10 ไม่เคยเสร็จ nc

รัฐชาลุกหายไปในห้องน้ำแล้วกลับออกมาเช็ดคราบเปื้อนบนหน้าท้องอย่างแผ่วเบา

“พี่ต้น ไม่ต้องค่ะเดี๋ยวเพิร์ลไปอาบน้ำ” เธอจับมือเขาไว้อย่างอายๆ การกระทำของเขามันอ่อนโยนและอบอุ่นอย่างที่พิมพ์รตาไม่เคยได้รับ

“จะรีบอาบไปไหน ยังมีเวลาอีกเยอะ” รัฐชาเช็ดทำความสะอาดอย่างทะนุถนอม หลังจากนั้นเขาก็จับขาของหญิงสาวกางออกกว้างอีกครั้ง

“พี่ต้นจะทำอะไร”

“เมื่อกี้เจ็บใช่ไหม” เขาไล้ปลายนิ้วเบาๆ

“อะ....อื้อ....ก็เจ็บ” พิมพ์รตาตอบไม่เต็มเสียงเท่าไหร่เพราะปลายนิ้วกับสายตาของเขามันทำให้หญิงสาวรู้สึกเสียวซ่านขึ้นมาอีกครั้ง

“ขอโทษที่ไม่เตรียมให้พร้อมก่อน”

“มะ....ไม่เป็นไร....”

“งั้นพี่ขอชดเชยให้นะ อยากให้เลียไหม”

“พี่ต้น....อื้อ....”

รัฐชาก้มหน้าลงไปใช้ลิ้นเลียเม็ดบัวอย่างเชี่ยวชาญ ลิ้นของเขาวนเป็นวงกลม ดูดและเลียอย่างไม่ยอมหยุด จนพิมพ์รตาแอ่นสะโพกเข้าหาอย่างลืมตัว

“ดีจัง พี่ต้น....”เธอกดศีรษะเขาไว้แน่น ความเสียวพุ่งขึ้นสูง

พิมพ์รตาอยากรู้มาตลอดว่าเวลาถูกผู้ชายลงลิ้นให้จะเป็นยังไง เธอเคยขอร้องให้คนรักเก่าทำให้แต่มากสุดเขาก็ใช่แค่มือเท่านั้น แต่รัฐชากลับทำให้โดยไม่ต้องร้องขอ

หญิงสาวตัวสั่นสะท้าน ความเสียวมารวมตัวที่จุดอ่อนไหวอย่างรวดเร็ว

“พี่ต้น อีกนิด....จะ....จะเสร็จ....อ๊าาาา.....” หญิงสาวเกร็งสะโพกเข้าหาปลายลิ้นก่อนจะทรุดลงอย่างหมดแรง

“น้ำหวานดีนะ หอมด้วย ชักอยากกินบ่อยๆ แล้วสิ” รัฐชายืดตัวมากระซิบข้างใบหน้าที่แดงระเรื่อ

“อย่ามาแกล้งชม”

“พูดจริง เพิร์ลหอมหวานไปทั้งตัวแล้ว ขอเอาต่อเลยนะ”

“พี่ต้นจะทำอีกเหรอ”

“อือ....มองพี่แปลกๆ มีอะไรหรือไม่มีความสุข”

“มีสิ เพิร์ลมีความสุขมาก”

“อยากขึ้นไหม โยกให้พี่หน่อยสิ อยากจะเห็นว่าตอนที่เพิร์ลขย่มพี่จะเซ็กซี่แค่ไหน” เขากระซิบถาม

เพิร์ลพยักหน้าอย่างเขินอาย แล้วปีนขึ้นไปนั่งคร่อมตัวเขา ท่อนเอ็นที่แข็งตัวขึ้นมาอีกครั้งถูกสอดเข้าไปในตัวเธอ รัฐชาจับสะโพกเธอแล้วสั่ง

“ขย่มแรงๆ....อื้อ....แบบนั้น....เก่งมาก”

หญิงสาวทำตามอย่างว่าง่าย เธอขยับสะโพกขึ้นลงอย่างแรงและเร็ว เสียงกระทบกันดังก้อง เธอเสร็จไปอีกครั้ง ร่างกายอ่อนระโหย รัฐชาจึงพลิกตัวให้เธอนอนหงาย แล้วจับขาข้างหนึ่งพาดบ่าตัวเอง

“ขอแรงๆ นะพี่ต้น….” พิมพ์รตากระซิบ

เขายิ้มอย่างพอใจ แล้วกระแทกลึกๆ อย่างไม่มีพัก จังหวะหนักและเร็วจนเตียงสั่น เมื่อใกล้จะถึงจุดสุดยอด พิมพ์รตากระซิบเสียงเบา

“ขอ….กินน้ำพี่ได้ไหม….”

รัฐชาครางในลำคออย่างพอใจกับคำขอ เขากระแทกแรงอีกสองสามที แล้วรีบดึงออก แล้วไปยืนข้างเตียง จับท่อนเอ็นที่ชุ่มไปด้วยน้ำหล่อลื่นให้อยู่พอดีกับปากของพิมพ์รตา เขาชักรูดอย่างรวดเร็ว พร้อมกับครางเสียงดัง

“อ๊าาาา….”

น้ำรักข้นพุ่งเข้าปาก เธอก็อ้าปากรับไว้ทั้งหมด แล้วจับท่อนเอ็นมาดูดเลียจนเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว รัฐชาพอใจมาก ก้มลงจูบปากเธออย่างอ่อนโยน แล้วยกตัวเธอให้นอนลงข้างๆ กัน เขาโอบแขนรอบตัวพิมพ์รตาดึงผ้าห่มคลุมทั้งคู่

“พี่มีความสุขมาก นอนค้างที่น่ะสายๆ พี่จะไปส่ง

พิมพ์รตาเพิร์ลพยักหน้า ซบหน้าลงที่อกของเขา กลิ่นเหงื่อและตัวผู้ชายยังคลุ้งรอบตัว เธอยังรู้สึกเสียวซ่านอยู่ทั่วร่าง เธอรู้สึกอบอุ่นและไม่เหงาอีกต่อไป ห้องเงียบลงอีกครั้ง มีเพียงเสียงหายใจของทั้งคู่ที่ค่อยๆ สงบลง แต่ในใจของทั้งสองคนต่างรู้ดีว่า คืนนี้อาจเป็นแค่การเริ่มต้น

เช้าวันใหม่พิมพ์รตาตื่นมาด้วยอาการปวดหัวนิดๆ เมื่อคืนเธอดื่มไปมากและความทรงจำก็ไหลย้อนกลับเข้ามา

ใบหน้าของหญิงสาวร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เมื่อคืนนอกจากบทรักเร่าร้อนหนักหน่วงของเขามันจะถึงใจจนเธอแทบหมดแรงแล้วบทสนทนาอย่างตรงไปตรงมาระหว่างเธอและรัฐชาก็ดังก้องอยู่ในหัว เธอพูดตรงเขาพูดตรงนั้นยิ่งเพิ่มแรงอารมณ์ได้เป็นอย่างดี

“รีบตื่นไปไหนยังเช้าอยู่เลย”

“เพิร์ลอยากกับห้องแล้วค่ะ” เธอก้มหน้าอย่างอายๆ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่บ้าบิ่นนอนกับคนที่เพิ่งรู้จักไม่นาน

“นี่เพิ่งเจ็ดโมงเองนะ เข้างานตั้งเที่ยงไม่ใช่เหรอ”

“แล้วพี่ต้นไม่รีบไปทำงานหรือไงล่ะ”

“วันนี้ขี้เกียจ ไม่มีแรงลุกด้วย เมื่อคืนโดยเพิร์ลดูดเอาแรงไปหมดเลย” เขากระซิบหยอกล้อแล้วจูบไปไหล่เนียน

“ทำมาพูดดี ใครกันแน่ที่คึกทั้งคืน”

“ก็นานๆ จะเจอคนถูกใจน้องชายของพี่มันเลยดื้อไปนิด”

“พี่ต้นทำไม....” หญิงสาวรู้วึกว่าร่างกายที่นอนแนบชิดอยู่มันร้อนขึ้นและบางอย่างที่ดันอยู่ตรงบั้นท้ายก็เริ่มจะขยายตัวนิดๆ

“พี่บอกแล้วว่าน้องชายพี่มันดื้อ เพิร์ลช่วยสั่งสอนมันได้ไหมล่ะ”

เขาชวนคุยแต่ปลายนิ้วเริ่มลากไปตามหน้าท้องแบบราบ ริมฝีปากก็จูบพรมไปบนไหล่และต้นคอ ดูดเบาๆ

“พี่....อื้มมม อย่าดูดตรงนั้นเดี๋ยวเป็นรอย”

“ไม่ให้ดูดตรงนั้น แล้วตรงไหนดูดได้ล่ะ ตรงนี้ได้ไหม” เขาสะกิดยอดถันที่แข็งสู้ปลายนิ้วอย่างรวดเร็ว

“เช้าอยู่นะจะดูดอะไรตอนนี้”

“อยากกินนมก่อนจะได้มีแรง เอา....ต่อ”

“ยังไม่พอเหรอ” เธอหันมาถามใบหน้าแดงซ่าน

“พอที่ไหน ถ้าไม่ติดว่าเพิร์ลต้องไปทำงานวันนี้พี่คงเอาทั้งวัน”

เขาสลัดผ้าห่มออกแล้วพลิกขึ้นมาคร่อมทับตั้งใจกดท่อนเอ็นเบียดกลีบกุหลาบจนเธอตัวสั่น หญิงสาวเอามือดันแผงอกเขาไว้ ลมหายใจเริ่มจะหนักขึ้น

“พี่ต้น ทำไมแรงเยอะ เมื่อคืนก็ตั้งหลายรอบ”

“พี่ว่าปกตินะ หรือว่าที่ผ่านมาไม่เคยหลายรอบ” เขาไล้ปลายนิ้วไปบนหน้าอกอิ่มที่มีรอยแดงจางๆ

“ถามตรงจัง”

“อยากตอบไหม”

“พี่กล้าถามเพิร์ลก็กล้าตอบค่ะ กับแฟนที่เลิกกันไปเพิร์ลไม่เคยเสร็จจริงๆ เลย ทุกอย่างมันไวมาก พอเขาเสร็จเขาก็ไม่เคยนอนกอดเพิร์ล ไม่เคยมีรอบสอง เพิร์ลเลยรู้สึกว่าตัวเองอาจจะไม่มีเสน่ห์หรือไม่เก่งเรื่องบนเตียง” เธอเล่าออกมาอย่างไม่อาย

“แล้วได้ผลไหม”

“พอเราห่างกันเพิร์ลเลยดูวิดีโอที่พวกผู้ชายชอบดูแล้วจำเพื่อจะกลับไปเจอเขา แต่เขาก็มีคนอื่นไปก่อน พี่ต้นอย่าบอกเรื่องนี้กับใครนะเพิร์ลอาย”

“แล้วทำไมถึงกล้าบอกพี่ล่ะ”

“ก็พี่ถามตรงเพิร์ลก็ตอบตรง อย่างที่บอกโตๆ กันแล้วไม่มีอะไรต้องอ้อมค้อมหรอกค่ะ”

“พี่ก็ชอบคนตรงนะ งั้นมีความสุขกับพี่ก่อนกลับได้ไหม”

“น้องชายพี่จ่ออยู่ตรงร่องแล้วยังจะถามอีกนะ”

“นั่นสินะ” รัฐชาหัวเราะก่อนจะก้มลงมาจูบอย่างเร่าร้อนแล้วบทรักในเช้านี้ก็เริ่มต้นอีกครั้ง

กว่าทุกอย่างจะสงบเหงื่อก็ท่วมตัวทั้งคู่ รัฐชาเข้าไปอาบน้ำก่อน จากนั้นเขาก็มาเตรียมอาหารไว้รอพิมพ์รตาที่เพิ่งจะแต่งตัวเสร็จและเดินตามออกมา

“หอมจัง พี่ต้นทำอะไรกินคะ”

“ข้าวผัดครับ กินก่อนนะจะได้มีแรง”

“นี่เป็นบริการพิเศษหลังพาผู้หญิงมานอนด้วยเหรอคะ”

“บริการพิเศษสำหรับเพิร์ลคนเดียวเผื่อว่าจะติดใจฝีมือข้าวผัดพี่แล้วอยากมากินอีก ชิมดูสิ” เขาขยับเก้าอี้ให้หญิงสาวเข้ามานั่งแล้วตักข้าวผัดเป่าเบาๆ ก่อนจะส่งเข้าปาก

“อร่อยค่ะ” เธอยิ้มเมื่อทานข้าวผัดรสชาติถูกปาก

“งั้นต้องกินเยอะๆ นะ เพิร์ลตัวเล็กมาก”

“เล็กที่ไหนคะ พี่นั่นแหละตัวโต” เธอเถียงก่อนจะตักข้าวผัดทานด้วยความหิวบวกกับความอร่อย

หลังทานอาหารเขาก็มาส่งหญิงสาวที่หอพักก่อนจะกลับไปทำงานแล้วกลับมาทานอาหารกับน้องสาวที่โรงแรมอีกครั้ง

“ไปเที่ยวแล้วจะกลับมาที่นี่อีกไหมล่ะใบชา” รัฐชาถามน้องสาวที่จะบินไปญี่ปุ่นพร้อมแทนคุณและมารดาของเขาเย็นนี้

“ชาว่าจะกลับไทยเลยค่ะ”

“ไม่ต้องห่วงนะพี่จะดูแลใบชาอย่างดี”

“ครับพี่แทน ผมฝากด้วยนะ ใบชาก็อย่าดื้อกับพี่แทนจนเขาเอากลับมาคืนล่ะ”

“ชาดื้อที่ไหนล่ะ พี่ต้นก็ดูแลตัวเองดีๆ นะคะ ถ้าเหงาก็หาแฟนสักคนนะคะ”

“พูดเหมือนมันหาง่ายนะ ที่ไซต์งานก็มีแต่ผู้ชาย”

“ก็ลองหาคนที่ใกล้ๆ ตัวสิคะ”

“คนใกล้ตัวที่ไหนอีกล่ะ”

“ก็พี่เพิร์ลไงคะ ตัวเล็กน่ารักยิ้มก็สวยสเปกพี่เลยนี่”

“พี่เห็นด้วยกับใบชานะ นายต้องอยู่ที่นี่อีกอย่างน้อยก็เกือบปีเลยนะจะได้ไม่เหงา”

“แค่ทำงานก็ไม่มีเวลาเหงาแล้ว พี่ว่าเรารีบกินเถอะ เดี๋ยวพี่ต้องไปทำงานอีก” รัฐชารีบทานอาหารตรงหน้าเพราะกลัวทั้งสองคนจะจับได้ว่าตอนนี้เขาไม่เหงาอีกต่อไปแล้ว