Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
3 มันก็แค่ข้ออ้าง
เข้าปลายเดือนที่สามพิมพ์รตาก็ได้รับสายจากป้าดวงใจที่โทรมาแจ้งว่าคุณยายลื่นล้มศีรษะกระแทกพื้นและตอนนี้ยังอยู่ในห้อง ICU อาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่
หญิงสาวรีบแลกกะทำงานกับเพื่อนจากนั้นก็นั่งเครื่องกลับมาเยี่ยมคุณยายทันที
“หมอบอกว่าให้พวกเราทำใจไงบ้างนะเพิร์ล” ป้าดวงใจบอกกับหลานสาว
“เพิร์ลขออยู่เฝ้าคุณยายที่นี่ได้ไหมคะป้าดวง”
“คุณหมอไม่ให้เขาเยี่ยมหรอกจ้ะ เราได้แค่ยืนมองท่านผ่านกระจก เพิร์ลได้เข้าไปที่บ้านหรือยัง”
“ยังเลยค่ะ เพิร์ลมาเยี่ยมคุณยายก่อน”
“ที่บ้านคุณยายกำลังปรับปรุงอยู่นะ ไปพักที่บ้านป้าก่อน แต่ป้าไม่ได้เตรียมห้องไว้เลย หนูนอนที่ห้องรับแขกก่อนได้ไหม”
“ไม่เป็นไรค่ะป้า เพิร์ลไปพักกับเพื่อนน่าจะสะดวกกว่า”
“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจจ้ะ ถ้าจะมาเยี่ยมอีกก็มาหลังเที่ยงนะ ช่วงนั้นหมอให้เข้าไปเยี่ยมข้างในได้ประมาณสิบนาที”
“ได้ค่ะป้า”
“เดี๋ยวป้าก็จะกลับแล้ว จะให้ป้าไปส่งที่บ้านเพื่อนไหม”
“ไม่เป็นไรค่ะป้า เพิร์ลนั่งรถไปเองดีกว่า งั้นเพิร์ลไปก่อนนะคะ”
พิมพ์รตาเดินออกมาจากโรงพยาบาลแล้วเรียกรถให้ไปส่งที่คอนโดของคนรัก ระหว่างทางก็โทรหาเขาตลอด แต่ชายหนุ่มก็มีรับสาย เธอเดาว่าเขาอาจจะกลับมาที่ห้องแล้วเผลอหลับเพราะเหนื่อยจากการทำงาน
เมื่อวานเธอกับเขาได้คุยกันนิดเดียวเพราะเธอต้องรีบจัดการเรื่องงานและซื้อตั๋วกลับส่วนเขาเองช่วงนี้ก็งานยุ่ง จากที่วิดีโอคอลคุยกันทุกวันก็กลายเป็นการคุยโทรศัพท์สั้นๆ หรือไม่ก็ส่งข้อความหากันเท่านั้น
และการกลับมาครั้งนี้พิมพ์รตาก็ไม่ได้บอกธนกฤตเพราะอยากจะเซอร์ไพรส์เขาที่ห้องอยากจะเห็นหน้าเขาว่าดีใจแค่ไหนที่เธอกลับมา
เธอเดินมาหยุดที่หน้าห้องกดรหัสเปิดประตู แต่พอเปิดเข้าไปก็เห็นว่ามีรองเท้าผู้หญิงวางอยู่และมันก็ไม่ใช่รองเท้าของเธอ
พิมพ์รตามือเย็นเฉียบพยายามจะมองโลกในแง่ดีว่าอาจเป็นรองเท้าที่เขาซื้อมาให้เธอแต่พอดูขนาดรองเท้าแล้วมันก็ไม่ใช่
“รองเท้าของเพื่อนล่ะมั้ง” หญิงสาวสลัดความคิดร้ายๆ ออกจากหัวแล้วเดินตรงไปยังห้องนอนเพราะคิดว่าเขาน่าจะอยู่ด้านใน
แต่ยังไม่ทันเปิดประตูก็ได้ยินเสียงคนคุยกันดังออกมาเสียก่อน
“มันดีมากพี่ต้า มิลล์มีความสุขที่สุดเลยค่ะ”
“พี่ก็เหมือนกันครับ”
“แล้วนอนกับมิลล์หรือพี่เพิร์ลมีความสุขมากกว่ากันล่ะคะ”
“ก็ต้องเป็นมิลล์สิครับ”
“แกล้งพูดเอาใจกันหรือเปล่าคะ พอแฟนตัวเองกลับมาก็มองไม่เห็นหัวมิลล์”
“ใครจะทำแบบนั้นล่ะครับ”
“แล้วเมื่อไหร่พี่จะบอกเลิกพี่เพิร์ลล่ะคะ มิลล์ไม่อยากหลบซ่อนแบบนี้นะ”
“รออีกไม่นานหรอกครับ”
คำตอบของธนกฤตทำให้คนที่ยืนอยู่หน้าห้องกำหมัดแน่น น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย เธอรู้สึกเหมือนคนโดนหักหลัง เธอไปทำงานเพื่อเก็บเงินสร้างอนาคต แต่เขากลับมีคนอื่นทั้งที่เธอไปทำงานแค่สามเดือนเท่านั้น
“แน่นะ”
“แน่สิ ตอนนี้พี่ก็โทรหาเขาน้อยลงแล้วนะ โทรไปก็คุยเหมือนเดิม น่าเบื่อจะตาย”
“แต่คืนไหนที่มิลล์ไม่มาค้างกับพี่ พี่ก็โทรหาใช่ไหมล่ะ มิลล์หึงนะคะ”
“ถ้าไม่อยากให้พี่โทรมิลล์ก็ค้างกับพี่สิครับ เก็บของแล้วมาอยู่กับพี่นะ เราจะได้เอากันทุกคืน”
“ข้อเสนอของพี่ต้าน่าสนใจนะคะ ว่าแต่จะไม่เบื่อเหรอ”
“เด็ดแบบนี้จะเบื่อได้ยังไงครับ คืนนี้ค้างด้วยกันนะ ตอนเช้าจะได้จัดก่อนไปทำงาน”
“พี่ต้าก็หื่นเกินไปแล้วนะ เดือนนี้พี่จัดจนน้องสาวมิลล์ไม่ได้พักเลยนะ”
“ก็น้องชายพี่มันชอบกินของอร่อยๆ นี่”
“ถ้าพี่อยากให้มิลล์ย้ายมายู่ด้วยพี่ต้าเอาชุดพี่เพิร์ลทิ้งไปได้ไหมคะ มันเกะกะลูกตาค่ะ”
“ชุดของพี่ พี่เก็บเองได้ไม่ต้องให้ใครมาเก็บหรอก” เสียงพูดพร้อมกับประตูห้องนอนที่เปิดออก
“พี่เพิร์ล....” หญิงสาวตกใจแล้วรีบดึงผ้าห่มมาคลุมตัวอย่างรวดเร็ว
“เพิร์ลจะกลับมาทำไมบอก” ธนกฤตรีบคว้ากางเกงมาสวม
“ถ้าบอกก็ไม่ได้เห็นอะไรดีๆ สิคะ ” หญิงสาวกัดฟันพูดแล้วยกมือปาดน้ำตา
เธอเดินเปิดตู้เสื้อผ้าก่อนจะหยิบของใช้และชุดของตัวเองลงกระเป๋าใบเล็กที่เคยเอามาทิ้งไว้ที่ห้องของเขา
เมื่อตรวจดูว่าเก็บทุกอย่างมาครบแล้วก็เดินออกมาจากห้องโดนมีธนกฤตวิ่งตามออกมา
“เดี๋ยวสิเพิร์ล” เขาคว้าข้อมือหญิงสาวไว้
“ปล่อยค่ะ” เธอสะบัดมือออกแล้วมองหน้าเขาด้วยความผิดหวัง
“ใจเย็นนะเพิร์ล ผมก็แค่เหงาไม่ได้จริงจังอะไร” ชายหนุ่มพูดเสียงเบาเพราะกลัวผู้หญิงที่อยู่ในห้องจะได้ยิน
“เห็นตำตาแบบนี้ยังจะแก้ตัวอะไรอีก ที่ผ่านมาเพิร์ลเป็นผู้หญิงที่โง่มาก แต่วันนี้เพิร์ลจะเลิกโง่แล้วค่ะ ขอให้มีความสุขกับผู้หญิงคนใหม่นะคะ” พูดจบหญิงสาวก็เดินออกจากห้อง
เมื่อเข้ามาในลิฟต์พิมพ์รตาก็ร้องไห้อีกครั้งและโชคดีว่าไม่มีคนอื่นอยู่เลย วันนี้เธอเห็นอาการของคุณยายก็รู้สึกเสียใจมากพออยู่แล้ว เธอกะว่าจะมาหาคนรักมารับคำปลอบใจแต่มันกลับตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง
ตอนนี้พิมพ์รตาไม่รู้จะทำยังไงต่อ เธอไม่มีบ้านให้กลับจะไปอยู่กับป้าต้องนอนที่ห้องรับแขก
พิมพ์รตาหยิบโทรศัพท์มาเปิดหาโรงแรมที่อยู่ใกล้ๆ กับโรงพยาบาลก่อนจะเรียกรถให้ไปส่งที่นั่น
เมื่อประตูห้องนอนปิดลงหญิงสาวก็ร้องไห้อย่างหนักอีกครั้ง เธอต้องไปทำงานที่อื่น เพื่ออนาคตแต่ไม่คิดเลยว่าคนที่ตั้งใจจะสร้างอนาคตไปด้วยกันกลับใช้ความห่างไกลเป็นข้ออ้างในการนอกใจ
โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าถือสั่นไม่หยุด ไม่จำเป็นต้องหยิบขึ้นมาดูก็รู้ว่าใครโทรมา นอกจากโทรแล้วเขาส่งข้อความมาหาอย่างรัวๆ แต่พิมพ์รตาไม่คิดจะเปิดอ่านเพราะมันก็คงหนีไม่พ้นคำแก้ตัว แล้วเธอก็จัดการบล็อกทุกช่องทางการติดต่ออย่างเด็ดขาด
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
