ได้เจอหน้าสักที - 2

"พ่อครับนี่เพื่อนผม นั่นมะนาว ลูกปลา แล้วก็ลูกแพรครับ"

"อ้อ ยินดีที่ได้รู้จักนะหนูๆ"

ภูริทัศน์ยิ้มให้ ก่อนจะมองมาที่แพรชมพู เธอรู้สึกอึดอัดกับสายตาของพ่อเพื่อนเหมือนเขามองเธอแบบประเมินสินค้าอย่างไรอย่างนั้น สายตาไม่เป็นมิตรด้วยซ้ำ เธอไม่รู้ตัวว่าทำอะไรให้เขาไม่พอใจ เพิ่งเจอหน้าไม่ถึง10นาที ภูริทัศน์มองคนตัวเล็กเต็มตา นับว่าสวยมาก สวยกว่าในรูปดวงตากลมโต ปากกระจับอวบอิ่ม จมูกโด่งดูแล้วน่าจะถือดีไม่น้อย แก้มสีชมพูมีเลือดฝาด ผิวพรรณเนียนละเอียด ชุดเอี๊ยมขาสั้นที่ใส่ทำให้เห็นท่อนขาเรียวงาม แต่ที่สะดุดตาคงเป็นสร้อยข้อมือเส้นนั้น ดูเหมือนจะเกิน20,000เสียล่ะมั้งก่อนจะเรียกคนงานให้มาขนของ

"มาเอาของเพื่อนคุณพีไปเก็บ ตามสบายนะเด็กๆป๋าจัดห้องไว้ให้แล้ว ส่วนแกเจ้าพีฉันมีเรื่องคุยด้วย"

ทั้งหมดยกมือไหว้พ่อเพื่อน ภูริทัศน์รับไหว้สายตายังไม่ละจากร่างบาง แพรชมพูหนาวๆร้อนๆ เขาดูเหมือนไม่ชอบหน้าเธอจึงเอ่ยเบาๆ

"เหมือนพ่อพีไม่ชอบฉันเลย พวกแกรู้สึกไหม"

"ไม่นะ อย่าคิดมากสิแพรคุณป๋าเขาอาจจะดูเข้มเลยมองเหมือนดุ ทั้งสามคนถูกแม่บ้านพาไปที่พัก แต่ที่แพรชมพูแปลกใจคือทำไม่ที่พักเธอกับเพื่อนอยู่คนละหลัง เหมือนเธอจะได้อยู่หลังใหญ่ แม่บ้านพูดตามคำสั่งที่ได้รับมา

"เรือนเล็กเพิ่งจะปรับปรับยังไม่เสร็จค่ะ คุณหนู พอดีห้องไม่เหลือแล้ว คุณท่านเลยให้มาพักที่นี่หนึ่งคนค่ะ"

"อ้อ..ขอบคุณมากค่ะป้าแต่ไม่ต้องเรียกคุณหนูหรอกค่ะ หนูชื่อแพรชมพู ป้าเรียกลูกแพรหรือแพรเฉยๆก็ได้ค่ะ"

"อ้อค่ะ..งั้นถ้าคุณลูกแพรต้องการอะไรเพิ่มเติมก็บอกป้าได้นะคะ ป้าชื่อป้าจันทร์ค่ะ"

"ขอบคุณป้าจันทร์มากนะคะ รบกวนแล้ว"

ทั้งหมดเข้าที่พักเรียบร้อย ตอนนี้คนที่ตึงเครียดคงหนีไม่พ้นพีรดล ทัศน์ดนัยเองก็นั่งคลึงแก้วไวน์อยู่ในห้อง เขาชอบไวน์ของอาภู รสชาติกลมกล่อมดี เสียงพ่อลูกเถียงกันเขานั่งฟังเฉยๆ

"พ่อ...ผมไม่เข้าใจทำไมต้องบังคับผมด้วยครับ ผมไม่ได้อยากไปเรียนต่อสักหน่อย"

"แกต้องไปไอ้พี ฉันไม่ว่างมาดูแลแก"

"พ่อคิดแทนผมทำไม"

"รถคันที่แกขับประจำแล้วแกบอกว่าเบรกไม่ค่อยอยู่แกจึงเปลี่ยนคัน วันรุ่งขึ้นหลังจากแกไปแล้ว ไอ้เชิดมันเอาไปเช็ค ผลปรากฏว่าตอนนี้ไอ้เชิดยังอยู่ไอซียูเพราะรถคว่ำ สายเบรกถูกคนตัด ไอ้แกจะอยู่บวชหน้าไฟหรือเป็นเจ้าภาพสวดแม่แกกับผัวใหม่ไหมล่ะ ฉันจะได้ลงมือแกก็ไม่ต้องไปแคนาดา ที่สำคัญฉันได้ข่าวว่าแกติดผู้หญิง เลือกให้มันดีๆ อย่าเอาแบบสำส่อนเหมือนแม่แก"

เสียงภูริทัศน์เข้มขึ้น ทำเอาพีรดลถึงกับเหงื่อซึม หนึ่งเขาไม่อยากเชื่อว่าแม่จะกล้าลงมือกีับเขา สองเขาเป็นห่วงมะนาว คุณป๋าเวลาโหดขึ้นมา เหี้ยมได้ใจเลย ทัศน์ดนัยเอ่ยขึ้นก่อนที่พีรดลจะพูดอะไร

"ผมว่าผู้หญิงคนนั้นคงไม่คิดฆ่าเจ้าพีหรอกอาภู แต่อยากข่มขู่มากว่าส่วนสามีใหม่ของเขาผมว่ามีส่วนแน่นอน เพียงแต่ผู้หญิงคนนั้นจะรู้หรือเปล่าว่าลูกชายกำลังถูกสามีใหม่ตามฆ่า"

"ฉันจะส่งไอ้ศักดิ์มันไปนรก และถ้าแกยังขืนขัดคำสั่งฉัน แกจะได้ไปงานศพแม่แกด้วยเจ้าพี"

พีรดลกลืนน้ำลาย คุณป๋าคงสืบชัดเจนแล้วว่าสามีใหม่แม่ทำอะไรบ้างถึงกล้าพูดกับเขาตรงๆ เรื่องผู้หญิงพ่อเขามีคนเยอะไม่นานต้องรู้เรื่องเขากับมะนาว คงต้องไปก่อนแล้วซื้อตั๋วให้มะนาวตามไปทีหลัง

เมื่อพูดคุยกันเรียบร้อยพีรดลกับภูริทัศน์ก็ออกมาจากห้องด้วยสีหน้าปกติ ทั้วงสามสาวเห็นเพื่อนมาแล้วก็พูดคุยปรึกษาเพื่อหากิจกรรมทำเมื่ออยู่ที่นี่

พี่..พ่อแกมีโรงบ่มไวน์ แล้วเขาหวงไหม ฉันเรียนจบแล้วอยากปลดปล่อยสักวัน"

"คุณป๋าไม่หวงหรอก ไปกันจะพาไปเล่นน้ำตก เดี๋ยวเย็นๆมืดๆค่อยมาตั้งวง"

ทั้ง5คนเตรียมไปที่ท้ายไร่ด้วยรถATVสามคัน แพรชมพูไปกับพ่อของพีรดล เพราะเขาบอกว่ามีจุดอันตรายเลยจะตามเด็กๆไปด้วย