Chapter 5

Chapter 5

“ลูกสาวของดิฉันเองค่ะคุณท่าน”

“อ๋อ...เด็กคนนี้คือลูกสาวของดวงใจที่มาขออนุญาตฉัน จะพามานอนค้างคืนที่นี่ใช่ไหมจ๊ะ” วีญ่าเอ่ยถามดวงใจด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ใช่ค่ะคุณหญิง”

“มีลูกสาวหน้าตาสวยน่ารักจิ้มลิ้มเชียว” วีญ่าเอ่ยชมแก้วตาจากใจพร้อมกันนั้นก็มองแก้วตาด้วยแววตาเอ็นดู

แก้วตาที่มัวแต่ช็อกเมื่อรู้ว่าผู้ชายที่มีเซ็กซ์ด้วยเมื่อคืนเป็นเจ้านายของแม่อีกคน พอได้ยินคุณหญิงเอ่ยชมเธอด้วยน้ำเสียงใจดี แก้วตาจึงรีบตั้งสติ จากนั้นก็ยกมือไหว้ธันวา วีญ่า และธาวินด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน ก่อนที่จะก้มหน้างุดมองพื้นเพื่อหลบสายตาธาวินที่มองเธอไม่ละสายตา

“ม้าช่วยหาเมดคนใหม่มาทำความสะอาดเพนต์เฮาส์ให้ผมหน่อยนะครับ เอาคนที่ไว้ใจได้” ธาวินเอ่ยบอกคุณแม่ของเขา

วีญ่าที่ได้ยินลูกชายบอกแบบนั้น เธอก็เลยเอ่ยถามลูกสาวของดวงใจทันที

“หนูสนใจทำงานเป็นเมดที่เพนต์เฮาส์ลูกชายของฉันวันเสาร์อาทิตย์ไหมจ๊ะ” วีญ่าจำได้ว่าดวงใจเคยบอกว่าลูกสาวของดวงใจ สอบชิงทุนได้มาเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ เด็กเรียนดีแบบนี้ คงนิสัยดีเหมือนกับดวงใจอย่างแน่นอน

“แก้วตาสนใจค่ะคุณหญิง” ดวงใจรีบเอ่ยตอบแทนลูกสาวทันที

“โอเคไหมวิน”

“แล้วแต่ม้าครับ ขอแค่ไม่เป็นคนขี้ขโมยก็พอ”

“...” แก้วตาที่ได้ยินธาวินตอบกลับคุณแม่ของเขา เธอก็รู้สึกหน้าชาพร้อมกับเสียวสันหลังวาบ เพราะดูเหมือนว่าเขาจะจำเธอได้หรือเปล่า?

“ลูกสาวของน้า ไม่มีนิสัยขี้ขโมยแน่นอนค่ะคุณธาวิน” ดวงใจตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเพื่อยืนยันว่าแก้วตาไม่ได้มีนิสัยขี้ขโมย

“ถ้าน้าดวงใจรับประกันแบบนั้น ผมก็โอเคครับ” ธาวินพยักหน้าหงึก ๆ ราวกับเชื่อคำพูดของแม่บ้าน จากนั้นเขาก็เดินออกจากบริเวณห้องพักคนงานทันที โดยที่ธันวาและวีญ่าเดินตามลูกชายออกไปด้วย

เมื่ออยู่กันเพียงลำพัง แก้วตาก็ดึงคุณแม่ของเธอเข้าห้องพักพร้อมกับเขย่าแขนแม่ทันที “แม่ ๆ”

“ฮืม”

“แม่ช่วยไปบอกเจ้านายของแม่ใหม่ได้ไหมคะ ว่าหนูไม่ทำ คือหนูกำลังจะไปสมัครทำงานพาร์ตไทม์ที่ร้านสะดวกซื้อค่ะแม่”

“แม่รับปากคุณท่านคุณหญิงคุณธาวินไปแล้ว อีกอย่างเป็นเมดที่เพนต์เฮาส์คุณธาวินก็ทำงานแค่วันเสาร์วันอาทิตย์ แต่ถ้าหนูไปทำงานพาร์ตไทม์ที่ร้านสะดวกซื้อ อาจจะได้เข้ากะเวลานั้นเวลานี้ เดี๋ยวจะไม่มีเวลาอ่านหนังสือเรียนเอานะ”

เมื่อแม่ของเธอยังยืนกรานที่จะให้ทำงานเป็นเมดที่เพนต์เฮาส์ของธาวิน แก้วตาก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างอ่อนใจ พลางคิดว่า ‘เวรกรรมอะไรของเธอเนี่ยที่ต้องไปทำงานเป็นเมดให้กับคนที่เพิ่งมีเซ็กซ์กันเมื่อคืน ทั้งที่เธอชิ่งหนีเขาแล้วแท้ ๆ’

“หนูกลัวคุณธาวินใช่ไหม? ถึงไม่อยากไปทำความสะอาดที่เพนต์เฮาส์คุณธาวิน” ดวงใจคิดว่าที่ลูกสาวไม่อยากไปทำงานเป็นเมด เพราะอาจจะกลัวธาวินที่โมโหร้ายใส่นางแจ่มจันทร์ก็เป็นได้

“ใช่ค่ะ หนูกลัวเขาค่ะแม่” ถึงจะไม่แน่ใจว่าธาวินจะจำเธอได้หรือเปล่า? แต่แก้วตาก็ไม่อยากเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเขา เพราะรู้สึกว่าธาวินเป็นผู้ชายที่น่ากลัวมาก

“ปกติคุณธาวินเป็นคนใจดีมากนะ แต่นางแจ่มจันทร์มันไปขโมยของเขา ก็สมควรแล้วที่คุณธาวินจะโกรธขนาดนั้น หนูไปทำความสะอาดที่เพนต์เฮาส์ก็อย่าไปขโมยของเขาล่ะ”

“โห...แม่ก็พูดซะ หนูไม่ได้มีนิสัยขี้ขโมยซะหน่อย”

“แม่ไม่เคยคิดว่าหนูมีนิสัยขี้ขโมย แต่แม่กำลังสอนให้หนูรักษาศีล 5”

“สาธุค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ”

“งั้นเดี๋ยวแม่จะพาหนูไปเทรนงานทำความสะอาดที่ห้องของคุณท่านกับคุณหญิง หนูจะได้เอาไปปรับใช้ทำความสะอาดเพนต์เฮาส์คุณธาวิน”

“โอเคค่ะ” ในเมื่อมันเลี่ยงไม่ได้แล้ว แก้วตาจึงพยักหน้าทำตามคำสั่งของแม่

“งั้นหนูไปเปลี่ยนชุดก่อน” ว่าแล้วดวงใจก็เอาชุดยูนิฟอร์มแม่บ้านมาให้แก้วตาเปลี่ยน หลังจากแก้วตาเปลี่ยนชุดเรียบร้อย ดวงใจก็พาลูกสาวไปช่วยทำความสะอาดห้องนอนเจ้าของคฤหาสน์ ในขณะที่แก้วตากำลังดูดฝุ่นอยู่นั้น คุณหญิงวีญ่าก็เดินเข้ามา...

“ดวงใจอย่าใช้แรงงานลูกสิจ๊ะ ให้หนูแก้วตาเก็บแรงไว้ไปทำความสะอาดที่เพนต์เฮาส์ธาวินพรุ่งนี้เถอะ”

“หนูช่วยแม่ทำความสะอาดได้ค่ะคุณหญิง”

“อย่าขัดคำสั่งฉันสิ หนูไปอ่านหนังสือที่ห้องหนังสือเถอะจ้ะ”

“ไปเถอะลูก” ดวงใจเอ่ยบอกแก้วตา

“ค่ะแม่/ขอบคุณนะคะคุณหญิง” ว่าแล้ว แก้วตาก็เดินเข้าไปในห้องหนังสือ พอเข้ามาในห้องหนังสือก็ต้องตกตะลึงตาค้าง เพราะห้องหนังสือที่นี่ใหญ่กว่าห้องสมุดมหาวิทยาลัยเสียอีก อีกทั้งยังจัดหนังสือเป็นหมวดหมู่ แก้วตาก็เลยเดินไปที่หมวดหนังสือภาษาต่างประเทศ ซึ่งในขณะที่กำลังมองดูสันหนังสือว่าจะอ่านเล่มไหนดี จู่ ๆ ก็มีมือใหญ่ยื่นมาตรงหน้าพร้อมยาเม็ดเล็กสีขาวอยู่บนฝ่ามือ

“อะไรคะ?” ถึงจะตกใจสุดขีดที่ได้เจอธาวินในห้องหนังสืออีกครั้ง แต่แก้วตาก็ทำเป็นแกล้งถามแบบหน้าซื่อตาใส

“ยาคุม”

“เอามาให้หนูทำไมคะ” แก้วตายังคงทำเนียนไม่เข้าใจ

“ก็เมื่อคืนเราเอากันไง ฉันปล่อยใน ฉะนั้นเธอต้องกินยาคุม”

“คุณพูดเรื่องอะไร หนูไม่รู้เรื่อง อึก!” แก้วตาโดนธาวินบีบปากแล้วป้อนยาคุมเข้าปากทันที

“กลืนยาลงไป แล้วก็หยุดแอ๊บแบ๊วทำเป็นจำฉันไม่ได้สักทีเถอะยัยเตี้ย มันไม่เนียน อีกอย่างฉันไม่ได้จะมารับผิดชอบอะไรเธอหรอกนะ เพราะเธอเองก็เต็มใจ แต่ที่ฉันเอายาคุมมาให้เธอกิน เพราะไม่อยากได้เธอเป็นแม่ของลูกฉัน”

“...” แก้วตานิ่งเงียบไปทันทีกับคำพูดของเขา แต่ในใจก่นด่าธาวินไฟแลบ ‘ไอ้ยักษ์ปากหมา หนูเองก็ไม่อยากได้คุณมาเป็นพ่อของลูกเหมือนกันแหละ’

“เออแล้วพรุ่งนี้ก็เอามือถือ บ็อกเซอร์ และเสื้อเชิ้ตของฉันมาคืนด้วยนะ ถ้าเธอไม่เอาของฉันมาคืนละก็...ฉันจะไล่แม่เธอออกจากงาน โทษฐานที่มีลูกขี้ขโมย” ว่าจบ ธาวินก็จะเดินออกจากห้องหนังสือ แต่ทว่าแก้วตากลับคว้ามือใหญ่มาจับไว้เสียก่อน

“เดี๋ยวค่ะ”

“อะไร” ธาวินเลิกคิ้วขึ้นสูงพร้อมกับจ้องมองแก้วตาด้วยแววตาเรียบนิ่ง

“คุณธาวินฉีกชุดชั้นในหนูจนขาด รบกวนซื้อชุดชั้นในตัวใหม่มาคืนหนูด้วยนะคะ” ไหน ๆ เขาก็จำเธอได้แล้ว อีกทั้งคนรวยล้นฟ้าอย่างเขา หากทวงแค่มือถือคืน เธอจะไม่ว่าอะไรเลย แต่นี่เขากล้าทวงแม้กระทั่งบ็อกเซอร์ ฉะนั้นคนจนอย่างเธอก็ต้องให้เขาชดใช้ชุดชั้นในที่เขาฉีกขาดด้วยเช่นกัน

“หึ...ฉันเป็นคนแฟร์อยู่แล้ว พรุ่งนี้จะซื้อคืนให้ก็แล้วกัน ฉันพอจะจำนมไซซ์ลูกมะนาวของเธอได้” พูดจบ ธาวินก็เดินออกจากห้องหนังสือ ส่วนแก้วตาก็ได้แต่ก้มมองหน้าอกตัวเอง แล้วก็แอ่นหน้าอกเชิดขึ้นทันที

‘ปากหมา’ แก้วตาพูดไล่หลังธาวินแบบไม่มีเสียงพร้อมกับยกนิ้วกลางให้กับความปากร้ายของเขา...