เด็กดื้อ 6

ตอนนี้สนามแข่งปิดแล้วเหลือแต่คลับด้านบนที่ยังคงเปิดอยู่ เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนยกข้อมือขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะหันไปดูชายหนุ่มอีกสี่คนที่นั่งดื่มกันอยู่ ในเมื่อนั่งดื่มกันได้แล้วทำไมผมดื่มไม่ได้อ่ะ  คิรินที่จัดกับงานด้านบนเรียบร้อยแล้วจึงลงมาที่ห้องกระจกข้างสนาม ที่มีน้องชายฝาแฝดและเพื่อนนั่งกันอยู่ก่อนแล้ว เมื่อเข้ามาก็เห็นไอ้เด็กตัวเล็กนั้นนั่งอยู่อีกฝั่งนึงของห้อง 

"นั่งเลยมึงกว่าจะลงมาได้นะ" พี่ทรานเอ่ยทักทันที่เมื่อเฮียคินเข้ามาในห้อง

"กูมีงานต้องทำ เอาแก้วมาดิ"

"แล้วจะเข้ามาอีกทีวันไหน" พี่โชถามอีก  ส่วนผมก็ได้แต่นั่งหูพึ่งแอบฟังไป 

"สามวันนี้อาจารย์ย้ายมาสอนช่วงเช้าว่ะ กูคงไม่เข้า"

ผทได้แต่ชะเง้อคอมองพวกพี่ทั้งสี่กินและดื่มจนพี่ทรานเดินมานั่งลงข้างๆมองมายังโทรศัพท์ที่ผมกำลังเล่นอยู่มันเป็นแข่งรถออนไลน์ชนิดหนึ่ง ซึ่งผมก็ชอบเอามากๆเพราะมันสนุกจนผมเล่นเสร็จจึงหันไปมองข้างๆ หน้าของผมกับพี่ทรานห่างกันแค่คืบเดียวเองได้มั่งทำเอาผมชะงักทันที่ที่ทรานมองหน้าผมสลับกับมองเกมส์ในมือผม จะพูดก็พูดไม่ออกหน้ามันใกล้กันเกินไปจนมีเสียงนึงดังขึ้นพร้อมกับดึงตัวที่ทรานถอยออกไป

"ไอ้ทรานมึงคิดจะทำอะไร" เป็นเฮียคินที่เข้ามาดึงตัวพี่ทรานออกไปจากหน้าผม แต่กลับจ้องหน้าผมแบบไม่วางตา

"กูไม่ได้จะทำอะไร ดูน้องมันเล่นเกมส์แล้วก็ตกใจเฉยๆ"

"ตกใจเชี่ยอะไรมึง เด็กมันก็เล่นเกมส์ปกติป่ะว่ะ" เป็นพี่โชที่แทรกขึ้นมา

"คือว่า..ผม"

"ไม่ให้กูตกใจได้ไงว่ะ ก็ไอ้เกมส์ที่มันเล่นพวกมึงกับกูก็เล่นกันอยู่แต่ว่า"

"ทำไมว่ะ"เอียคิถามบ้าง แบ่งหน้าที่ถามกันดีจริงๆ

"แข่งออนไลน์รอบเมื่อกี้มันได้ที่1"

"แล้ว.."

"แล้วยังไงล่ะไอ้สัด น้องมันเลือกทัวนร์นาเมนต์แข่งระดับประเทศ แข่งรวม50คัน สนามs แม่งโคตรยากแต่น้องมันได้ที่1"

หลังจากที่พี่ทรานพูดจบทั้งหมดก็มองยืนล้อมผมเอาไว้หมดเลย เฮียคินหยิบโทรศัพท์จากที่มือผมไปดูพี่โชกับเฮียคิก็ยื่นหน้าเข้ามาดูด้วย มองหน้าผมสลับกับหน้าจอ

"มึงเล่นเอง" เฮียคิถาม

"เออดิ..กูนั่งดูอยู่จนแถบจะสิงเข้าไปในตัวน้องมันจนจบแมตเลยเนี้ย"

"คือว่า ผมชอบเล่นเกมส์ฮะ แต่เล่นแค่ช่วงว่างๆ"

"มึงคงว่างมากเนอะ อันดับมึงถึงสูงขนาดนี้"พี่โชว่า

"จริงๆก็ไม่ค่อยว่างหรอกฮะ ผมพึ่งเล่นได้สามเดือนเอง" 

"จริงดิ กูคาราวะเลย กูเล่นมาปีนึงละยังไม่เห็นขยับไปไหนเลยอันดับกูเนี้ย"

หลังจากที่ผมนั่งอยู่ครเดียวก็กลายมานั่งล้อมผมกันเอาไว้เลยแถมยังให้ผมแอดไอดีเกมของแต่ละคนเอาไว้ด้วย พี่โชบอกเอาไว้เล่นด้วยกัน ไหนจะสายตาของเฮียแฝดทั้งสองที่จับจ้องมาที่ผมอีก พี่ทรานก็ขยันจริง ชงส่งๆอย่างเดียวจนตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกว่านั่งไม่อยู่แล้วจนตัวเริ่มโอนเอนพิงกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆ

"กูกลับก่อนละ คิมึงจับมันนั่งดีๆดิ พิงกูอยู่นั้นตัวหนักชิบหายเลย"

"เอามาเป็นภาระแท้ๆเลยกู"

"เออ มึงก็พาน้องกับดีๆ ขับกลับไหวมั้ยว่ะ"ทรานเอ่ยถามเพื่อนทั้งสอง

"กูขับได้ มึงก็เอารถทิ้งไว้นี่แหละ พามันกับรถกู"คิรินที่เดินนำมาหันกลับไปบอกน้องชายฝาแฝดที่กำลังเดินตามหลังมา

"กูหูฝาดป่าวว่ะเนี้ย มึงมีน้ำใจกับคนอื่นด้วยหรอว่ะไอ้คิน"

"กวนตีน กูแค่เวทนา แล้วอีกอย่างไอ้คิมันดื่มไปเยอะด้วยขับรถกลับมันอันตราย"

"ห่วงกู?" คิราที่เดินตามมาจนถึงรถเอ่ยถาม

"พูดมากว่ะพวกมึง ยัดมันเข้ารถไป ให้มันนั่งข้างหลังนะ"

"กูสองคนกลับแล้ว มึงสองคนก็กลับได้แล้ว ขับรถกับดีๆ"

หลังจากนั้นสองแฝดขับรถหรูออกจากคลับทันที ท้องถนนเวลานี้โล่งโปร่งเพราะเป็นเวลาที่ผู้คนพักผ่อนกันหมดแล้ว คิราคอยหันไปมองไอ้คนตัวเล็กที่นอนยาวกับเบาะนั่งด้านหลังกลัวว่ามันจะกลิ้งตกลงมา ส่วนคนขับรถอยู่ก็เหลือบมองผ่านจากกระจกมองหลัง ที่มองไม่ใช่เป็นห่วงอะไรนะ ห่วงแค่มันจะอ้วกใส่รถของเขารึเปล่า

"เปิดประตูเร็วๆไอ้คิน น้องมันจะอ้วก"

"เออๆ ตัวภาระชัดๆเลยแม่ง ที่หลังมึงไม่ต้องหาตัวอะไรแบบนี้มาแล้วนะ จะคน จะแมว จะหมากูก็ไม่ต้อนรับเข้าห้องกู"

" อึก..เฮียขี้บ่นว่ะ อึก"

"มึงเดินดีๆนั่งลงก่อน"

"อือ..จะ  อ้วก"

" ลุกๆเลย ไปเข้าห้องน้ำ" คิราดึงคนเมาให้ลุกตามมาแต่ดันเดินเซไปมาไม่ตรงทางจนสะดุดเท้าของคิราที่นั่งเก้าอี้อีกตัวนึงจะล้มลงไปกับพื้นทั้งคิรินและคิวเท็น

อ้วก..แหวะ!!!!!!!!

ร่างสูงที่นอนราบไปกับพื้นโดนมีคนร่างเล็กนอนทับอยู่เมื่อคิวเท็นยันตัวจะลุกขึ้นได้สบสายตาของดวงตาแกร่งกร้าวและสิ่งที่ตีรวนอยู่ภายในท้องตีตื้นจนจุกค้ำอยู่ที่ลำคอ มันทั้งขมและเผื่อนปากจนทนไม่ไหวทะลักทะลายออกมาจากปากน้อยๆ ถึงจะมีแค่น้ำที่ออกมาจากปากแดงเล็กๆนั้นแต่มันกับไหลออกมาเต็มหน้าอกของคิรินที่นอนเป็นเบาะรองให้คนตัวเล็กที่ล้มทับมา ตอนนี้ไม่รู้อะไรทั้งนั้น คิราที่เห็นดังนั้นจึงรีบดึงรั่งคนตัวเล็กแต่ก็ไม่ทัน คนตรงหน้าอ้วกใส่พี่ชายที่สุดแสนจะรักความสะอาดแล้วไปจะเกลียดพวกที่ทำตัวไร้ค่าอีก เด็กนั้นทำมันทั้งหมด ตอนนี้ไม่รู้จะสงสารใครดีระหว่างไอ้เด็กขี้เมานี่หรือพี่ชายตัวเองที่ตกใจจนตาค้างแข็ง เส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆนั้นดี คิราดึงรั่งคนเมาเข้าหาตัวเอง คิรินจึงรีบลุกขึ้นทันที่เขามองน้องชายอย่างโมโหที่เอาตัวไร้ค่าแบบนี้มาสร้างเรื่องในห้องของเขา ทำได้แต่โมโหในใจแล้วเดินหนีขั้นห้องของตัวเองทันที

"พรุ่งนี้เช้ามึงตายแน่ ไปเดินเข้าห้องมึงเร็วๆ กูจะไปนอนมั่ง"

"อืม..เฮียอิกหรอ...คิดถึงน้าา"

"กูไม่ใช่พี่มึง เอ้าถึงห้องแล้วนอนลง"

" อิก..เขาเหงามากเลยนะ โคตรคิดถึงเลย อิกมานี่ๆ" 

ร่างบางที่นั่งโงนเงนเพราะความเมาดึงแขนของคิราที่ยืนอยู่ข้างเตียงเข้าหาตัวเองและกอดเอวเอาไว้ เอาหน้าน้อยๆนั้นมุดเข้ากับหน้าท้องแกร่งจนคิรารู้สึกจัก๊กระจี้ดิ้นหนีทำให้คิวเท็นได้โอกาสกระชากแขนอีกคนลงมานอนบนเตียง

"อิก หอมเขาก่อนนอนเหมือนตอนเด็กๆหน่อยดิ นะ นะ น้า"

"มึงเมา นอนไปกูไม่ใช่พี่มึงปล่อยกูได้แล้ว"

"อิกใจร้ายว่ะ...หอมหน่อยเดียวเองน้า น้าครับ งืม"

"เออๆๆ"

ฟอด!!!

"มึงทำอะไรไอ้คิรา"