึ้นแล้วไปเที่ยวหาน้าบ้างนะ” ประนอมที่ย้ายตามสามีไปอยู่แถวอีสานเอ่ยชวน
“คะน้านอม”
“แล้วเพิร์ลพักที่ไหนล่ะ พี่ดวงใจบอกว่าบ้านคุณยายกำลังปรับปรุงอยู่”
“พักกับเพื่อนค่ะ น้านอมล่ะคะ”
“น้าพักที่บ้านญาติจะ วันนี้น้าว่าจะกลับบ้านก่อนเอาไว้อีกสองสามวันค่อยมาเยี่ยมใหม่ แล้วเพิร์ลจะกลับไปทำงานตอนไหนล่ะ”
“เพิร์ลลางานมาได้แค่สี่วันค่ะ กว่าจะถึงวันกลับคุณยายคงอาการดีขึ้น แต่ถ้ากลับไปครั้งนี้เพิร์ลว่าจะไปลาออกค่ะ อยากกลับมาดูแลคุณยาย”
“หนูเป็นเด็กกตัญญูนะ แต่อนาคตของเราก็สำคัญ น้าคุยกับป้าดวงใจแล้วว่าถ้าคุณยายออกจากโรงพยาบาลเราจะจ้างคนมาดูแลจ้ะ เพิร์ลไปทำงานเก็บเงินเถอะนะ”
“แต่เพิร์ลอยากทำหน้าที่แทนแม่” เพราะมารดาเสียไปเมื่อหลายปีก่อนพิมพ์รตาเลยอยากทำหน้าที่ดูแลคุณยายแทนท่าน
“หนูดูแลคุณยายมาหลายปีแล้วให้น้ากับป้าได้ดูแลท่านบ้างนะ”
“ค่ะน้านอม”
หญิงสาวนั่งอยู่หน้าห้องของคุณยายจนเย็นก็โทรศัพท์ไปหาเจนเพื่อนสนิทเพราะอยากได้คนปลอบใจ
“เจนแกเลิกงานหรือยัง”
“อือ ตอนนี้อยู่บนรถไฟฟ้ามีอะไรหรือเปล่า ทำไมโทรมาเวลานี้”
“แกสะดวกไหมถ้าฉันจะไปหาที่ห้อง”
“นี่แกกลับมาแล้วเหรอ”
“อือ กลับมาเมื่อวาน มีเรื่องอยากคุยเยอะแยะเลย”
“คืนนี้มาค้างที่ห้องฉันนะ ไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็จะถึงห้องแล้ว แกอยู่ที่ไหนล่ะ”
“อยู่โรงพยาบาล”
“อ้าว แกเป็นอะไร”
“เกิดอุบัติเหตุกับคุณยายนิดหน่อยเดี๋ยวฉันไปหาแกที่ห้องนะ”
“อือ มาเลย เดี๋ยวฉันหาของอร่อยไว้รอนะ”
แล้วพิมพ์รตาก็รีบออกจากโรงพยาบาลแล้วแวะเอาชุดที่ห้องพักก่อนจะเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าเพื่อไปยังคอนโดของเจน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
พิมพ์รตายืนรอไม่นานประตูห้องก็เปิดออก
“เจน ฮือ....ฮือ....” เมื่อเห็นหน้าเพื่อนน้ำตาก็ไหลอย่างกับเขื่อนแตก
“เพิร์ลแกเป็นอะไร มานั่งก่อนนะ” เจนจูงมือเพื่อนมานั่งที่โซฟากลางห้องรับแขก
เจ้าของห้องลูบหลังเพื่อนเบาๆ และรอจนหยุดร้องก็ถามขึ้น
“เกิดอะไรขึ้น แล้วกลับมาทำไมไม่บอกก่อนล่ะ แล้วยายเป็นยังไงบ้าง”
พิมพ์รตาสุดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเริ่มเล่าตั้งแต่ต้นว่าเธอกลับมาที่นี่ทำไมแล้วเจออะไรบ้าง
“ฉันว่ายายอยู่ในมือหมอแล้วเดี๋ยวอาการก็ดีขึ้น”
“แต่หมอบอกให้ญาติทำใจ แกว่าฉันผิดไหมที่ไม่อยู่ดูแลยาย ถ้าฉันอยู่ยายคงไม่ล้มในห้องน้ำ”
“ที่แกเล่ายายมายายล้มตอนกลางวันนี่ ถึงแกอยู่ยายก็ล้มอยู่ดีนั่นแหละ อีกอย่างนะคนที่ต้องดูแลยายคือลูกของยายนะใช่คนที่เป็นหลานอย่างแก”
“แต่ยายก็เลี้ยงฉันมา”
“มันก็ถูกยายแกเลี้ยงแกมา แต่ยายก็เลี้ยงลูกมาเหมือนกันนะ เลี้ยงมานานกว่าเลี้ยงแกด้วย แกอย่างคิดมากเลยฉันว่ายายแกจะต้องปลอดภัย”
“อือ ฉันก็หวังอย่างนั้น”
“ที่นี่เรื่องของแฟนแกล่ะ ว่ายังไง”
“ก็อย่างที่เล่าไปนั่นแหละฉันเจอเขาอยู่กับยัยมิลล์รุ่นน้องที่คณะ”
“ใช่คนที่ตัวเล็กขาวๆ ใช่ไหม”
“อื้อ แกความจำดีเหมือนกันนะ”
“แกจะเอายังไงต่อกับเรื่องนี้ล่ะ จะให้อภัยไหม”
“เห็นตำตาแบบนั้นถ้ายังให้อภัยก็โง่เต็มทีแล้วล่ะ”
“แล้วตัดใจได้แน่นะ”
“แน่สิ ผู้ชายมีคนเดียวเสียเมื่อไหร่ล่ะ”
“มันต้องอย่างนี้สิ แกทั้งสาวทั้งสวยแล้วยังทำงานเก่งเดี๋ยวก็คนมาดามใจเอง”
“ฉันว่าพักเรื่องหัวใจไปก่อนดีกว่า อยากทำงานเก็บเงิน ไม่มีแฟนก็ดีเหมือนกันนะจะได้ทำอะไรแบบอิสระ ฉันจะทำงานให้เยอะขึ้น จะไม่เสียเวลากับผู้ชายอีกแล้วล่ะ”
“เพื่อนฉันเก่งจริงๆ แต่ไม่ใช่บอกฉันว่าตัดใจแล้วพอเขาง้อก็ไปยอมเขาอีกนะ”
“ไม่มีทางนี่ฉันบล็อกเขาไปทุกอย่างแล้ว”
“แต่เขาก็รู้จักบ้านแกนะเพิร์ล”
“บ้านกำลังปรับปรุงอยู่ ฉันพักที่โรงแรม”
“จะไปอยู่โรงแรมให้เสียเงินทำไม มาอยู่คอนโดฉันสิ”
“ที่นั่นใกล้โรงพยาบาลมันสะดวกกว่า”
“อ๋อ งั้นก็ตามใจแต่คืนนี้อยู่กับฉันก่อนนะ ฉันมีเรื่องจะบอกแกด้วย”
“อะไร”
“ก่อนที่จะบอกฉันขอถามแกอีกครั้งนะ แกคิดจะกลับไปคืนดีกับต้าไหม”
“ไม่มีทาง”
“โอเค แกจำวันนั้นได้ไหม ที่แกอยู่ลาวแล้วฉันคิดว่าฉันเห็นแกที่นี่”
“อือ จำได้สิ ฉันยังว่าแกทำงานจนเบลอ มีอะไรเหรอ”
“ก็วันนั้นฉันเห็นต้าไปกับผู้หญิงแต่ตอนแรกก็คิดว่าเป็นแก แต่พอแกบอกว่าอยู่ลาวฉันเลยไม่กล้าบอก”
“นี่เขาโกหกฉันมานานขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ฉันขอโทษนะที่ไม่บอกแก”
“แกไม่ต้องขอโทษหรอกเจน ถ้าวันนั้นแกบอกฉันก็คงไม่เชื่อแกหรอก ให้ฉันมาเห็นกับตาแบบนี้ก็ดีแล้ว เจ็บครั้งเดียวแต่จบเลยมันก็ดีเหมือนกัน ไม่ใช่มาหวาดระแวงทะเลาะกันให้เสียสุขภาพจิต”
“แกเข้มแข็งกว่าที่ฉันคิดนะ ไปล้างหน้าก่อนนะจะได้มากินของอร่อย”
เมื่อได้พูดคุยกับเพื่อสนิทแล้วพิมพ์รตาก็สบายใจขึ้นมาก คืนนี้เธอนอนค้างกับเพื่อนที่ห้องและพรุ่งนี้ก็จะไปเยี่ยมคุณยายตอนเที่ยง
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
