คิแพง - บทที่ 12 -- ห้าแสน

(ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ)

“ทางเราบอกไม่ได้ค่ะ เนื่องจากเจ้าของชื่อที่เปิดห้องให้คุณพะแพง แจ้งเอาไว้”

(อ่า ถ้าอย่างนั้น พอจะรู้ไหมคะว่ากระเป๋าของฉันอยู่ไหน เขาฝากไว้รึเปล่า)

เธอถามไปอย่างนั้นทั้งที่รู้ว่าอันที่จริงมันอยู่ในล็อคเกอร์ที่ทำงาน การถามจึงไม่คิดที่จะเอาคำตอบอะไรมาก แค่จะหาทางกลับก็เท่านั้น เผื่อพนักงานจะช่วยได้ เพราะเธอไม่มีเงินเลย

(ไม่ค่ะ ไม่ได้ฝาก แต่เขาฝากให้ทางโรงแรมเรียกรถให้ค่ะ ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหนเราจะไปส่งค่ะ และกำชับให้ทางเรารอคุณโทรมา ไม่ให้โทรไปก่อนค่ะ เพื่อที่จะได้ไม่เป็นการปลุก )

เหมือนจะเป็นคนดี คนตัวเล็กเผลอเบ้ปากขณะฟังปลายสายพูด ทั้งที่เมื่อคืนยังมอมเหล้ากันอยู่เลย

“โอเคค่ะ ถ้าอย่างนั้นช่วยเรียกรถให้ฉันหน่อยนะคะ เดี๋ยวฉันลงไป”

(ได้ค่ะ)

หลังจากวางสาย คนตัวเล็กก็เดินไปจัดแจงตัวเอง แม้ตอนนี้จะยังคงปวดหัวเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้มึนงงเท่า กับเหตุการณ์เมื่อคืนนี้

ทำไมถึงได้จูบกับผู้ชายคนนั้น

แล้วทำไมถึงได้อยู่คนเดียวตามลำพังในโรงแรมระดับหกดาวที่นี่ แถมเขาไม่ได้ทำอะไรเธอเลย

ร้านอาหาร

พะแพงเรียกรถมาลงที่ทำงานของตัวเองเพื่อกลับมาเอามือถือกับกระเป๋า โชคดีที่ยังไม่มีใครมาทำงานเพราะร้านยังไม่เปิด ถึงจะเจอพนักงานคนอื่น แต่ผู้คนเหล่านั้นก็เป็นคนที่เธอไม่สนิท บางคนแทบไม่รู้จัก

เธอเดินเร็วมายังห้องแต่งตัว เพราะไม่อยากเจอใครจึงได้เร่งรีบ และเมื่อเปิดล็อคเกอร์ก็พบว่ามันอยู่ในนั้นจริงๆ หญิงสาวจะยังไม่ได้เปิดดูอะไรในโทรศัพท์ก่อน จนกว่าจะหลุดพ้นออกไปจากที่นี่แล้ว

“อ้าวพะแพง ทำไมมาเร็วนักล่ะ มาเตรียมของกับเชฟน้อยเหรอ”

ขณะที่กำลังก้มหน้าก้มตาเดินอยู่นั้น ใครคนหนึ่งเกิดทักเธอขึ้นมา เท้าเล็กหยุดชะงักหันไปมองก็เห็นว่าเป็นผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง ถ้าจำไม่ผิดหล่อนมีหน้าที่มาส่งผัก ซึ่งนั่นทำให้เธอโล่งใจไม่น้อยเลย

“เปล่าค่ะ แพงมาเอาของเมื่อคืนลืมเอาไว้ ป้าน้อยอยู่เหรอคะ”

ประโยคตอนท้ายคนตัวเล็กยิ้มกว้าง มองตามมือที่ชี้ไปยังโซนในครัวพลางพยักหน้า

“ใช่ เห็นแกเช็คของสดอยู่นะ ป้าไปก่อนล่ะ มีส่งอีกหลายที่เลย”

“ค่ะ ขับรถดีๆนะคะ”

ทีแรกเธอกะจะเดินเข้าไปหวังบอกลาเชฟน้อย แต่พอนึกขึ้นมาได้ว่าทำแบบนั้นอาจจะเสี่ยงเจอคนเยอะขึ้น อีกอย่างถ้าเข้าไปแล้วก็ไม่รู้จะต้องพูดอะไร จึงตัดสินใจเดินออกมาทันที ขี่มอเตอร์ไซค์ที่จอดทิ้งไว้ที่ลานจอดรถ ไปยังที่พักตัวเอง

เมื่อถึงที่พักสิ่งแรกที่เธอทำคือทิ้งตัวลงกลางเตียง พร้อมความทรงจำมากมายไหลเวียนกลับมาอีกครั้ง มีทั้งของเมื่อคืนและวันอื่นๆ และพอหมดจนไม่มีอะไรจะให้คิดแล้ว จึงควานหาโทรศัพท์เพื่อที่จะหางานอื่นต่อ วางแผนไว้คร่าวๆว่าก่อนมหาลัยเปิดเธอจะต้องหารายได้ ให้ได้อย่างน้อย 30K

ทว่าทันทีที่เปิดโทรศัพท์ เห็นแจ้งเตือนภายในนั้นคาอยู่บนจอกับต้องขมวดคิ้ว ถึงขนาดเปลี่ยนท่านอนของตัวเองใหม่ แจ้งเตือนแรกที่เห็นเป็นของยิ้ม มีทั้งหมดแปดข้อความและสองสายไม่ได้รับ ทว่าแทนที่คนตัวเล็กจะเปิดอ่านกลับเลือกที่จะปัดทิ้งไป ต่อมาคือข้อความของแม็กซึ่งแน่นอนเธอเปิดอย่างไม่ลังเล เมื่ออ่านถึงรู้ว่าเธอไม่ได้โชคร้ายเสมอไป

แม็ก เพื่อนมัธยม : พี่เพลิงกับพี่หลินบอกตารางงานทั้งหมดของเดือนนี้มาแล้วนะ ถ้าแพงสนใจก็ลองดีลดู เดี๋ยวแม็คทิ้งคอนแทคเขาไว้ให้

คนตัวเล็กหลุดยิ้มให้กั

บสิ่งนั้น ก่อนจะตอบตกลงด้วยความดีใจ

PP: อื้ม ขอบคุณมากนะแม็ก

จากนั้นจึงจะวางโทรศัพท์เตรียมตัวไปอาบน้ำ ทว่ากำลังจะไปไม่ทันได้ลุก บนจอกลับมีแสงสว่างขึ้นมาอีกครั้ง เธอหยิบมันขึ้นมาดูเพราะเป็นแจ้งเตือนผ่านข้อความ SMS ทันทีที่เปิดถึงขนาดต้องขึงตากว้าง เนื่องจากในนั้นมันแจ้งว่า มีการโอนเงินเข้ามายังบัญชีของเธอ ด้วยเงินจำนวนห้าแสนบาท