1

โอ๊ย ปวดหัวชะมัด!

เนี่ยอันหนิงพยายามลืมตาขึ้น เธอยังจำได้แม่นยำว่ากำลังทำภารกิจลอบสังหารเจ้าพ่อมาเฟียระดับชาติ แต่จู่ๆ ก็เกิดระเบิดตูมใหญ่ พอรู้สึกตัวอีกทีก็มานอนปวดร้าวไปทั้งตัวอยู่ตรงนี้

"พระสนม ฟื้นแล้วหรือเพคะ หม่อมฉันนึกว่าพระองค์จะทิ้งหม่อมฉันไปเสียแล้ว"

เสียงแหลมๆ ของเด็กสาวคนหนึ่งดังระงมอยู่ข้างหู เนี่ยอันหนิงหันขวับไปมอง สัญชาตญาณนักฆ่าเอาตัวรอดทำงานทันที เธอเผลอยกเท้าถีบยอดอกแม่นางน้อยคนนั้นจนหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้าดังอั้ก

"โอ๊ย! พระสนม ถีบเสี่ยวชุ่ยทำไมเพคะ" เด็กสาวร้องโอดครวญพลางลูบก้นป้อยๆ

เนี่ยอันหนิงขมวดคิ้ว มองดูมือตัวเองที่ขาวซีดและเรียวเล็ก แถมยังสวมชุดโบราณรุ่มร่ามสีแดงสด รอบห้องตกแต่งด้วยไม้แกะสลักสไตล์จีนโบราณ กลิ่นเครื่องหอมฉุนกึกเตะจมูก

เอาล่ะสิ ทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่ชอบอ่านตอนว่างๆ เสียแล้ว!

ทันใดนั้นความทรงจำของเจ้าของร่างก็ไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับน้ำป่าไหลหลาก เธอคือ 'เนี่ยอันหนิง' หรือ 'เนี่ยกุ้ยเฟย' ธิดาหัวแก้วหัวแหวนของอัครเสนาบดีเนี่ยฟ่าน นางแต่งเข้ามาในวังหลวงต้าเซี่ยด้วยอำนาจทางทหารของบิดา ทว่าฝ่าบาท 'กวนซังอวี้' กลับเกลียดชังนางเข้ากระดูกดำ

เขามีสวีฮองเฮาอยู่แล้ว ถึงแม้เขาจะไม่ได้รักสวีฮองเฮา แต่ก็ยังดีกว่านางที่เป็นลูกสาวขุนนางเฒ่าจอมเผด็จการ

แถมในวังยังมีเหมียวเฟยหลานสาวคนโปรดของเหมียวไทเฮาคอยหาเรื่องจิกกัดไม่เว้นแต่ละวัน สาเหตุที่เนี่ยกุ้ยเฟยนอนสลบไสลเป็นผักปลาอยู่ตรงนี้ ก็เพราะเพิ่งถูกเหมียวเฟยจงใจเดินชนจนตกสระบัวเกือบจมน้ำตาย แถมตาฮ่องเต้ตัวดียังทำเมินเฉย ไม่แม้แต่จะส่งหมอหลวงฝีมือดีมารักษา ปล่อยให้นอนพะงาบๆ อยู่ที่ตำหนักตัวเอง

"ช่างเป็นพล็อตนิยายที่บัดซบสิ้นดี" เนี่ยอันหนิงสบถเบาๆ

เธอลุกขึ้นนั่ง ขยับคอซ้ายขวาเพื่อเช็คสภาพร่างกาย ร่างนี้อ่อนแอเกินไปจริงๆ

แค่ถีบเด็กรับใช้เมื่อกี้ยังรู้สึกเหนื่อยหอบ แต่ไม่เป็นไร สำหรับยอดนักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งยุคปัจจุบันอย่างเธอ การฟื้นฟูกล้ามเนื้อไม่ใช่เรื่องยาก

"เสี่ยวชุ่ย ลุกขึ้นมา เลิกร้องไห้ได้แล้ว ข้ายังไม่ตาย" เนี่ยอันหนิงสั่งเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจ

เสี่ยวชุ่ยรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาเช็ดน้ำตา มองเจ้านายตัวเองด้วยแววตางุนงง ปกติพระสนมเนี่ยกุ้ยเฟยจะเอาแต่ร้องห่มร้องไห้ฟูมฟาย ตัดพ้อที่ฝ่าบาทไม่รัก ทำไมวันนี้ถึงดูดุดันและน่าเกรงขามผิดปกติ

"ไปหาของกินมาให้ข้า เอาเนื้อสัตว์เยอะๆ ผักนิดหน่อย ข้าต้องบำรุงกำลัง"

"แต่ว่า โรงครัวบอกว่าวันนี้อาหารตำหนักเรามีแต่ผักต้มกับน้ำแกงใสๆ เพคะ พวกเขายกอาหารดีๆ ไปให้ตำหนักเหมียวเฟยหมดแล้ว" เสี่ยวชุ่ยตอบเสียงอ่อย ก้มหน้าหงุดเพราะกลัวเจ้านายอาละวาด

ดวงตาของเนี่ยอันหนิงเป็นไฟขึ้นมาทันที อดกินเนื้อสำหรับนักฆ่าที่ต้องใช้พลังงานคือเรื่องคอขาดบาดตายที่สุด

"กล้าเอาเปรียบข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ ดี ในเมื่อฮ่องเต้ไม่รัก ไทเฮาไม่ปลื้ม สนมคนอื่นรังแก ข้าก็จะไม่ทนทำตัวเป็นนางเอกเจ้าน้ำตาอีกต่อไป"

เนี่ยอันหนิงลุกพรวดขึ้นจากเตียง คว้าแจกันกระเบื้องเคลือบใบใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะติดมือมาด้วย

"พระสนม จะไปไหนเพคะ" เสี่ยวชุ่ยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"ไปทวงเนื้อย่างของข้าคืน ใครขวาง ข้าจะเอาแจกันฟาดให้ฟันร่วงหมดปากเลยคอยดู"