เด็กดื้อ 8

ผมได้แต่หันหลังมองตามด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกคืออะไรของเฮียแกว่ะในเมื่อคิดแล้วปวดหัว ผมจึงหันกับมากินข้าวผัดไข่ที่เฮียคิดทำเอาไว้ให้ หลังจากนั้นก็ล้างทำความสะอาดจานข้าวที่กินก่อนจะเข้าไปในห้องนอนเพื่อหยิบเอาโทรศัพท์ออกมานั่งเล่นที่โซฟา เวลาผ่านไปหลายชั่งโมงคนที่อยู่ชั้นบนก็เปิดประตูเดินออกมา เฮียคินเปลียนจากชุดนักศึกษาเป็นชุดอยู่บ้านธรรมดา เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีครีมตัดกับปกคอเสื้อสีกรม กับกางเกงยีนส์สามส่วนเหนือเข่า ผมที่ถูกสระไปมาดๆยังมีน้ำหยดลงมาที่ใบหน้านิดหน่อย ผมมองภาพนั้นที่ค่อยๆก้าวเดินลงบันไดมายังชั้นล่าง คนอะไรหล่อทุกมุมจริงๆ ผมชักจะอิจฉาแล้วนะคนอะไรจะดูดีไปหมด

"มองอะไร"

เสียงที่ดังอยู่ตรงหน้าทำให้ผมตื่นจากพะวังก็เห็นคนที่ผมมองอยู่เมื่อสักครู่ยื่นหยุดอยู่ตรงหน้าของผมและแถมยังยืนห่างกันแค่เอือมมือ ทำให้ผมต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตกใจและชนเข้ากับโซฟาที่ผมนั่งอยู่ตอนแรก 

"อ่ะ!"

ผมที่กำลังจะหงายหลังไปเฮียคินก็ขว้ามือผมเอาไว้แต่ผมดังไปดึงเฮียคินล้มลงมาด้วย

จุ๊บ!!

ผมเบิกตากว้างทันทีที่เฮียคินล้มทับผมลงมาทั้งตัวแถมปากเราสองคนยัง...ยัง...ผมมองหน้าเฮียคิน เฮียคินมองหน้าผมไม่รู้ว่าผ่านไปกี่นาทีเฮียคินเหมือนจะได้สติก่อนจึงยันตัวขึ้นมือที่เท้าไว้กับพนักพิงเพื่อดันตัวขึ้นผมก็กำลังจะดันตัวขึ้นนั่งเหมือนกันแต่ก็เกิดเหตุไม่คาดฝันกับผมขึ้นอีกเมื่ออยู่ๆเฮียคินก็ก้มลงมาจูบปากผม  ใช่ครับจูบปากผมประกบแรงด้วยจนผมได้รสชาติคาวสนิทที่มุมปาก ผมที่ถูกชักจูงไปตามแรงจูบนั้นทำเอาสมองตอนนี้ขาวโพนเหมือนกำลังร่องลอยอยู่บนปุยเมฆ ริมฝีปากร้อนขบเม้มตามกรอบปากเรียวโดยไม่ได้ล่วงล้ำเข้ามาภายในเหมือนกำลังหยอกเย้าเพียงเล่นเท่านั้น แต่ทำแบบนี้คนที่ไม่เคยโดนจูบแบบผใก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน ลมหายใจติดขัดขาดห่วง เป็นระยะจนตอนนี้แขนที่ผมใช้เท้าตัวจะดันลุกขึ้นตอนแรกเริ่มอ่อนล้าลงจนในที่สุดผมก็ทิ้งตัวลงไปกับโซฟานั้นอีกครั้้งคนด้านบนก็โถมทับลงมาเช่นกัน

"อืม อือ"

ครั้งนี้คิรินขบกัดที่ริมฝีปากล่างของเด็กตรงหน้าทำให้คิวเท็นอ้าปากออกจนสามารถสอดลิ้นเข้าไปได้ ความเป็นจริงเขาไม่ต้องทำอะไรแบบนี้เลยแต่ตั้งแต่ที่เห็นเด็กคนนี้ครั้งแรกกลับมีความคิดอยากครอบครองปากเล็กๆนี้ เมื่อคืนผมเดินลงมาเอาน้ำดื่มที่ห้องครัวแต่เห็นไฟห้องนอนของคนตัวเล็กนี่นังเปิดอยู่จึงเดินเข้ามาดูแต่ที่ผมเห็นคือไอ้คิกำลังก้มจูบไอ้เด็กบ้านี้อยู่ ผมกับมันเหมือนกันที่เวลาชอบหรือถูกใจใครจะมีสไตล์ใกล้ๆกัน คงเพราะด้วยความที่เป็นฝาแฝดกันด้วยละมั่งแค่มองตากันก็รู้ เป็นพวกไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่ อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่อยู่ในท้องมีอะไรมั่งที่ไม่รู้ แต่ที่แปลกคือทั้งผมและมันเล็งไอ้เด็กนี่ด้วยกันทั้งคู่ แต่ติดตรงสถานะไอ้เด็กนี่เป็นน้องเพื่อนสนิทไอ้คิรามันด้วยถึงยังไม่ทำอะไร แต่พอเมื่อกี้ที่ล้มลงปากผมไปสัมผัสกับปากของไอ้เด็กนี่โดยบังเอิญ จนผมอดใจที่จะลองชิมไม่ไหวเหมือนกันจึงได้ชกชิงริมฝีปากเรียวหวานนั้นทันที รอบนี้ไม่ได้จูบเบาๆแต่ผมตั้งใจกระแทกจูบลงไปจนทำให้เด็กนั้นปากแตก ผมไล่เล็มเลียไปตามขอบปากก่อนจะกัดที่ริมฝีปากจนเด็กนั้นเปิดปากออกผมก็สอดเรียวลิ้นเข้าไปตวัดหยอกล้อด้านในทันที่ ผมไม่ใช่ไม่เคยผ่านคนที่ไม่มีประสบการณ์ทำนองนี้มาก่อน คนตัวเล็กใต้ร่างผมเอนตัวล้มลงไปกับโซฟาในสภาพที่อ่นไปทั้งตัวแต่ก็ยังเอามือข้างนึงดันที่ไหล่ผมเอาไว้ คนตัวเล็กเริ่มหอบหนักขึ้นเรื่อยๆจนเหมือนจะหายใจไม่ทัน เขาจึงผละตัวเองออกโดยน้ำลายจากปากทั้งสองยังเชื่อมโยงกันค่อยๆโยงออกจากกัน 

"แฮ่กๆ ผม...ผม..."

เสียงหายใจเข้าออกถี่ๆเพื่อสูดเอาอากาศเข้าปอดตนเองให้มากที่สุด คิวเท็นจ้องมาหน้าคนที่ลุกขึ้นจากตัวเขา ตัวเองก็สูดหายใจเข้าลึกๆแล้วเรียงลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นช้าๆ ก็ที่จะเอามือขึ้นมาจับที่ปากตัวเองและมองหนาคนพี่ที่พึ่งขโมยจูบแรกจากเขาไป จู่ๆก็เกิดอาการหน้าแดงฉับพลันจนทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะถามออกไป

"เฮียคิน ทะ  ทำแบบนี้ทำไม"

"ก็ค่าอาหารที่บอกว่าจะเรียกเก็บที่หลังไง"พูดออกมาแบบหน้าตาเฉยๆมาก

"คนบ้า!!! มีใครเขาเก็บค่าอาหารแบบนี้ นั้นมันจูบแรกของผมนะฮะ" คิวเท็นโวยวายออกไปอย่างลืมตัว

"จูบแรก? จริงหรอ?" 

เมื่อรูว่าหลุดปากพูดออกไปเกิดกระดากอายขึ้นมาที่พูดออกไปแบบนั้นจึงเดินไปหยิบคีย์การ์ดที่คิราทิ้งไว้ให้ก่อนจะสวมรองเท้าแล้ววิ่งออกนอกห้องไป โดยไม่ได้เห็นรอยยิ้มจากเจ้าของห้องที่หลุดยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวเหมือนกัน คิวเท็นออกมาจากห้องก็เดินตรงไปที่ลิฟท์ คิดแค่ว่าตอนนี้ไปหาที่สงบสติก่อน เพราะตอนนี้มันกระเจิงไปหมดแล้ว ดันหลงเคลิ้มไปกับรสจูบของเฮียคินไปได้ เมื่อคิดอย่างนั้นก็ได้แต่เอาหัวโขกกำแพงเบาๆโดยไม่ทันสังเกตุว่าประตูลิฟท์เปิดมาสักพักแล้วก็มีคนยื่นมองการกระทำประหลาดนั้นอยู่

"เอาหัวโขกกำแพงทำไม"

เสียงที่เอ่ยทักทำเอาตกใจจนสะดุ้งโหยงดังกับเห็นผี ผีอะดิ ผีแฝดด้วย

"เฮียคิ!!!"

"เออ มึงเอาหัวโขกกำแพงทำไม แล้วจะไปไหน"

"เออ  ป่าวฮะไม่มีอะไร คือ คือ ผมจะลงไปร้านเค้กใกล้ๆนี่แหละครับ ผม ไปก่อนนะ...ไปล่ะบาย" พูดจบก็รีบเดินเข้าลิฟท์ไปทันที่

คนที่เดินเข้ามาให้ห้องป็นคนใหม่ที่ไม่ใช่คนที่รีบวิ่งหนีออกไปตอนแรกคิรินแค่ปลายตามองและหันกับไปสนใจที่หน้าจอทีวีต่อ คนที่มาใหม่เดินเข้ามายืนใกล้ๆและถามออกมา

"มึงทำอะไรน้องมัน ถึงปากแตกขนาดนั้นคิริน"