เด็กดื้อ 10

เช้าถัดมาผมตื่นขึ้นด้วยเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังอยู่ข้างหัวเตียง มือเอื่อมหยิบสิ่งที่ส่งเสียงดังน่ารำคาญ เมื่อปิดเสียงได้จึงเพ่งมองเวลา เข็มยาวที่เลขแปด เข็มสั้นที่เลขแปดเช่นกัน แปดโมงสี่สิบ เมื่อนึกขึ้นได้ว่ามีสอบควิชก็กระเด้งตัวขึ้นมาย่างรวดเร็ว ร่างกายเปลี่อยป่าวถอดกางเกงขาสั้นที่ใส่นอนออกและเดินเข้าห้องน้ำไป เมื่อคืนนั่งดูบอลกับคิรินตอนเที่ยงคืนกว่าๆกว่าบอลจะจบก็เกือบตีสอง ยิ่งเมื่อคืนนี้มีสิ่งแปลกใหม่ที่ทำให้ผมกับคิรินเห็นต้องพ้องกันก็คือ การที่มีไอ้คนตัวเล็กนั้นมาเดินแบบเมื่อคืนก็ดีไม่ใช่น้อย คิวเท็นคงไม่รู้ตัวจริงๆหรือแกล้งกันก็ไม่รู้ กับการกระทำที่ล่อเสืออย่างผมสองคน แมวป่าตัวนั้นก็น่ารักซะขนาดนี้อดทนรออีกหน่อยเถอะ รอพี่มันกลับมาก่อนเถอะ

คิวเท็นที่ยืนทำอาหารอยู่ตรงครัว หันซ้ายทีขวาทีหยิบจับข้าวของอย่างขมักเขม่นสายตาสองคู่ที่มองมาจากด้านบนและกำลังเดินลงมายังโต๊ะกินข้าว คิรินและคิรานั่งมองคนอายุน้อยกว่าหยิบนั้นทีหยิบนู่นที กางเกงขาสั่นสีครีมกับเสื้อแขนกุกสีขาวโชว์แขนเรียวเล็ก ผ้ากันเบื้อนสีเข้มที่มัดไว้ที่เอวเล็กมันช่างเข้ากันอะไรขนาดนี้ ทุกอย่างดำเนินต่อไปจนเสร็จสิ้นเมื่อคนตัวเล็กปิดแก็สเป็นที่เรียบร้อยก็หันมาหยิบถ้วยจานก็ตกใจเล็กน้อยที่เห็ยเฮียแฝดเท้าแขนกันคนละข้างมองมาที่ตนเอง ใจนึกขำกับภาพตรงหน้า  ทั้งหน้าตา สีผิว ริมฝีปากหยัก รูปร่างตอนนี้แม้กระทั้งท่านั่งยังเหมือนกันมาก ผิดแค่สีผมเท่านั้น เฮียคินผมสีช็อคโกแลต ส่วนเฮียคิสีคาราเมลที่เหลือก็คงเหมือนกันหมด 

"เอ่อ ลงมากันแล้วเหรอฮะ ผมทำอาหารเช้าเสร็จพอดี"

"เอามาสักทีสิ หิวแล้ว"เฮียคินบอก

" อะ ฮะแปปนึงนะผมเตรียมจานก่อน"

หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วเฮียคินและเฮียคิกำลังจะออกจากห้องผมก็เดินตามมาติดๆ ก็ไม่อยากอยู่ห้องคนเดียวอีกเหมือนเมื่อวานมันน่ากลัวมากเลยความรู้สึกโดดเดียวแล่นเข้ามาจนคนพี่ทั้งสองสังเกตุได้จึงเอ่ยถาม

"เป็นอะไร"

"เออ เฮียคิ ผมไปด้วยได้มั้ย"

"จะไปทำไม่ กูมีสอบ"

"ละ แล้วเฮียคินละ ผมไปด้วยได้มั้ย นะฮะ" 

"ไปทำไม อยู่ห้องนี้แหละ" 

" เรากลัว ให้เราไปด้วยนะไปกับใครก็ได้เราไม่อยากอยู่คนเดียว นะ นะพาเราไปด้วยนะฮะ" สรรพนามที่ถูกเปลี่ยนไปทำให้สองหนุ่มหันมามองร่างเล็กด้านหลังอีกครั้งไหนจะน้ำเสียงที่สั่นนั้นอีก คิรินกับคิราจึงมองหน้ากันและเป็นคิรินที่เอ่ยบอกออกมา

"ไปแต่งตัว เดี๋ยวไปกับกู ไอ้คิมันมีสอบเช้ามันสอบเสร็จแล้วค่อยให้มันมารับที่คณะกูตอนเที่ยง เพราะตอนบ่ายกูมีพรีเซ้นต์งาน"

"งั้น..รอเราแปปนึงนะไปเปลี่ยนชุดก่อน" คนตัวเล็กเมื่อได้รับอนุญาติแล้วก็วิ่งดุกดิกเข้าไปในห้องเปลื่อนเสื้อผ้าทัน กลับออกมาอีกทีเปลี่ยนจากกางเกงขาสั้นเป็นยีนส์ฟอกสีรัดเรียวขาเสื้อตัวเดิมแค่มีเสื้อคลุมทับมาด้านนอกอีกตัวเท่านั้นแต่ที่แปลกตาและเห็นชัดกว่าเมื่อคืนคือเด็กตรงหน้ากำลังสวมแว่นตาอันเมื่อคืนอีกครั้ง เดินมาพร้อมกับเป้สะพายหลังใบนึง

"พร้อมแล้วฮะ ไปกันเลยมั้ย"

"เออ  อืมไปดิล็อคห้องด้วย" คิรินและคิราเดินนำออกมายังลิฟท์และแยกกันไปกันคนละคัน คิราขับบิ๊กไบค์คันโปรด ส่วนคิรินเลือกที่จะขับรถยนต์ไปเรียน คิวเท็นจึงเดินตาคิรินมาที่รถก่อนจะแทรกตัวเข้าไปเพื่อเดินทางไปมหาลัยของคิริน

"เฮียคินเรียนคณะอะไรฮะ"เสียงใสของเด็กที่นั่งอยู่ด้านข้างถามขึ้น

" บริหารปี4"

"อ้าว เรียนกันคนละคณะกับเฮียอิกหรอฮะ"

"ไอ้อิกเรียนคณะเดียวกับไอ้คิ"

"อ่อ  แบบนี่นี้เอง "

"เดียวไปถึงกูจอดให้ลงหน้าคณะนั่งรอตรงโต๊ะข้างต้นไม้ใหญ่ก่อน รออยู่ตรงนั้น"

"ฮะ แล้วเฮียจะไปไหน"

"เอารถไปจอดด้านหลังแล้วจะตามไป"

เมื่อถึงหน้าคณะบริหาร ตอนเช้าแบบนี้นักศึกษามากมายที่กำลังรอเรียนก็ยังคงนั่งอยู่ทันทีที่คิวเท็นก้าวลงรถสายตามากมายจับจ้องมาที่เขาจนขนลุกไปหมด คิวเท็นมองหาโต๊ะที่คิรินบอก โต๊ะข้างต้นไม้ใหญ่ นั้นไง เขาเดินผ่านสายตาที่มองอยู่ไปยังโต๊ะเป้าหมายทันที พอคิวเท็นนั่งลงที่โต๊ะนั้นเสียงคุยและการลอบมองเขานั้นก็เกิดขึ้น คิวเท็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเขี่ยเล่นระหว่างรอคิริน อยู่ๆชายหนุ่มชุดนักศึกษาที่ไม่ค่อยถูกระเบียบนักก็เดินเข้ามาที่โต๊ะประจำที่ใครๆก็รู้ว่าโต๊ะนะของกลุ่มคิงบริหาร ชายหนุ่มที่มาใหม่เอ่ยทักคนที่นั่งอยู่ก่อน

"น้องชื่อคิวเท็นป่ะ?"

"ใช่" เสียงตอบหวนๆกลับไปเพราะคนตรงหน้าดูไม่ค่อยหน้าไว้ใจเท่าไร

"พี่ชื่อเอเดน นี่ไอ้คราม เป็นเพื่อนไอ้คิน และก็ไอ้อิกพี่ชายนายด้วย"

"ครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ" คิวเท็นตอบกลับด้วยเสียงที่อ่อนลงเมื่อคนที่เข้ามาหาไม่ได้จะมาหาเรื่องกันไหนจะรู้จักกับพี่ชายตนเองอีก 

"ไอ้คินไปไหน"

"เฮียคินไปจอดรถครับยังไม่มา"

รอไม่นานคิรินก็เดินเข้ามาที่ลานกว้างพร้อมกับน้ำสองแก้ว ทำเอาสาวๆมองตามตาละห้อยเมื่อแก้วน้ำสตอเบอร์ปั่นนั้นเดินผ่านหน้าตนเองไปและยังไปหยุดวางลงตรงหน้าเด็กหนุ่มหน้าหวานที่ลงมาจากรถคิรินอีก คิวเท็นเงยหน้าจากโทรศัพท์มองแก้วน้ำตรงหน้า คิรินแทรกกายนั่งลงข้างๆพลางดูดคาปูชิโน่เย็นในมือ

"ของผมหรอฮะ"

"อืม ก็เห็นพูดเมื่อเช้า"

"ขอบคุณฮะ" คิวเท็นกล่าวขอบคุณยิ้มให้จนตาปิดก่อนที่จะหยิบแก้วน้ำตรงหน้ามาดูดกิน"

"อะ แฮ่มๆ"

"พี่ครามเป็นอะไร ดื่มน้ำมั้ยฮะ" คิวเท็นยื่นแก้วน้ำในมือให้ ครามที่เห็นคิวเท็นยื่นน้ำให้เหล่มองคิรินที่ตอนนี้กำลังจ้องมองครามเองอยู่ด้วยสายตาพิฆาตจนครามกลั้นขำเอาไว้

"ป่าวๆไม่ได้เป็นอะไร"

"ตอนสิบเอ็ดโมงครึ่งไอ้คิจะมารับไปกินข้าวแล้วกลับห้อง อย่าดื้อเข้าใจมั้ย"

"หึ รู้แล้วฮะ"

"แล้วนี่น้องไม่เรียนหรอครับ" พี่คนชื่อเอเดนถามขึ้น

"เปิดเดือนหน้าครับ "

หลังจากนั้นผมก็เอาโน๊ตบุ๊คขึ้นมาทำงานของผมให้เสร็จโทรคุยกับเพื่อนที่อังกฤษด้วยนิดหน่อยถึงเวลาจะต่างกันมากแต่ผมรู้ว่าเวลานี้พวกเพื่อนผมยังคงไม่นอนหรอก ส่วนอีกสามคนก็นั่งคุยกันเรื่องงานเหมือนกันจนผมเงยหน้ามาอีกคร้งเห็นพวกพี่ๆกำลังจะลุกขึ้นผมจึงปิดโน๊ตบุ๊คตาม

"อยู่นี้แหละ คิรากำลังมา พวกกูถึงเวลาเรียนแล้ว"

"ออ ครับ" ผมที่กำลังจะลุกขึ้นก็นั่งลงเหมือนเดิม

"อยู่ได้มั้ย" เฮียคินเอ่ยถาม

"อยู่ได้ เฮียรีบขึ้นไปเรียนเถอะ" คิรินที่เผลอเอามือวางไปบนหัวคนตวเล็กก็รีบชักออกทันทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"มันกำลังมา งั้นพวกกูไปก่อน"

"บายฮะ แล้วเจอกันที่ห้องนะ" 

สิบนาทีต่อมาคิราก็ขับรถคู่ใจมาจอดหน้าตึกบริหารเรียกความสนใจจากคนที่กำลังเดินผมเก็บของใส่กระเป๋าทันทีและเดินตรงไปยังเฮียคิที่คร่อมรถรออยู่ เฮียคิเอาหมวกกันน็อคสวมใส่หัวให้ผม ก่อนผมจะขึ้นคร่อมรถที่ด้านหลังเฮียคิพาแวะกินข้าวที่ร้านอาหารร้านหนึ่งก่อนถึงคอนโด อร่อยและอิ่มมาก เมื่อขึ้นห้องมาก็แยกเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดและมานั่งที่โซฟา

"เมื่อวานคิรินทำอะไร"

"ห่ะ ทำอะไรก็ไม่ได้ทำอะไรนิฮะ"

"แน่ใจหรอว่ามันไม่ได้ทำอะไร"

" ชะ ใช่เฮียคินไม่ได้ทะ อื้อ!"

"แฮ่ก เฮียทำอะไร อย่า!!"

"ทำเหมือนที่คิรินทำเมื่อวานไง"

พูดจบปากร้อนก็ประกบเข้าหากันทันทีลิ้นไล้เลียไปทั่วโพรงปากเล็กจูบที่บดคลึงจนบี้ติดกับ เสียงดังจ๊วบจ๊าบดังขึ้นหลายครั้งจนฟังดีหยาบโลน คิวเท็นไม่อาจท้านทานแรงดึงดูดนี้ได้เขาปล่อยตัวไปกลับรสจูบที่คนพี่มอบให้จนรู้สึกว่าปากอีกข้างเขานั้นต้องแตกอีกแน่เลย เพราะเวลาที่คิราดูดดุนไปใกล้ๆนั้นช่างเจ็บเหลือเกิน

"อ่า อื้อ" 

มือหนาไม่อยู่สุขของคิราไล้ไปตามขาขาวจนถึงสะโพกบีบเน้นจนคนน้องสะดุ้งตกใจ เมื่อเห็นคิวเท็นเริ่มหายใจไม่ออกจึงยอมปล่อย เมื่อสองร่างผละออกจากกันคิวเท็นโกยลมหายจเข้าปอดอย่างรวดเร็ว เพราะเขานั้นแถบขาดใจกับจูบเมื่อกี้เอามากๆ

"เมื่อวานก็ทำแบบนี้ใช่มั้ย"

"เอออ  คือ" คิวเท็นพยักหน้ารับช้าๆด้วยความอาย ไอ้เฮียแฝดมันเป็นปลิงกันหรือไงถึงเอาแต่มาดูดปากกันเนี้ย คิวเท็นเอามือขึ้นจับปากอีกข้างที่แตกเพิ่ม ยิ่งคิดยิ่งโมโหแค่นี้ก็กินข้าวลำบากจะแย่แล้วดันมาแตกเพิ่มอีกคิวเท็นจึงลุกและเดินหนีเข้าห้องไปเพราะความอาย

ก๊อกๆๆ

"ครับบบ" เสียงขานรับงัวเงียที่พึ่งลืมตาตื่นแต่ยังไม่เต็มตาดีเอ่ยขานรับคนที่มาเคาะประตู

"ออกมากินข้าว มืดแล้ว"

"เดียวออกไปครับ ขอล้างหน้าก่อน"

จะมีใครรู้สึกถึงความรู้สึกของผมบ้างมั้ยนะ เพราะอะไรเหรอครับก็รูปแกะสลักหน้าเหมือนกันนั่งจ้องหน้าผมอยู่นี่ไง คนนึงก็ส่งยิ้มละลายให้อีกคนก็จ้องดุดันมองมานิ่งเชียวอย่างกับไปทำอะไรผิดมา

"บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าดื้อ"คิรินเอ่ยปากพูดก่อน

"เราไม่ได้ดื้อจริงๆน้า" 

"แล้วนี่คืออะไร"

"อ่า...ซี้ด เจ็บนะฮะ" นิ้วแกร่งจิ้มมาที่มุมปากอีกข้างนึง

"เหอะ เชื่อตายแหละ"

"มึงก็พูดมากว่ะ มึงทำอะไรไปกูก็ทำแบบนั้นแหละ กินๆข้าวเย็นหมดแล้ว คืนนี้มาดูหนังกระชับมิตรกันดีกว่าเนอะ"

หนังอะไรว่ะกระชับมิตรได้ด้วย

" คิว...นั่งดีๆ จะเบียดทำไม" เสียงคิรินเอ่ยบอกคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ

"เฮียคิน ขยับหน่อยสิฮะ....นะฮะ" คิวเท็นบอกให้คิรินขยับออกไปมั่งเพราะเขานั้นนั่งอยู่ตรงกลางละหว่างคนสองคนที่ตัวใหญ่กว่าหลายเท่า

"เท็น...ขามึงอะอยู่เฉยๆ หน่อย" ก็มันเมื่อยมั้ยเฮียคิก็อีกคน จากที่นั่งกันห่างๆแต่พอดูหนังผีกลับมานั่งตัวติดกับเขาทั้งคู่เลย

" อือ...ก็มันไม่ถนัดนี่ฮะ อ่ะ!!! เดียว! " ด้วยความเห็นใจเด็กน้อยตรงการคิรินและคิราจึงขยับออกห่างให้แต่ไม่วายจับเด็กน้อยนั้งนอนลงราบไปกับโซฟา หัวน้อยๆกำลังหนุนอยู่บนตักของแฝดพี่ส่วนขาเรียวที่ใ่ขาสั้นนั้พาดยาวไปยังบนตักของแฝดน้อง เสื้อนอนที่คนตัวเล็กใสร่นขึ้นไปจนเห็นหน้าอก เม็ดสีชมพูตั้งเด่นหล่าประจักกับสายตาของคนหื่นทั้งสองจนกลืนน้ำลายดังเอือก คิวเท็นที่หลุดจากอาการตกใจก็ดึงรั่งเสื้อลงมาปิดไว้ตามเดิม

"นอนดูแบบนี้แหละจะได้สบาย"

"แต่ถ้าอยากสบายกว่านี้ก็บอก"

"ทำไมหรอฮะ"

.

.

.

.

"เดี๋ยวพวกกูช่วย"

    มาแล้วววววววววววววววววววววววว

คอมเม้นให้กำลังใจกันเยอะๆน้าคะ ดีไม่ดียังไงติชมได้นะคะ

นัดไว้สามทุ่มตอนนี้เลยแล้ว  ปั่นพึ่งเสร็จ อัพลงเลยรักทุกคน