บทที่ 2 ใจเสาะไปได้ เกิดตายขึ้นมาฉันก็ขาดทุนแย่สิ

“ห้อง v 1 ค่ะ”

“เชิญทางนี้เลยค่ะคุณลูกค้า”

พนักงานสาวชาวไทยในชุดกิโมโน ที่ดูๆแล้วน่าจะรุ่นๆเดียวกับเธอพาไปยังหน้าห้องก่อนจะเคาะเบาๆด้วยความสุภาพ ก่อนจะเลื่อนประตูเปิด แล้วผายมือให้เกลวลินเข้าไป

ภายในห้องมีพนักงานคอยบริการและรับออร์เดอร์อยู่แล้ว ภายในตกแต่งด้วยสไตล์ญี่ปุ่น ที่นั่งปูด้วย เสื่อทาทามิ (Tatami, 畳) มีเบาะนั่งสไตล์ญี่ปุ่นแบบมีพนักพิง

และโต๊ะญี่ปุ่นบนาดใหญ่ พนักงานบริการเลื่อเมนาตรงหน้าก่อนจะเอ่ยถามถึงเครื่องดื่มที่เธอต้องการ

“อยากกินอะไรก็สั่งได้ตามสบายเลยนะ ของที่นี่นำเข้าจากญี่ปุ่นเกรดพรีเมี่ยมทั้งนั้น”

“ขอบคุณค่ะ”

“ขอชาเขียวเย็นออร์แกนิคแบบไม่ใส่น้ำตาลนะคะ”

เธอสั่งเครื่องดื่ม ก่อนที่จะพลิกดูเมนู อาหารญี่ปุ่นจะว่าไปแล้วมันก็อาหารโปรดของเธอเลยทีเดียว แต่ก็ไม่ได้กินอะไรที่แพงเท่านี้ ในเมนูทุกอย่างราคาหลักพันขึ้น ขนาดว่าชูชิก็ยังแปดเก้าร้อยเลย แต่อาหารของชายหน้าดุเริ่มทยอยมาเสิร์ฟแล้วแต่เธอยังคงพลิกหารายการอาหาร จนพลิกหน้าพลิกหลัง แต่การกระทำของเธอก็ไม่รอดสายตาคมดุหรอก

“เลือกได้หรือยังอาหาร ถ้ายังไม่ได้เดี๋ยวฉันจะสั่งให้”

“เอ่อ!..เอาชูชิรวมก็แล้วกันค่ะ” พนักงานคีย์รายการผ่านแท็บเล็ต

“ฉันว่าเอาข้าวหน้าอูหนิ ดีกว่า ขออูหนิแบบพิเศษเลยนะ แล้วก็สลัดเห็นย่างและซุปสาหร่ายวากาแหมะ”

เขาสั่งให้เธอแทน จะด้วยความใจดีหรือรำคาญก็แล้วแต่ แต่ที่เธอเห็นผ่านตา ข้าวหน้สอูหนิมันสองพันห้าร้อยบาท แล้วพิเศษอูหนิมันจะเป็นเท่าไหร่กัน แล้วอาหารมื้อนี้เขาจะคิดเป็นเงินต้นด้วยไหม?

ทั้งคู่นั่งทานอาหารเงียบๆ แม้ว่านายหัวจะทานเสร็จก่อนเขาก็นั่งสไลค์โทรศัพท์รอเธออย่างไม่เร่งรีบ เพียงไม่นานก็ทานเสร็จ หลังจากนั้นก็มุ่งหน้าไปสาทรเพื่อกลับเพนเฮาส์หรูที่ทั้งชั้นมีเพียงสองห้อง มีที่จอดรถและลิฟท์ส่วนตัว เมื่อส่งเจ้านายถึงห้องพร้อมกับเข็ญกระเป๋าของเกลวลินมาส่งก่อนจะออกไป ถือว่างานบอดี้การ์ดของวันนี้เป็นอันเสร็จสิ้น เกลวลินยังคงยืนอึ้งอยู่หน้าห้อง เพราะไม่รู้จะทำตัวยังไง และอีกอย่างกลัวเขาที่สุด

“เข้ามาสิ!...ฉันจ่ายเงินไปห้าสิบล้านไม่ได้ให้เธอมายืนเฝ้าประตูนะ”

“ว่าไงนะคะ...ห้าสิบล้าน”

“ใช่...ห้าสิบล้าน” คำพูดนั้นเหมือนระเบิดนิวเคลียร์ลงใส่กะบาล สติสัมปชัญญะดับวูบลงทันที โชคยังดีที่เขายืนอยู่ไม่ห่างนัก จึงได้พุ่งตัวเข้ามารับร่างบางไว้ได้ทันท่วงที

“เฮ้อ!...ใจเสาะจริงยัยเปี้ยกเอ้ย..แค่เงินห้าสิบล้านถึงกับลมจับเชียวหรือ?” เขาวางร่างบางลงบนโซฟาตัวหนาในห้องรับแขก ก่อนจะใช้ผ้าชุบน้ำมาซับหน้าให้หมาดๆ เมื่อความเย็นกระทบผิวกาย และความเย็นของเครื่องปรับอากาศ หัวคิ้วของคนที่นอนไม่ได้สติเริ่มขมวดมุ่น ก่อนที่ดวงตากลมโตจะค่อยๆขยับและลืมขึ้นมาได้ในที่สุด เธอรีบดีดตัวลุกขึ้นทันที

“เรื่องแค่นี้เองใจเสาะไปได้ เกิดตายขึ้นมาตอนนี้ ฉันก็ขาดทุนแย่สิ”

“คุณ!...คุณจะทำอะไรฉัน?...อย่าทำอะไรฉันเลยนะได้โปรด”

“แล้วฉันบอกหรือยังว่าฉันจะทำอะไรเธอ...อย่างน้อยก็ตอนนี้”

“แล้วคุณพาฉันมาที่นี่ทำไม?”

“อย่างน้อยก็เป็นหลักประกันเงินกู้..ส่วนดอกเบี้ยฉันจะยังไม่คิดเอาไว้คิดทีเดียว

แต่ตอนนี้เธอเป็นเมดดูแลความเรียบร้อยในคอนโดนี่...ตอนเช้าตื่นมาทำอาหารเช้าให้ฉันเวลาหกโมงเช้า ต้องมีไข่ดาวน้ำสองฟอง กาแฟดำมีแคปซูลกาแฟและเครื่องชงอยู่ที่เคาน์เตอร์ ขนมปังปิ้งสามแผ่น แฮมกับไส้กรอกไม่ต้องฉันไม่กินของพวกนั้น”

“แล้ว..เอ่อ..แล้วเรื่องเรียนของฉันละคะ คุณจะอนุญาตให้ฉันเรียนไหม?”

“ถ้าเธอสามารถจัดการบริหารเวลาได้ฉันไม่มีปัญหา อย่างน้อยการเรียนก็คือพื้นฐานของชีวิต หากเธอจัดการเรื่องอาหารเช้าเสร็จจะไปเรียนก็ไป หลังเลิกเรียนให้รีบกลับมาดูดฝุ่นถูพื้น และต้องทำอาหารให้ฉันถ้าวันไหนฉันจะกลับมาทานข้าวที่บ้าน แล้วจะโทรแจ้งอีกที”

“ได้ค่ะได้...ฉันทำได้ทุกอย่างที่คุณว่ามา แล้ววันพรุ่งนี้ละคะ วันเสาร์อาทิตย์ฉันต้องทำอะไรบ้าง ฉันหมายถึงอาหารน่ะค่ะ คุณต้องออกไปไหนไหม และคุณต้องดื่มกาแฟตอนหกโมงเช้าทุกวันไหมคะ?”

“ดื่มกาแฟดำปกติ..แต่ไข่ลวกไม่ต้อง ฉันขอเป็นข้าวต้มปลาในตู้เย็นมีปลาอยู่ เธอตื่นขึ้นมาแล้วจัดการเรื่องอาหารก่อนฉันจะทานตอนเจ็ดโมงครึ่ง...อ่อ..ไม่ใช่ซื่อทำให้แค่ฉันละ..อย่าลืมทำเผื่อตัวเองด้วย โน้นห้องนอนของเธอ ไปอาบน้ำพักผ่อนซะ”