เด็กดื้อ 3

ผมยืนสำรวจคนตรงหน้าอย่างพินิจพิจรณา ใบหน้ารูปไข่ ดวงตาหวานเยิ้ม รอยยิ้มหวานละมุนกับส่วนสูงร้อยหกสิบกว่าๆ ผมสีน้ำตาลตัดรับกับผิวขาวบนใบหน้า ปากอิ่มเล็กๆมันวาว กระเป๋าสะพายใบใหญ่ที่อยู่ด้านหลังทำให้มองแล้วขัดกับคนที่สะพายมันอยู่ไหนจะกระเป๋าเดินทางใบโตที่ลากมาอีก

ย้อนไปเมื่อเช้า

"คิน วันนี้จะมีคนมาอยู่ด้วยชั่วคราวนะ"

ไอ้คิเอ่ยบอกตอนเห็นผมเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น มันนั่งอ่านหนังสือพิมอยู่ก่อนแล้วจึงหันมาบอกผม

"ใคร? ทำไมต้องให้มาอยู่ด้วย"

" น้อยชายไอ้อิกคิว มันไปบ้านเมียมันที่ต่างจังหวัดสองอาทิตย์ มันเลยฝากให้ดูแลน้องมันสักพัก"

"กูไม่ชอบเด็ก" ผมตอบมันสั้นๆก่อนจะเปิดตู้เย็นเอาขวดน้ำขึ้นมายกดื่ม

"18แล้ว ไม่เด็ก"

"ก็เด็กอยู่ดี กูไม่ชอบ"

"เออน่า สองอาทิตย์เองกูก็บอกไอ้คิวไปแล้วแต่มันก็อะน่ะ มันบอกน้องมันไม่ดื้อ เรียบร้อย น่ารัก"

"ผู้หญิง?"

"ป่าว ผู้ชายชื่อ คิวเท็น"

"ถ้าทำตัวน่ารำคาญกูจะเอาไปปล่อยวัด"

.

.

.

ปัจจุบัน

"สวัสดีฮะ!"

"มาหาใคร?"

"เฮียคินกับเฮียคิฮะ" เฮีย? สนิทกับกูมั้ยเนี้ยเรียกชื่อเล่นกู ผมได้แต่คิดในใจยืนมองเด็กที่มาเคาะประตูอยู่หน้าห้อง

"มีธุระอะไร?"

"คือเฮียอิกคิวให้ผมมาที่นี่ฮะ แล้วคุณคือ"

"กูคิริน เข้ามา"

"ออ เฮียคินนี่เอง เฮียอิกบอกว่าเฮียคินกับเฮียคิเป็นแฝดกัน แล้วเฮียคิละฮะ" พูดมากชิบหายเลย

"ไปข้างนอกเดียวกลับ นี่ห้องมึงเก็บของซะ"

"ผมชื่อคิวเท็นฮะ"

"เออ"  

ผมปล่อยให้ไอ้เด็กนั้นเข้าไปที่ห้องนอนแขก คอนโดผมมีห้องนอนใหญ่สองห้องซึ่งอยู่ชั้นลอยด้านบน แล้วยังมีห้องนอนเล็กสำรับแขกอีกสองห้อง ห้องน้ำหนึ่งห้อง ห้องครัวแบบเปิดและห้องนั่งเล่น มีระเบียงขนาดกลางยื่นออกไปอีก เป็นคอนโดหรูใจกลางเมืองที่ดีมากแห่งหนึ่ง เด็กนั้นพักห้องรับแขกด้านล่าง ส่วนอีกห้องผมสองของทำเป็นห้องฟิตเน็ต ผมไม่ได้สนใจไอ้เด็กนั้นต่อ เลยหันมาจัดแจงงานของตนเองที่ทำค้างเอาไว้ 

ผ่านไปสักพักใหญ่ๆเสียงตะโกนเรียกทำเอาผมแถบลงไปหักคอผมเดินออกจากห้องมาหยุดยืนชั้นลอยด้านบนมองลงมาด้านล่างอย่างหงุดหงิด

"เฮียคินฮะ!  เฮีย!  เฮียคินฮะ!"

"เรียกทำไมวะ"

"เออคือ ผมกินของในตู้เย็นได้มั้ยครับ ผมหิว"

"เออ จะทำอะไรก็ทำ จะกินก็กินแล้วไม่ต้องเรียกกูอีก รำคาญ!"

คนตัวเล็กมองตามตาปิบๆงงกับอาการของอีกคน ก็แค่ขอกินของที่อยู่ในตู้เอง หลังจากได้รับอนุญาติก็เดินตรงใบยังตู้เย็นหลังใหญ่ หยิบดูของนั้นนี่ ว่ากินอันไหนได้บ้างพอทำเสร็จก็ลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อย 

เพล๊ง!! เพล๊ง!!

กินเสร็จแล้วก็ต้องล้างจานสิแต่มือของคนตัวเล็กที่กำลังจะเอื้อมเอาจานขึ้นเก็บนั้นมันดันลื่นจนทำให้จานทั้งสองใบตกลงมาแต่ เขานั้นเขย่งแล้วนะแต่มันสูง

เมื่อกำลังตกใจกับจานที่แตกอยู่แล้ว กับมีเสียงที่ดังกว่าเอ่ยแทรกขึ้นมาจากด้านหลังทำให้ตกใจยิ่งกว่าจนเผลอมือตอนหันกลับไปมองที่ต้นเสียงจึงปัดแก้วน้ำตกลงมาแตกอีกใบ

"ทำอะไรว่ะเนี้ย?"

เพล๊ง!!

"..." คิดว่าเงียบแล้วจะคิดอะไรออกเนื่องจากยังตกใจอยู่นิดๆ กลับเป็นคนตัวโตที่จ้องมายังร่างกายของผู้อาศัยแล้วเอ่ยถาม

"ทำอะไรของมึง"

"ผมแต่ล้างจานแล้ว แล้ว"

"ตัวปัญหาชัดๆ"

"นี่เฮีย พูดให้มันดีๆหน่อยสิฮะ ผมไม่ใช่ตัวปัญหานะ ผมแค่ล้างจานแล้วจะเอาจานเก็บและมันเอื้อมไม่ถึงแล้ว ลื่นมือตกลงมาแตก ส่วนเรื่องแก้วที่แตก ก็เพราะเฮียคินถามผมเสียงดังจนผมตกใจ มือเลยปัดแก้วตก"

"น่ารำคาญจริงๆ ถ้ามึงวุ่นวายหรือสร้างปัญหามึงโดนแน่"

"ตัวปัญหา น่ารำคาญ วุ่นวาย เหอะบ่นเป็นตาแก่ไปได้ " คนตัวเล็กทำเสียงเล็กเสียงน้อยล้อเลียนคนที่พึ่งเดินออกไป โดยที่อีกคนไม่ได้สนใจ

คิวเท็นมองคนที่เดินขึ้นไปยังชั้นลอยจนลับตาเข้าไปในห้องก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก ถึงนั้นก็จะหันกลับไปที่ครัวเพื่อเก็บเศษจานที่แตกต่อไป

"แฝดพี่ดุขนาดนี้แล้วแฝดน้องจะขนาดไหน  ดุดันแบบนี้น่ารักจัง"  เสียงบ่นงุงงิงอยู่คนเดียวจนไม่ทันสังเกตุคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง สมาชิกอีกคนที่อาศัย

"ลงไปนั่งอะไรที่พื้น??"

"ห่ะ! เหวออ ตกใจหมดเฮียคิน แต่ไม่สิไม่ใช่"

"ดูออกด้วย กูชื่อ'คิรา'เป็นเพื่อนสนิทอิกคิว"

"ออ เฮียคินี่เอง ผม คิวเท็นฮะ"

ลูกขา อีพี่มันจะกินหัวเอานะคะ มาอยู่บ้านเขาแปปเดียวข้าวของแตกกระจาย แล้วแบบจะโดนเอาไปปล่อยวัดมั้ยเนี้ย!!