2

ตำหนักหยางซิน สถานที่ทรงงานของโอรสสวรรค์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นต้าเซี่ย

กวนซังอวี้ ฮ่องเต้หนุ่มรูปงามกำลังนั่งกุมขมับอยู่บนพระที่นั่งมังกร ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวราวกับคนกินยาขม ไม่ใช่เพราะราชกิจบ้านเมืองรัดตัว แต่เป็นเพราะเสียงเครื่องจักรกลที่ดังก้องอยู่ในหัวต่างหาก

[ติ๊ง! แจ้งเตือนจากระบบโฮสต์ ภารกิจพิชิตใจกุ้ยเฟยยังไม่มีความคืบหน้า กรุณาเร่งมือเข้าหอและแต่งตั้งนางเป็นฮองเฮาโดยด่วน มิเช่นนั้นท่านจะติดอยู่ในนิยายเรื่องนี้ไปตลอดกาล!]

"หนวกหูโว้ย หยุดย้ำสักทีได้ไหม แค่นี้ข้าก็จะบ้าตายอยู่แล้ว" กวนซังอวี้สบถออกมาเป็นภาษาปัจจุบัน โชคดีที่เขาสั่งให้ขันทีและนางกำนัลออกไปรอข้างนอกหมดแล้ว

ใช่แล้ว กวนซังอวี้ไม่ใช่ฮ่องเต้ตัวจริง เขาเป็นเพียงพนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ ในยุคปัจจุบันที่อ่านนิยายเรื่องนี้จนหลับไป พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองมาอยู่ในร่างของฮ่องเต้ทรราชที่เกลียดชังเนี่ยกุ้ยเฟยเข้าไส้

ตอนแรกเขาก็แอบดีใจที่ได้เป็นถึงฮ่องเต้ มีอำนาจล้นฟ้า มีสาวงามเต็มวัง แต่ความฝันอันแสนหวานก็พังทลายลงเมื่อระบบโฮสต์สุดเฮงซวยนี่โผล่มา

ระบบตั้งกฎเหล็กไว้สามข้อ

ข้อแรกเขาถูกผูกชะตาไว้กับเนี่ยอันหนิง หรือเนี่ยกุ้ยเฟย นางร้ายอันดับหนึ่งของเรื่อง

ข้อสองหากเนี่ยอันหนิงได้รับบาดเจ็บแม้แต่รอยขีดข่วน เขาจะได้รับความเจ็บปวดนั้นด้วยเป็นสองเท่า

ข้อสามทางเดียวที่จะกลับโลกเดิมได้ คือเขาต้องเปลี่ยนพล็อตเรื่องทั้งหมด ทำให้เนี่ยอันหนิงกลายเป็นฮองเฮา และต้องเข้าหอกับนางให้สำเร็จ

"นี่มันระบบลงทัณฑ์ชัดๆ" กวนซังอวี้โอดครวญพลางทุบโต๊ะ

ตามเนื้อเรื่องเดิม เนี่ยกุ้ยเฟยคือตัวอันตรายที่เหมียวไทเฮาและเหมียวเฟยจ้องจะเล่นงานตลอดเวลา เมื่อวานนางก็เพิ่งถูกเหมียวเฟยผลักตกน้ำ ตอนที่ร่างกุ้ยเฟยสำลักน้ำ

กวนซังอวี้ที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ดีๆ ก็หน้าดำหน้าแดงสำลักน้ำชาจนเกือบขาดใจตายตามไปด้วย กว่าจะฟื้นตัวได้ก็แทบแย่

เขารู้ดีว่าเหมียวไทเฮากุมอำนาจล้นมือแถมยังชังน้ำหน้าเขา ส่วนสวีฮองเฮาก็เป็นแค่หมากที่เขาดึงมาขวางอำนาจตระกูลเนี่ย ชีวิตในวังหลังนี้มีแต่พวกงูพิษชัดๆ

ปึ้ก!

"โอ๊ย!"

จู่ๆ กวนซังอวี้ก็ร้องลั่น นิ้วเท้าของเขาปวดแปลบขึ้นมาอย่างรุนแรงราวกับเตะเข้ากับของแข็งอย่างจัง ฮ่องเต้หนุ่มลงไปนอนกลิ้งเกลือกกับพื้น เอามือกุมนิ้วเท้าตัวเองหน้าดำหน้าแดง

[ติ๊ง! แจ้งเตือนฉุกเฉิน เป้าหมายเนี่ยอันหนิงเพิ่งเตะโดนขอบประตูตำหนักด้วยความเร่งรีบ โฮสต์จึงได้รับความเจ็บปวดระดับสอง]

"ยัยกุ้ยเฟยบ้า เดินประสาอะไรวะเนี่ย" กวนซังอวี้กัดฟันกรอด น้ำตาเล็ด

[คำเตือนระดับอันตรายสูงสุด! ขณะนี้เป้าหมายเนี่ยอันหนิงกำลังอยู่ในสภาวะอารมณ์เกรี้ยวกราด ในมือถืออาวุธเป็นแจกันกระเบื้องเคลือบ และกำลังมุ่งหน้าไปยังโรงครัวหลวงเพื่อทวงเนื้อย่าง หากเป้าหมายเกิดการปะทะและได้รับบาดเจ็บ โฮสต์จะรับความเจ็บปวดทวีคูณ!]

"ฮะ ถือแจกันไปทวงเนื้อย่าง ยัยนี่เพี้ยนไปแล้วหรือไง" กวนซังอวี้เบิกตากว้างลืมความเจ็บที่นิ้วเท้าไปสนิท

ถ้านางบุกไปอาละวาดแบบนั้น ต้องโดนพวกคนของเหมียวเฟยหรือทหารยามทำร้ายเอาแน่ๆ และถ้าผิวนางถลอกแม้แต่นิดเดียว คนที่ต้องนอนกระอักเลือดก็คือเขานี่แหละ

ฮ่องเต้หนุ่มรีบกระโดดลุกขึ้นยืน พุ่งตัวออกไปเปิดประตูตำหนักอย่างรวดเร็ว

"หลี่กงกง รีบเตรียมเกี้ยวเดี๋ยวนี้ ข้าจะไปโรงครัวหลวง รีบไปให้เร็วที่สุด ใครชักช้าข้าจะสั่งโบยให้หมด"

หลี่กงกง ขันทีคนสนิทสะดุ้งสุดตัว รีบวิ่งหน้าตั้งไปสั่งการลูกน้องด้วยความงุนงง ร้อยวันพันปีฝ่าบาทไม่เคยเฉียดใกล้โรงครัวหลวงเลยสักครั้ง วันนี้เกิดนึกคึกอยากเสด็จไปดูการหั่นผักหรืออย่างไร

แต่กวนซังอวี้ไม่มีเวลามาอธิบายอะไรทั้งนั้น เขาได้แต่ภาวนาในใจ ขอร้องล่ะยัยกุ้ยเฟยตัวแสบ รอให้ข้าไปถึงก่อนเถอะ อย่าเพิ่งเอาแจกันไปฟาดหัวใครจนตัวเองเจ็บตัวเลย