3

โรงครัวหลวงอันกว้างขวาง เหล่าพ่อครัวแม่ครัวกำลังหัวหมุนกับการเคี่ยวน้ำซุปหูฉลามและย่างเนื้อชั้นดี กลิ่นหอมฉุยลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ

ปัง!

เสียงถีบประตูดังสนั่นหวั่นไหวจนหม้อซุปแทบคว่ำ ทุกชีวิตในโรงครัวสะดุ้งสุดตัวและหันขวับไปมองเป็นตาเดียว

ปรากฏร่างของสตรีในชุดสีแดงสดที่ชายกระโปรงเปียกชุ่มไปด้วยน้ำและโคลนจากอุบัติเหตุเมื่อวาน นางยืนจังก้าอยู่หน้าประตู

มือขวาอุ้มแจกันกระเบื้องเคลือบใบโตราวกับเป็นอาวุธคู่กาย ส่วนด้านหลังมีเสี่ยวชุ่ยวิ่งหอบแฮ่กๆ หน้าซีดเผือดตามมาติดๆ

"ใครเอาเนื้อย่างของข้าไป เอาคืนมาเดี๋ยวนี้!" เนี่ยอันหนิงตะโกนลั่น แววตาดุดันกราดมองไปทั่วบริเวณราวกับพยัคฆ์ร้ายหิวโซ

"อุ๊ยตาย หม่อมฉันนึกว่าขอทานสติฟั่นเฟือนที่ไหนหลงเข้ามา ที่แท้ก็พี่หญิงเนี่ยกุ้ยเฟยนี่เอง"

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยแหลมปรี๊ดดังแทรกขึ้นมา เหมียวเฟยในชุดแพรพรรณหรูหราเดินกรีดกรายออกมาจากห้องโถงเล็กด้านในพร้อมกับนางกำนัลนับสิบคน นางเพิ่งมาตรวจดูเมนูอาหารบำรุงผิวพรรณของตนเองพอดี

"เพิ่งตกสระบัวไปเมื่อวาน วันนี้มีแรงมาโวยวายหาของกินถึงที่นี่เชียวหรือเพคะ ช่างหน้าหนาเอ๊ย ทนทานเสียจริง" เหมียวเฟยยกพัดขึ้นปิดปากหัวเราะคิกคัก

เนี่ยอันหนิงหรี่ตามองสตรีตรงหน้า ยัยนี่สินะที่เป็นคนผลักร่างเดิมจนตกน้ำตาย แล้วยังมาแย่งโควตาเนื้อย่างของนางไปอีก ช่างรนหาที่ตายเสียจริง

"อ้อ เป็นเจ้าตัวเมียขี้ขโมยนี่เอง" เนี่ยอันหนิงเหยียดยิ้มเย็น "เอาเนื้อของข้าคืนมา แล้วข้าจะยอมไว้ชีวิตเจ้าสักวัน"

เหมียวเฟยเบิกตากว้าง

ไม่คิดว่ากุ้ยเฟยที่ปกติเอาแต่ร้องไห้ขี้มูกโป่งจะกล้าด่าทอนางซึ่งๆ หน้า

"สามหาว เจ้ากล้าด่าข้าหรือ ทหารจับนังสนมตกกระป๋องนี่ไปตบปากเดี๋ยวนี้!"

ขันทีและทหารประจำโรงครัวสี่คนพุ่งตรงเข้ามาหาเนี่ยอันหนิงทันที เสี่ยวชุ่ยกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวพลางหลับตาปี๋

ทว่าสัญชาตญาณนักฆ่าของเนี่ยอันหนิงนั้นทำงานไวกว่าความคิด เมื่อทหารคนแรกเอื้อมมือมาจะจับไหล่ นางก็เบี่ยงตัวหลบอย่างฉับไว ตวัดขาเตะก้านคอทหารคนนั้นจนล้มตึงสลบเหมือดไปในพริบตา จากนั้นก็ใช้แจกันในมือฟาดเปรี้ยงเข้าที่กลางกระหม่อมของทหารคนที่สองจนล้มพับไปอีกคน

เพล้ง! แจกันแตกกระจายเกลื่อนพื้น พร้อมกับความเงียบกริบที่เข้าปกคลุมโรงครัวหลวง

"เจ้า เจ้าทำบ้าอะไร" เหมียวเฟยชี้หน้าเนี่ยอันหนิงด้วยมือที่สั่นเทา ขาเริ่มก้าวถอยหลังด้วยความหวาดหวั่น

"ข้าบอกแล้วไง ว่าให้เอาเนื้อคืนมา"

เนี่ยอันหนิงไม่พูดพร่ำทำเพลง นางพุ่งทะยานเข้าไปหาเหมียวเฟยด้วยความเร็วที่ไม่มีใครตั้งตัวทัน นางกำนัลรอบข้างต่างกรีดร้องวิ่งหนีกระเจิงไปคนละทิศละทาง

นักฆ่าสาวกระโดดลอยตัวขึ้น ยกเท้าขวาขึ้นสูงปรี๊ด แล้วถีบเปรี้ยงเข้าที่ยอดหน้าของเหมียวเฟยอย่างเต็มแรง

"กรี๊ด"

ร่างของสนมคนโปรดกระเด็นหงายหลังล้มตึงลงไปกองกับพื้น เสียงดังอั้กใหญ่ เหมียวเฟยยกมือกุมปากตัวเอง ร้องไห้โฮออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อนางบ้วนน้ำลายออกมาก็พบว่ามีฟันหน้าสองซี่หลุดกระเด็นปนมากับเลือดกองโต

"ฟันข้า ฟันหน้าของข้า" เหมียวเฟยร้องโอดครวญ เสียงอู้อี้เพราะฟันหลอ

กวนซังอวี้ที่กำลังนั่งหน้าดำหน้าแดงอยู่บนเกี้ยว จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หลังเท้าขวาเหมือนมีคนเอาค้อนมาทุบอย่างแรง

[ติ๊ง! แจ้งเตือนฉุกเฉิน เป้าหมายเนี่ยอันหนิงเพิ่งออกแรงถีบคนอย่างรุนแรงจนส้นเท้ากระแทก โฮสต์รับความเจ็บปวดระดับสอง!]

"โอ๊ยยย ยัยกุ้ยเฟยบ้าเอ๊ย ไปเตะอะไรของนางวะเนี่ย" กวนซังอวี้ร้องลั่นเกี้ยว น้ำตาเล็ดทะลักออกมา

"วิ่งเร็วเข้าหลี่กงกง วิ่งให้เร็วกว่านี้ ข้าจะตายอยู่แล้ว"

หลี่กงกงและเหล่าขันทีแบกเกี้ยวต่างสับตีนแตก เหงื่อท่วมตัว รีบพุ่งตรงไปยังโรงครัวหลวงราวกับพายุหมุน

เมื่อกวนซังอวี้ถลันตัวลงจากเกี้ยวและพุ่งพรวดเข้าไปในโรงครัว ภาพแรกที่เขากระแทกตาคือ เหมียวเฟยนอนฟันหลอเลือดกลบปากร้องไห้กระซิกๆ อยู่บนพื้น ทหารยามนอนสลบเหมือดไปสองคน ส่วนต้นเหตุของเรื่องอย่างเนี่ยกุ้ยเฟย

กำลังยืนเท้าสะเอวอย่างสง่างาม มือข้างหนึ่งถือขาหมูย่างชิ้นโตที่เพิ่งฉกมาจากเตา กำลังกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย

กวนซังอวี้ยืนอ้าปากค้าง สมองรวนไปชั่วขณะ นี่มันกุ้ยเฟยผู้อ่อนแอเจ้าน้ำตาในนิยายจริงๆ หรือนี่ ขาหมูในมือนั่นมันอะไรกัน