บทที่ 2 อยากให้หลานสาวมีความสุข

“หนูขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะลุงเพิ่มที่ช่วยพาน้ามัชไปโรงพยาบาล” เมษาพนมมือไหว้ขอบคุณลุงเพิ่ม หากไม่ได้รับน้ำใจจากคุณลุงคนนี้เธอนึกไม่ออกเลยว่าน้ามัชจะไปโรงพยาบาลได้ยังไง

“ไม่เป็นไรเลยหนู...” ลุงเพิ่มพูดค้างเอาไว้เพื่อรอให้น้าของเมษาเดินเข้าไปในตัวบ้านก่อน เขามีเรื่องสำคัญที่จะต้องบอกกับเมษา ต่อให้เรื่องนี้มัชจะขอร้องเขาเอาไว้ว่าอย่าบอกให้เมษารู้ก็ตาม

หากเป็นแค่ขี่รถมอเตอร์ไซค์ล้มธรรมดาลุงเพิ่มจะไม่รู้สึกคิดหนักนักหรอก แต่ว่าสาเหตุจริงๆ ที่ทำให้น้าของเมษารถมอเตอร์ไซค์ล้มต่างหากที่ทำให้เขาเห็นว่าถ้าไม่บอกคงไม่ได้เพราะมันเป็นเรื่องสำคัญมาก สำคัญถึงชีวิต!

“วันนี้โชคดีที่ลุงขับรถกลับมาที่บ้านตอนที่มัชขี่มอเตอร์ไซค์เลี้ยวเข้ามาในซอยพอดี” ลุงเพิ่มเริ่มเล่าถึงเหตุการณ์ตอนที่เดินทางกลับบ้านแล้วเจอน้ามัชพอดี

“ที่น้าของเมษารถล้มเป็นเพราะเจ็บจี้ด ๆ ที่หน้าอกกะทันหัน”

“...!”

“ลุงเห็นพักหลัง ๆ มัชเขาเจ็บหน้าอกบ่อยขึ้นนะ ทางที่ดีหนูเมษาพูดให้น้าของหนูยอมเข้ารับการผ่าตัดเถอะ”

“หนูจะลองพูดกับน้ามัชดูอีกทีค่ะ” เมษาแสดงสีหน้าหนักใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง นอกจากเรื่องหาเงินมาเป็นค่าผ่าตัดแล้วอีกเรื่องที่ยากพอ ๆ กับการหาเงินคือการพูดให้น้ามัชยอมเข้ารับการผ่าตัดนี่แหละ

“ติดปัญหาเรื่องเงินใช่ไหม” เห็นเด็กสาวทำหน้าเศร้าก็อดถามอย่างเป็นห่วงไม่ได้

ตัวลุงเพิ่มเองก็ไม่ได้จะมีเงินมากพอที่จะให้สองน้าหลานหยิบยืมแต่ก็อยากหาทางช่วยเหลือคนทำมาหากินเหมือนกัน แล้วเขาเห็นทั้งสองคนทำงานทุกวันไม่ได้พักเลย ยิ่งเมษาที่ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ชั้นปีสุดท้ายแล้วด้วย

ลุงเพิ่มเห็นเด็กสาวมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย เด็กผู้หญิงคนนี้เป็นเด็กดีนิสัยน่ารักมาก ขยันช่วยน้าของตัวเองทำมาหากินตั้งแต่อยู่ชั้นประถม หนักก็เอาเบาก็สู้ไม่ถอย ลุงเพิ่มเห็นแล้วทั้งสงสารและเอ็นดูอะไรที่เพื่อนบ้านอย่างเขาพอจะช่วยเหลือได้ก็ช่วยกันไป

อยู่บ้านติดกันมาเป็นสิบปีพอได้รู้ข่าวว่าน้าของเมษาป่วยเป็นโรคหลอดเลือดหัวใจตีบลุงเพิ่มเองก็ตกใจไม่น้อย คอยบอกน้ามัชให้ดูแลตัวเองลดงานลงบ้างยิ่งมีโรคแบบนี้ก็ควรพักผ่อนให้มาก ๆ แต่ก็นั่นแหละพูดไปก็เท่านั้นเพราะลุงเพิ่มเองก็เข้าใจหัวอกคนหาเช้ากินค่ำ ถ้าหยุดไปรายได้ก็ไม่พอใช้ ไหนจะหนี้สินอีก ค่าใช้จ่ายต่าง ๆ อีก จะให้หยุดงานก็เครียดแต่ไม่มีเงินใช้ก็เครียดเหมือนกัน

“ลุงมีคนรู้จักที่พอจะขอยืมเงินจากเขาได้อยู่ หนูเมษาอยากให้ลุงช่วยไหม”

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ลุงเพิ่มอาสาหาทางช่วยเหลือเรื่องเงินค่าผ่าตัดให้น้องของเมษา และทุกครั้งเด็กสาวก็เลือกที่จะไม่ขอรับน้ำใจตรงนี้ เมษาซาบซึ้งในน้ำใจของลุงเพิ่มมากลุงเพิ่มมีเมตตากับเธอและน้ามัชเสมอ แต่เงินเป็นล้านขนาดนั้นเมษาไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนกับเธอด้วย เธอเกรงใจมากจริงๆ

“ขอหนูหาหนทางอื่นก่อนนะคะ หนูขอบคุณลุงเพิ่มมาก ๆ นะคะที่ใจดีกับหนูและน้ามัชเสมอ”

“เรามันก็คนบ้านติดกัน มีอะไรก็ช่วย ๆ เหลือกันไป หนูเมษาลุงก็เห็นมาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้ก็มองเป็นลูกเป็นหลานอีกคนไปแล้ว”

“ถ้ามีอะไรอยากให้ลุงช่วยก็บอกได้เลยนะลูกไม่ต้องเกรงใจ ลุงกับคนที่บ้านยินดีช่วยเสมอนะ”

เมษายกมือขึ้นไหว้ขอบคุณลุงเพิ่มอีกครั้ง เธอซาบซึ้งใจจนไม่รู้จะพูดอะไรอีกแค่ได้รับน้ำใจดี ๆ จากคนบ้านใกล้กัน แค่นี้ก็ดีมาก ๆ แล้วสำหรับเธอกับน้ามัช

“น้ามัชขา...” เดินเข้าไปกอดน้าอันเป็นที่รักจากทางด้านหลังในขณะที่น้ามัชของเธอกำลังหั่นผักเตรียมทำกับข้าวสำหรับมื้อเย็นของวันนี้

“ทำเสียงอ้อนแบบนี้ อยากได้อะไรจ๊ะหลานรัก”

“ถ้าหนูขอแล้วน้ามัชจะให้หนูใช่ไหมคะ”

“แน่ะ วันนี้มาแปลกนะเราแล้วเมษาอยากจะขออะไรน้าล่ะ”

“หนูอยากขอให้น้ามัชยอมผ่าตัดค่ะ”

กึก มือที่กำลังเด็ดใบกระเพราะต้องชะงักเมื่อได้ยินคำขอของหลานสาว น้ามัชหมุนตัวกลับมาหาเมษาแล้วเห็นหลานสาวมองแขนข้างที่มีผ้าพันแผลอยู่ เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเมษาถึงพูดเรื่องผ่าตัดออกมา

“ลุงเพิ่มบอกใช่ไหม”

มัชไม่ได้โกรธลุงเพิ่มที่บอกเรื่องนี้ให้หลานสาวของเธอฟังถึงแม้จะขอร้องไว้ว่าอย่าบอกก็ตาม แต่มัชก็เข้าใจว่าทำไมลุงเพิ่มถึงเลือกที่จะบอกกับเมษา เขาหวังดีแล้วเธอจะไปไม่พอใจลุงแกได้ยังไงละ

“...” เมษาพยักหน้าแทนคำตอบพร้อมแตะมือลงบนแขนข้างที่บาดเจ็บของน้ามัชเบาๆ

“น้าไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกลูก แผลถลอกแค่นี้เองไม่กี่วันก็หายแล้ว” น้ามัชพยายามพูดปลอบใจหลานสาว เธอรู้ว่าเมษาเป็นห่วงเธอมากและยิ่งรู้สาเหตุของการที่เธอขี่รถล้มวันนี้แล้วด้วยหลานสาวของเธอยิ่งเป็นห่วงไปกันใหญ่

“พรุ่งนี้ลางานสักวันเถอะนะคะ” เมษาทำหน้าขอร้องเพราะเธออยากให้น้าได้พักผ่อนบ้าง งานแม่บ้านนายฝรั่งที่น้ามัชไปทำทุกวันหากขอลางานสักหนึ่งวัน เขาก็คงไม่ว่าอะไรหรอก ก็คนเกิดอุบัติเหตุนะเขาคงไม่ใจร้ายใจดำถึงขั้นตัดเงินเดือนน้ามัชหรอกน่า

“น้ามีแผลถลอกนิดเดียวเองลูก พรุ่งนี้น้าไปทำงานไหวเมษาไม่ต้องเป็นห่วงน้านะ”

ถ้าเรื่องดื้อรั้นเมษาคิดว่าเธอคงได้มาจากน้าของเธอเต็ม ๆ เพราะถ้าลองตั้งใจไว้แล้วว่าจะไปทำงานก็คือจะต้องไปให้ได้ สิ่งเดียวที่จะมาหยุดเธอและน้ามัชไม่ให้ออกจากบ้านได้คือป่วยหนัก ต้องถึงขั้นนอนซมจนไม่สามารถลุกออกจากเตียงได้นั้นแหละเธอกับน้ามัชถึงจะยอมหยุดงาน

“น้ามัชขา...ถ้าหนูหาเงินค่าผ่าตัดมาได้ น้ามัชจะยอมผ่าตัดไหมคะ”

“เมษา” น้ามัชจับมือทั้งสองข้างของหลานสาวไว้แน่น มือของเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่เธอเลี้ยงดูมาและแค่ได้เห็นเมษาเติบโตเป็นเด็กดีแค่นี้เธอก็ภูมิใจมากแล้ว

“น้าดีใจนะที่ได้เห็นความตั้งใจของหนู เมษาเสียสละเพื่อน้ามามาก ยอมไม่ไปเที่ยวกับเพื่อน ยอมทำงานหนักเพื่อช่วยน้าทำงานหาเงิน”

“เมษาฟังน้านะลูก สิ่งที่น้าเป็นอยู่น้าไม่เจ็บไม่ปวดเลย แต่สิ่งที่น้าอยากเห็นคือชีวิตที่มีความสุขของเมษา น้าอยากเห็นเมษาใช้ชีวิตให้สมกับวัย ออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนบ้าง ไปใช้ชีวิตในช่วงวัยรุ่นให้เต็มที่ ช่วงนี้เป็นช่วงที่สนุกที่สุดของชีวิตแล้วนะลูก เมษาไม่ต้องห่วงน้า ไม่ต้องกลัวกับเรื่องที่มันจะเกิดขึ้นในอนาคต”

“...”

เมษาน้ำตาเอ่อคลอ พลางรู้สึกใจหวิวที่ได้ยินน้าอันเป็นที่รักยิ่งพูดออกมาแบบนี้ แต่จะไม่ให้เธอกลัวได้อย่างไร ชีวิตนี้เธอมีน้ามัชแค่คนเดียวเมษาคงอยู่ไม่ได้แน่ถ้าไม่มีน้ามัชอยู่ด้วย เธอรู้ว่าสักวันมันจะต้องถึงวันที่เราต้องจากกันแต่อย่าพึ่งได้ไหมตอนนี้เธอยังไม่พร้อมสูญเสียจริงๆ