เด็กดื้อ 5

เสียงเครื่องยนต์และเสียงดนตรีที่ดังทั่วสนามแข่งการแข่งขันของคู่ที่สองกำลังจะเริ่มขึ้น ภายนอกกำลังเตรีมตัวกันวุ่นวายเพื่อจะลงแข่ง คนสี่คนที่นั่งมองจากตู้กระจกติดแอร์เย็นช่ำ แต่คงจะมีอยู่คนหนึ่งที่สนใจเป็นพิเศษเพราะถึงกับขอเอาเก้าอี้ไปนั่งดูติดกับกระจกเลยก็ว่าได้ เมื่อการแข่งเริ่มขึ้นจากที่นั่งดูก็ยืนขึ้นแทน ดูสนอกสนใจการแข่งจนไม่ได้รู้สึกถึงสายตาที่แอบมองดูการกระทำทุกๆอิริยาบถ คิรามองดูเด็กน้อยที่เป็นน้องชายเพื่อ เด็กมันก็ใสๆไม่เรื่องมากอย่างที่คิดตอนแรก  อย่างพี่มันบอก  ไม่ดื้้อไม่ซนพูดง่าย จนการแข่งจบผมจะขึ้นไปหาคิริน 

"กูจะขึ้นไปข้างบน"

"ผมอยู่ข้างล่างได้มั้ยฮะ"

"ตามใจ แต่จะไปไหนก็บอกไอ้สองคนนั้นไว้"

"ฮะ ผมไม่ซนหรอกนะ  โตแล้ว"

"แค่สมองรึเปล่าที่โต ตัวเท่าลูกหมา"

"ถึงตัวแค่นี้ก็เตะก้านคอคนสลบแล้วกัน"

"เก่งจริง เอองั้นอยู่นี่แหละเดียวมา"

"ครับแด๊ดดี้!!" นั้นลามปามเลยผมแก่ขนาดเรียกแด๊ดดี้เลยหรือไงไอ้เด็กนี่

ชั้นสามQueen Club

ก๊อกๆ

"เป็นไงบ้างแล้วแขกวีไอพีล่ะ"

"ผ่านอยู่แล้ว  ตอนนี้อยู่ห้องวีไอพีกูให้เด็กไปบริการล่ะ"

"เอกสารกูอยู่ไหน"

"โต๊ะอาคิมหันต์ มีสองชุดอาเขาแยกไว้ให้แล้ว"

"เออ ขอบใจแล้วอาไปไหน"

"ลงไปดูแขกสักพักล่ะ น้องไอ้อิกอยู่ห้องหรอ"

"อยู่กับไอ้พวกนั้นข้างล่าง "

"เออ  บอกให้พี่มันกลับมารับไปเร็วๆด้วย"

"กูลงไปดูข้างล่างก่อน เห็นตอนขึ้นมากูได้ยินว่าวันนี้มีแข่งมอไซค์ด้วยนิ"

"คนของแขกวีไอพีขอลงเพราะรู้ว่าไอ้โซตัสมันมา เขาบอกได้ยินชื่อเสียงมาสักพักแล้วเลยอยากขอแข่งด้วยสักแมตช์"

"อืม ยังเดียวกูดูให้"

ผมขอพี่ๆเขาออกมาเดินดูรอบๆสนามแข่ง ที่นี่เป็นสถานที่สำหรับนักแข่งที่อยากมีประสบการณ์จริง มีทั้งระบบรถที่สามารถปรับแต่งตั้งระบบโดยเครื่องมือที่ดีขั้นสุด  นักแข่งชื่อดังหลายคนก็มาดูและแข่งด้วย และยังมีการพนันแบบที่ทุกๆที่มีแต่ที่แตกต่างออกไปคือกฎ และความเป็นระเบียบและระบบ ไหนจะมีคลับอยู่ด้านหน้าอีกเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยาวมค่ำคืนที่ครบวงจร

"คิวเท็น"

"อ้าว! โซลมาได้ไงเนี้ย"

"มาลองสนาม แล้วมึงอ่ะมาได้ไง อยู่อังกฤษไม่ใช่หรือไง"

"กลับมาเมื่อวันก่อน ดีใจจังที่เจอ"

"เออกูกลับไปที่สนามก่อนมึงก็มาดูกูด้วย แข่งกันรอบหน้ากูไม่ยอมแพ้มึงแน่ " ระหว่างนั้นที่เดินคุยกันไปยังข้างสนามนั้นมีกลุ่มชายรูปร่างใหญ่สามคนเดินตามผมกับโซลมา ผมสองคนส่งซิกให้กันก่อนเป็นอันรู้กันว่าต้องทำยังไง โซลเดินแยกไปอีกทางและผมแยกไปอีกทางเพื่อต้องการรู้เป็าหมาย พวกนั้นเดินตามโซลไป ผมที่เดินไปอีกทางเลี้ยวกลับและเดินตามพวกมันไป จังหวะที่ชายคนนึงในกลุ่มยกไม้จะฟาดไปที่โซล ผมกระโดดถีบจากด้านหลังทำให้ไม้ในมือนั้นหลุดไป อีกคนเข้ามาล็อคตัวผมจากด้านหลังผมพยายามดิ้นจนหลุดรอดใต้แขนมันมาได้ก็กระโดดถีบอีกครั้ง หมัดหนักๆนั้นกระแทกเข้าที่ท้องทำเอาจุกตัวงอได้เหมือนกัน เมื่อโซลเห็นผมเสียท่าจึงเข้ามาช่วย แต่ก็ยังสู้ไอ้ยักษ์แบบพวกนั้นไม่ได้ กระทั้งมีคนเข้ามาเห็นและช่วยผมกับโซล

"เป็นไงบ้างว่ะ"

"ไม่เป็นไรแค่จุกๆ  แล้วโซลล่ะ"

"กูโอเค โอ๊ย!!บ้าชิบ"

"โซล ข้อมือมันเจ็บไม่ใช่เหรอ แบบนี้จะแข่งยังไง"

"ไปที่สนามก่อนเถอะแล้วค่อยคิด"

ผมเดินตามโซลมาติดๆวันนี้มันแค่มาเที่ยวไม่ได้แข่งจริงจังแต่มีคนมาขอปะลองฝีมือด้วยจึงรับปากแล้วทางนั้นก็เป็นคนที่มีชื่อเสียงด้วย เลยรับปากแข่งด้วย แต่ตอนนี้มือเจ้ากรรมของโซลก็ดันมาเจ็บอีกจะให้ทำยังไงได้ ทีมงานหรือคนอื่นก็ไม่มีมีแต่คนของสนามที่ตรวจสอบรถให้ 

"แข่งแทนกูหน่อยดิ"

"เราเหรอ  ไม่ไหวมั่งไม่ได้เตรียมตัวเลยนะ ยิ่งไปซัมเมอร์ลงสนามไปสองรอบเอง"

"อย่าทำท่าทางเหมือนมึงป็อดไอ้คิวเท็น มึงรู้ตัวมึงดี"

สนามแข่งที่นกแข่งทั้งสองเตรีรมตัวพร้อมแล้วคร่อมอยู่ประจำที่ของตน สัยญานไฟเริ่มเปลี่ยนสีธงสีแดงถูกสบัดเป็นสัญญานเริ่มการแข่ง รถทั้งสองคันบิดคันเร่งขึ้นแล้วพุ่งออกตัวไป รถคัดสีดำแดงyamaha yzf-r1คันใหญ่เป็นของฝั่งลูกค้าวีไอพี ระหว่างทางเดินลงมาจากชั้นสามผมแวะหาอาคิมหันต์ที่ชั้นสองก่อนจึงได้ดูการแข่งของตัวแทนลูกค้าวีไอพี่ด้วย ส่วนอีกคันก็เป็นรถรุ่นเดียวกันแต่คนละสี วันนี้โซตัสฟอร์มดีกว่าปกติ หักลี้ยวเข้ามุมสวยมาก ฝีมือไม่ตกจริง แต่สิ่งทำให้ผมต้องเดินเข้าไปดูใกล้ๆจอทีวีคือ รองเท้าสีดำคาดส้มสะท้อนแสงคู่ใหญ่นั้น คงไม่ใช่หรอกมั่ง ใครๆก็มีได้รองเท้าแบบนี้ ผมจึงดูจนจบแล้วลงมาที่ห้องทำงานตัวเอง

"ไอ้ทราน คิวเท็นไปไหน"

"น้องมันขอออกไปดูข้างสนาม"

"เออ ให้คนไปตามมันมาดิ"

"รอแปป เดียวกูไปตามให้จะลงไปหาไอ้โซลมันด้วย"

"เออ เราไปแล้วนะยังไงไปหาหมอด้วย ถ้ายังอยากแข่งรถอยู่"

"บ่นเป็นแม่กูเลยนะมึง"

"ไอ้โซล!"

"อ้าว  พี่ทรานมีอะไรพี่ลงมาหาผมถึงข้างล่าง"

"มาตามไอ้คนนี้ต่างหาก ลงมานานจริงๆ พ่อมันถามหาแล้ว" พี่ทรานบอกทั้งเดินมายืนข้างๆ

"พี่รู้จักไอ้คิวเท็นด้วยหรอ"

"เด็กไอ้คิมัน"

"ไม่ใช่ซะหน่อย  พี่ทรานพูดมั่วนะ เฮียคิให้มาตามผมเหรอ" ผมหันไปแก้ตัวกับโซลก่อนไปถามพี่ทราน

"อืม  มันลงมาแล้วเลยให้มาตาม พี่จะมาหาไอ้โซลมันด้วย ก็เลยอาสามาตามให้แล้วเรากับโซลรู้จักกันด้วยเหรอ"

"ผมกับมันเป็นเพื่อนกัน ถึงจะอยู่คนละห้องแต่ก็สนิทกันเพราะ.."

"เพราะทำกิจกรรมด้วยกันบ่อยฮะ" ผมพูดแทรกขึ้นมา

"ใช่..ใช่"

"ไปก่อนเลยนะเดี๋ยวพี่คุยกับไอ้โซลแล้วตามไป"

"ไปไหนมา"

"ดูการแข่งข้างสนามมาฮะ"

"'งั้นเหรอ รออีกสักพักกูทำงานก่อน"

"ฮะ  งั้นผมนั่งตรงนี่นะ" ผมชี้ไปข้างๆพี่โชก่อนจะทิ้งตัวลงนั่ง

'ไอ้คิ เป็นอย่างที่มึงบอกจริงๆ'

"ยังไง"

'เมื่อกี้คนที่แข่งไม่ใช่ไอ้โซล มันบอกเป็นเพื่อนมันลงแข่งแทนเพราะมันเจ็บข้อมือ'

"ไอ้โซลใส่รองเท้าสีอะไร"

'อยากรู้ทำไมว่ะ สีเขียว'

"อืม  ขอบใจกลับมาเอาของกินมาด้วยเด็กมันร้องหิวนมแม่แล้ว"

เขาจับจุดสังเกตหลายๆอย่างตอนแข่งรถ  ทั้งเทคนิดและท่าทางมันต่างไปจากเดิมเพราะเขานั้นเคยเห็นโซตัสแข่งและซ้อมมาไม่รู้กี่รอบ ดังนั้นจึงคิดว่าคนที่ลงแข่งนั้นยังไงก็ไม่น่าใช่โซตัสแน่นอน แต่เป็นใครกันล่ะ  จะเป็นไอ้ตัวเล็กนี่ก็คงไม่น่าจะใช่ถึงรองเท้าจะเหมือนกันแต่สภาพไม่น่าไหว