เด็กดื้อ 9

หลังจากที่หนีลงมาด้านล่างคอนโดนผมก็เดินข้ามถนนไปยังฝั่งตรงข้ามที่เป็นร้านเบเกอรี่เล็กๆทันที ผมได้แต่เอามือขึ้นมาลูบที่ริมฝีปากความรู้สึกร้อนชื้นเมื่อสักครู่ยังคงอยู่ จนหันไปจะเรียกพนักงานเพื่อจะคิดเงินแต่กลับเห็นคู่รักคู่หนึงกำลังหอมกันอยู่แล้วภาพที่เมื่อเมื่อคืนก็ไหลเข้าหัวมาเป็นฉากๆ ผมอ้วกใส่เฮียคิน ไหนจะอ้อนให้เฮียคิกอดแล้วหอมอีก นี่..นี่ผมทำอะไรลงไปเนี้ย เมื่อคืนโดนน้องชายหอมพอมาวันนี้โดนพี่ชายจูบอีก ไอ้ผีแฝดนี่มันลามกอะไรแบบนี้เนี้ย ยิ่งคิดยิ่งอาย อายที่ทำอะไรไม่ระวังเลยสักนิด ถึงจะหลงหน้าหล่อๆนั้นก็เถอะแต่เป็นแบบนี้ไม่ได้  จากที่คิดว่าจคิดเงินแล้วกลับขึ้นไปด้านบนเลยต้องนั่งอยู่ต่ออีกสักพักจนฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี

"คิวเท็น!" เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้ผมหันไปมองคนที่เรียกชื่อผมเมือ่สักครู่

"ว่าแล้วว่าต้องเป็นนาย ตอนแรกเห็นอยู่ไกลๆนึกว่าไม่ใช่เลยลองเดินมาหาดู"

"พี่ฟีฟ่า"

"กลับมาจากซัมเมอร์เมื่อไร"

"สองสามวันแล้วฮะ แล้วพี่มาเมื่อไร กำหนดกลับเดือนหน้าไม่ใช่หรือไง"

"มาถึงเมื่อคืน พอดีมีงานด่วนเลยบินกลับมาก่อน แล้วนี้พักที่ไหนอิกคิวละทำไมนั่งอยู่คนเดียว"

"เฮียอิกไปบ้านแฟนที่ต่างจังหวัดฮะ"

"อ้าว แล้วแบบนี้เราอยู่กับใครละ"

"ออ อยู่กับเพื่อนเฮียอิกฮะ"

"อืม งั้นรอตรงนี้แปปนึงนะพี่ข้ามไปเอาของที่แฟนคลับฝากมาให้ก่อน"

พี่ฟีฟ่าพูดจบก็ลุกขึ้นเดินข้ามถนนไปอีกฝั่งนึงที่รถของเขาจอดอยู่ พี่ฟีฟ่ากับผมรู้จักกันตอนที่พ่อกับแม่ไปงานเลี้ยงต้อนรับของเพื่อนที่จัดให้ลูกชายคนโตที่จบจากเมืองนอกเมื่อสองปีที่แล้ว และผมดันเจอกับพี่เขาอีกครั้งตอนที่ไปเรียนซัมเมอร์และแอบไปแข่งรถ ถึงได้รู้ว่าพี่ฟีฟ่าเป็นหนึ่งในสปอนต์เซอร์ให้กับทีมที่ผมลงแข่งให้และผมก็ขอให้เขาเก็บเรื่องของผมไว้เป็นความลับอีกด้วย

"นี่ ของฝากจากแฟนคลับ แบบแฟนคลับพรีเมี่ยมเลยนะ"

"ยังไงฮะ ที่ว่าพรีเมี่ยม 555" 

"ดูเองสิ"

ผมมองถุงที่มือก่อนจะเปิดออกดูมันเป็นนาฬิการุ่นลิมิเต็ดยี่ห้อหนึ่งที่ดังมากฝังเพชรด้านในตัวเรือนเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษสองตัว  Q-T  ชื่อย่อของผม จริงๆผมใช้ชื่อย่อในการลงแข่ง ผมมองของในมือสลับกับมองหน้าพี่ฟีฟ่า 

"รุ่นนี้...รุ่นนี้มัน"

"ใช่ สั่งทำพิเศษอีกด้วยดังนั้น เรือนนี้มีเพียงเรือนเดียวเท่านั้น"

"จริงหรอฮะ" ด้วยความดีใจแบบสุดๆผมกอดพี่ฟีฟ่าที่นั่งอยู่ข้างๆแฟนคลับผมทุ่มทุนมากๆเลย จะเก็บอย่างดีเลยด้วยความที่ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างจึงไม่เห็นสายตาที่มองมาที่คนทั้งคู่ สายตาที่มองจากชั้น14 คอนโดฝั่งตรงข้ามไหนเลยจะชัดเจนเท่าบิ๊กไบค์คันใหญ่ที่พึ่งขับออกมาจากทางออกคอนโด คิรินที่ยืนมองจากห้องชั้น เขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะมองอะไรแค่ออกมาคุยโทรศัพท์กับผู้เป็นแม่เท่านั้นแต่สายตาเจ้ากรรมดันมองลงไปเห็นร่างเล็กๆที่คุ้นๆกำลังนั่งคุยกับใครสักคนแล้วกอดกัน ส่วนคิราที่เข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อจะออกไปเตะบอลกับเพื่อนอีกกลุ่มขับบิ๊กไบค์คันใหญ่ออกมาก็เหลือบไปมองที่ร้านเค้ก เพราะคนตัวเล็กบอกจะออกมาที่ร้านนั้นแต่ก็ออกมานานหลายชั่วโมงก็ยังไม่กลับขึ้นไปบนห้อง แต่เมื่อหันไปมองกลับเจอภาพที่ไอ้คนตัวเล็กนั้นโผลเข้ากอดผู้ชายที่นั่งอยู่ข้าง ทำให้คิรานั้นหันหน้ากลับมาอย่างไม่สนใจ

คิวเท็นโบกมือลาพี่ชายคนสนิทก่อนจะกลับขึ้นไปบนห้องที่ตนเองมาอาศัยอยู่ เสียงแงบประตูค่อยๆดังขึ้นคิวเท็นชะโงกหน้าเข้ามองดูด้านในพอเห็นว่าไม่มีใครก็รีบวิ่งหนีเข้าห้องนอนตัวเองทันที ทิ้งตัวลงนอนบนที่น้องแล้วหยิบเอานาฬิกาเรือนหรูนั้นออกมาใส่ที่ข้อมือและถ่ายรูปลงในไอจีที่เป็นแอคเคาท์ที่ใช้ชื่อนักแข่ง Q-T  ภาพนั้นถูกอัพลงไปได้ไม่ถึงนาที ทั้งคอมเม้นและไดเรกมากมายเข้ามาหา แต่ก็ไม่มีสักข้อความที่คิวเท็นตอบกลับ จะมีตอบเพียงบ้างคนเท่านั้น ไม่นานเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

'โซล'

-ฮัลโลว่ายังไงครับ ได้ข่าวมามีบ้างคนโดนเปย์-  น้ำเสียงล้อเลียนจากปลายสาย

"ก็นิดนึง555"

-นิดกับผีสิ คิวเท็น ราคาเป็นล้านเลยนะ-

"อืม พี่ฟีฟ่าเอามาให้บอกแฟนคลับที่อังกฤษฝากมา"

-พี่ฟ่ามาไทยหรอ ทำไมไม่เห็นรู้เรื่องวะ-

"เขามาถึงเมื่อคืน แล้วบังเอิญมาทำธุระแถวที่เราอยู่ พอเห็นเลยเข้ามาทักและเอาของมาให้ด้วย"

-แต่ไม่บอกกูไง คอยดูเถอะถ้าเจอะจะกัดให้หูขาดเลย555-

"555 งั้นแค่นี้ก่อนนะโซล เราไปอาบน้ำก่อน"

-โอเค งั้นแค่นี้แหละเราไปโทรหาพี่ฟีฟ่าก่อน-

ผมวางโทรศัพท์เอาไว้บนเตียงก่อนและเปลี่ยนไปหยิบผ้าเช็ดตัวแทน หลังอาบน้ำเสร็จผมก็หยิบเอาโน๊ตบุ๊คขึ้นมาเปิดทำรายงาน วิทยานิพนธ์เพื่อส่งให้สคูลที่อังกฤษถึงจะกลับมาแล้วเพราะเรียนจบหลักสูตรแต่ยังต้องทำเนื้อหาทั้งหมดที่เรียนไปช่วงซัมเมอร์ ส่งอีกครั้งเป็นการจบหลักสูตร ผมควานหาแว่นตาขึ้นมาเพื่อจัดการกับรายงานตรงหน้าให้เสร็จ กว่าจะเงยหน้าออกจากหน้าจอได้ปวดคอไปหมด ผมเอือมหยิบขวดน้ำที่วางอยู่หัวเตียงตอนนี้มันหมดลงไปแล้วผมจัดการเซฟงานทั้งหมดและปิดคอม ผมดูเวลาในหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะเดินออกไป เที่ยงคืนกว่าแล้วคงไม่มีใครอยู่แล้ว เปิดประตูออกมามันก็จะมืดๆหน่อยผมจึงเปิดไฟและเดินเอาขวดน้ำมาทิ้งที่หน้าประตูก่อนจะเดินกลับไปที่ครัวเพื่อหยิบน้ำในตู้เย็นขวดใหม่มาเปิดและดื่มกินตรงนั้น ผมปิดไฟและเข้าห้องนอนทันที

ห้องนั่งเล่น 

คนสองคนที่นั่งอยุ่บนโซฟาเพื่อดูการแข่งขันฟุตบอล มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอทีวีเท่านั้น คนทั้งคู่หันไปมองยังทิศทางที่ไฟก็สว่างขึ้น ร่างเล็กในเส้อยืดตัวใหญ่จนไหล่ตกผมกระเซิงเล็กน้อยที่แปลกใหม่คือเด็กนั้นสวมแว่นตาอยู่หูทั้งสองข้างก็มีสายหูฟังเสียบคาเอาไว้ ชายเสื้อที่คุมหน้าขายาวลงมามีเพี่ยงขอบกางเกงพี่พ้นชายเสื้อออกมาเท่านั้น ทั้งสองคนมองการกระทำของคนตัวเล็กตั้งแต่เดินออกมาจากห้องแล้วยังเดินผ่านพวกเขาสองคนเหมือนไม่เห็นเพื่อเอาขวดน้ำไปทิ้งไหนจะเวลาที่เปิดตู้เย็นก้มหยิบน้ำนั้นอีก ท่าทางการดื่มน้ำที่ทำเอาเราสองคนกลืนน้ำลายตามจังหวะดื่มน้ำนั้นเลย และแล้วไฟก็ดับลงร่างบ้างนั้นก็เข้าไปในห้องและปิดไฟ

"เช็ดน้ำลายหน่อยคิรา"

"บอกมึงด้วยคิริน จ้องจนจะแดกเข้าไปแล้ว ดูบอลต่อ"

"ว่าแต่กู...แค่มองมึงก็แข็งแล้วหรอวะ"

"มึงดูของมึงด้วยว่าเหมือนกูมั้ย คิดเหี้ยอะไรอยู่"

"คิดแบบเดียวกับที่มึงคิดนั้นแหละ ดูบอลเถอะสัด"

ไม่มี...ไม่มีอะไรจริ๊งงงงงงงง

ฝากคอมเม้นเป็นกำลังใจหน่อยนะคะ รู้สึกดีมากเลยคะเวลาเห็นคอมเม็นของทุกคนมันทำให้ไรท์มีกำลังใจมากๆๆ ขอบคุณทุกคนด้วยนะคะที่หลงผิดเข้ามาอ่าน55555  หลงเข้ามากันเยอะๆ  เม้นให้กันเยอะๆนะ  love love