Chapter 4

Chapter 4

“วินใจเย็นลูก” วีญ่ารีบห้ามปรามลูกชาย เมื่อเห็นว่าลูกชายแทบจะกระโจนไปบีบคอคนรับใช้

“ใจเย็นไม่ไหวหรอกม้า อีนี่มันขโมยนาฬิกาของผม” ธาวินตอบกลับคุณแม่ของเขาทันที วันนี้มีแต่เรื่องที่ทำให้เขาหงุดหงิด ย้อนกลับไปเมื่อคืนหลังจากกลับมาจากฮ่องกง เขาก็ไปดื่มเหล้าคนเดียวที่คลับ แต่กลับพลาดท่าโดนมอมยาปลุกเซ็กซ์ แต่เมื่อเขารู้ตัวก็รีบออกจากคลับทันที ซึ่งพอเดินมาถึงรถ กลับมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนพิงรถของเขา จากนั้นเธอก็กระโจนเข้ามากอดแล้วเอาหน้าอกมาถูไถแขนของเขา เมื่อธาวินเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นหน้าตาน่ารักดูสะอาดสะอ้านราวกับคนอาบน้ำทุกชั่วโมง จากที่ฮอร์โมนมันกำลังพลุ่งพล่านยิ่งพุ่งสูงขึ้นจนควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาจึงเปิดประตูรถดันเธอเข้าไปในรถ แล้วจูบลิ้มลองปากเล็ก ฮืม...พอได้จูบแลกลิ้น ปากของผู้หญิงคนนั้นช่างหอมหวานราวน้ำผึ้ง เขาที่โดนยาปลุกเซ็กซ์เล่นงานและเงี่xxขั้นสุด พอเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ขัดขืนอะไร ธาวินก็เลยขับรถพาหญิงสาวคนนั้นไปเปิดโรงแรมใกล้คลับ หลังจากมีเซ็กซ์กันรอบแรก ทำให้ธาวินรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง พอเจอผู้หญิงที่เหมือนของแรร์ไอเทม อารมณ์สวาทก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ เพราะเขาไม่เคยมีเซ็กซ์กับหญิงบริสุทธิ์มาก่อน เขาก็เลยจัดหนักจัดเต็มด้วยอารมณ์ปรารถนาจนลืมป้องกัน จนกระทั่งรู้สึกตัวตื่นตอนเที่ยง ผู้หญิงคนนั้นกลับหายไป มิหนำซ้ำเธอยังขโมยมือถือ บ็อกเซอร์ เสื้อเชิ้ตของเขาไปอีก ทิ้งไว้แค่เศษซากชุดชั้นในให้ดูต่างหน้า ธาวินหงุดหงิดมากที่ผู้หญิงคนนั้นทิ้งเขาให้นอนคนเดียวที่โรงแรม ทั้งที่เมื่อคืนเธอก็ให้ความร่วมมืออย่างดี เขาก็เลยใส่เพียงกางเกงและสวมทับด้วยชุดคลุมเดินออกจากห้อง แล้วให้พนักงานโรงแรมคิดค่าชุดคลุมด้วยเลย พอมาถึงเพนต์เฮาส์เขานอนพักจนถึงสี่โมงเย็น เมื่อนอนจนเต็มอิ่ม ตั้งใจว่าจะเอานาฬิกาที่ซื้อมาจากฮ่องกงไปให้พ่อแม่และเพื่อนสนิทเพื่อเป็นของฝาก แต่นาฬิกาสิบเรือนกลับหายไป ซึ่งพอดูจากกล้องวงจรปิด กลับเห็นคนรับใช้ชื่อแจ่มจันทร์ที่มาทำความสะอาดเพนต์เฮาส์เป็นประจำขโมยนาฬิกาของเขาไป

“นะ..หนูไม่ได้เอาไปนะคะคุณธาวิน” แจ่มจันทร์ถึงจะอายุมากกว่าธาวิน แต่ทว่าแจ่มจันทร์กลับแทนตัวเองว่าหนูด้วยอาการตื่นกลัว

“ตอแหลอีสัด!” ธาวินด่าทอนางแจ่มจันทร์ดังลั่น จากนั้นก็หันไปสั่งการบอดี้การ์ดของคฤหาสน์ด้วยน้ำเสียงดุดัน “ค้นให้ทั่ว”

“ครับคุณธาวิน” บอดี้การ์ดรับคำสั่งพร้อมทั้งกระชากแจ่มจันทร์ออกจากประตูห้อง จากนั้นก็เข้าไปรื้อหานาฬิกาในห้องพักแจ่มจันทร์ทุกซอกทุกมุม แต่กลับไม่พบนาฬิกาที่หายไป “ไม่เจอนาฬิกาครับ แต่เจอใบซื้อขายนาฬิกาครับคุณธาวิน”

“มึงเอานาฬิกาของกูไปขายอย่างงั้นเหรออีหัวขโมย” ธาวินผลักหัวแจ่มจันทร์อย่างแรงด้วยความโมโหจนแจ่มจันทร์ล้มลงไปกับพื้น

“นะ...หนูขอโทษค่ะ หนูจะไม่ทำอย่างนี้อีกแล้ว ยกโทษให้หนูด้วยนะคะ” พอโดนจับได้ด้วยหลักฐานจนดิ้นไม่หลุด แจ่มจันทร์ก็รีบสารภาพพร้อมทั้งยกมือขอโทษทันที

“จับมันส่งตำรวจ แล้วไปเอาของกูจากร้านที่มันขายคืนมา” ธาวินเอ่ยสั่งบอดี้การ์ดเสียงเข้ม เมื่อเห็นใบรับเงินที่ขายนาฬิกา แจ่มจันทร์มันเอาไปขายเรือนละแสน ทั้งที่แต่ละเรือนมูลค่าไม่ต่ำกว่าสามสี่ล้านบาท

“คุณท่านยกโทษให้หนูด้วยนะคะ อย่าส่งหนูให้ตำรวจเลยนะคะ” แจ่มจันทร์ที่จะโดนธาวินจับส่งตำรวจ วิ่งไปกอดขาธันวาผู้เป็นพ่อของธาวินด้วยน้ำตาไหลพราก

“ทำไมกูต้องยกโทษให้คนอย่างมึงด้วยล่ะอีหัวขโมย” ธันวาสะบัดแขนแจ่มจันทร์ออกจากขาอย่างแรง

“ขอร้องเถอะค่ะ อย่าจับหนูส่งตำรวจเลยนะคะ” แจ่มจันทร์ขอร้องอ้อนวอนน้ำเสียงสั่น เธอไม่น่าหลงผิดไปเล่นการพนัน จนคิดชั่วไปขโมยของเจ้านายเลย ไม่อย่างนั้นคงไม่มีจุดจบแบบนี้

“รีบลากตัวมันออกไปสิวะ กูขยะแขยงอีขี้ขโมยเต็มทน” ธาวินสั่งบอดี้การ์ดเสียงเข้ม

“ครับนาย” หลังจากบอดี้การ์ดลากตัวแจ่มจันทร์ออกไปจากบริเวณห้องพักคนงานแล้ว ธันวาเจ้าของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่หันมาเจอกับเด็กสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง ซึ่งไม่เคยเห็นเด็กสาวคนนี้ที่คฤหาสน์มาก่อน ธันวาก็เลยเอ่ยถามขึ้นทันที

“แล้วนี่ใคร? คนงานใหม่เหรอ?”

แก้วตาที่ออกมาเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ธาวินผลักหัวคนใช้วัย 30 ปีอย่างแรง พอโดนสายตาทุกคู่มองที่เธอเป็นจุดเดียวด้วยแววตามีคำถาม แก้วตาก็สมองขาวโพลนจนพูดไม่ออก เพราะดันไปสบตากับธาวิน คนที่เธอหนีเขาออกจากโรงแรมตอนเช้า แต่โลกดันกลมชะมัดที่ได้เจอกับเขาอีกครั้งในฐานะเจ้านายของแม่ ทำให้ตอนนี้แก้วตาได้แต่ภาวนาในใจว่า...อย่าให้เขาจำเธอได้เลย