เด็กดื้อ 2

ร้านอาหารขึ้นชื่อร้านหนึ่งกลางห้างดังหนุ่มหล่อสามคนที่มีความสูงและหล่อเป็นจุดเด่น ดึงดูดสายตาของลูกค้าและพนักงานสาวได้เป็นอย่างดี เมนูอาหารญี่ปุ่นที่ไอ้ฝรั่งตรงหน้าสั่งมาช่างขัดกับใบหน้าที่เป็นลูกครึ่งยุโรปมาก ปากก็เคี้ยวตุ้ยๆแต่สายตามองทะลุผมไปด้านหลัง ส่งซิกขยิบตา จะเป็นอะไรได้นอกจากสาวๆ พนักงานสาวกรี้ดกราดกันใหญ่เพราะเอเดนไม่ใช่แค่นักศึกษาม.ดังอย่างเดียว ยังเป็นทั้งพรีเซนต์เตอร์และนายแบบทีกำลังมีชื่อเสียงอยู่ในขณะนี้

"กูรำคาญมึงจริงๆ แม่งไปไหนสาวก็ตามกรี้ด" ครามเอ่ยพูดพลางคีบอาหารตรงหน้าเข้าปาก

"ช่วยไม่ได้ ก็กูหล่อแถมยังดังอีก"

"ถุย! จะอ้วกก็กลัวเสียของว่ะ"

"เออ แดกๆจะได้รีบกลับ กูจะกลับไปนอนต่อ คืนนี้ต้องเข้าไปดูคลับอีก"

"แล้วไอ้คินไม่ไปหรือไงเห็นมึงไปอยู่คนเดียวมาหลายวันแล้ว"

"วันนี้มันคงเข้าไปมั่ง ช่วงนี้ม๊าให้มันคอยไปรับไปส่งศิญา แล้วให้อยู่เป็นเพื่อน"

"เออ พูดถึงน้องมึง นั้นไม่ใช่หรอว่ะ"เอเดนชี้ให้ดู ผมจึงหันตามไปมอง

"นี่มันยังเวลาเรียนอยู่เลย แล้วผู้ชายนั้นใครว่ะ เชี่ยเดินจับมือกันด้วย"

"ไอ้นนท์ แฟนน้องกู มันอยู่ปี2 ม.B "

"ทำไมกูไม่รู้ว่ะว่าน้องมึงมีแฟน"

"ต้องเสือกเรื่องชีวิตกู  ครอบครัวก็ด้วยหรอไอ้เดน"

"ไอ้คิน เรียกเต็มๆ เอเดนครับ เอเดน"

"เออ เดียวกูมาไปหาน้องก่อน"

ผมลุกออกจากโต๊ะและเดินตรงไปหาน้องสาวกับแฟนหนุ่มที่ยืนหันหลังอยู่

"มองหาแหวนแต่งงานเหรอ"

"อ่ะ เฮียคิรา มาได้ไงเนี้ย"

"หวัดดีครับเฮีย"นนท์เอ่ยทัก

"พาน้องโดดรึไง"

"ไม่ใช่ๆ พี่นนท์ไม่ได้พาศิโดดเรียนสักหน่อย ศิเลิกครึ่งวันเลยให้พี่นนท์มารับ แล้วก็ให้พามาเดินห้าง"

"แล้วลุงชมละ ทำไม่ไม่โทรให้มารับ เดียวนี้ชักเอาใหญ่แล้วนะ พอป๊าไม่ว่าหน่อยควงกันออกหน้าออกตา เฮียจะฟ้องป๊าดีมั้ย" ผมเอามือขยี้ที่หัวร้อยๆของน้องสาว

"ง่า เฮียคินสุดหล่ออย่าบอกป๊าเลยนะ นะๆ นะคะ" น้องสาวก็ยอมที่ไหนกอดเอวพี่ชายอย่างคิรินแล้วเอาหัวถูไปกับอกแกร่ง

"ใจอ่อนกับลูกอ้อนนี้ทุกทีสิ"

"รักเฮียจังเลย ฟอด"

"เป็นผู้หญิง รักษากริยาหน่อยหอมผู้ชายกลางห้างเลยเดียวได้เป็นข่าวหรอก"

"เดียวซื้อของเสร็จผมเอาไปส่งบ้านเอง  เฮียไม่ต้องห่วง"

"เออ ดูแลน้องกูดีๆด้วย

"ท่าอ้อนน่ารักสัด อยากมีน้องสาวบ้าง"

ครามเอ่ยบอกเมื่อผมนั่งลงที่โต๊ะเหมือนเดิมหลังจากทานมื้อกลางวันเสร็จผมก็แยกกลับมานอนที่คอนโดเหมือนเดิม เปิดประตูห้องเข้ามาสัมผัสได้กับแอร์เย็นๆ คงเป็นใครไม่ได้ถ้าไม่ใช่คิรา ผมเดินเข้าไปด้านใน ไอ้คิราสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเดินออกมาจากห้องนอนของมันสภาพเปียกหมาดๆ

"  กลับมาแล้วหรอ"

"อืม ทำไมกับเร็วได้อะ"

"พรีเซนต์งานเสร็จ กินข้าวกับพวกไอ้คิว ไอ้โต้เสร็จแล้วก็เลยกลับมา ตามช่างมาดูแอร์ด้วย โคตรร้อนเลยเมื่อคืน"

"เออ แล้วจะเข้าไปที่คลับมั้ย"

"มึงเข้าป่ะ"

"เข้าปกติ"

"เออ งั้นคืนนี้เข้าด้วย ได้ข่าวว่ามีนักแข่งใหม่มาลองสนามได้สองสามวันแล้วนิ ฝีมือดีด้วย"

"ไม่รู้ดิ ก็เคลียร์เอกสารด้านบนไม่ได้ลงไปที่สนามเลย แต่ก็ได้ยินผ่านๆ"

"เออ เดียววันนี้จะไปดูที่สนามเอง มึงไม่ต้องก็ได้ ป๊ากันต์บอกคืนนี้แขกวีไอพีจะมา มึงดูแลด้านบนนั้นแหละ กูจะไปดูพริตตี้เอง"

"สัด ไม่พ้นเรื่องหญิง กูไปนอนละ ทุ่มครึ่งค่อยไป"

"เออ กูจะออกไปข้างนอกด้วย เจอกันที่คลับเลยก็ได้"

จนมาถึงอาทิตย์สุดท้ายของภาคเรียนแรกชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มลงทุนกอดขาอ้อนวอนเขาอย่างสุดความสามารถ เขากลับมาจากธุระด้าน เพื่อนคนสนิทอย่าวอิกคิวก็ต่อสายหาเขาบอกมีเรื่องด่วนถึงกับบอกจะมาหาที่คอนโดและไม่ถึง20นาทีคนที่โทรมาก็มาถึง บอกปฏิเสธไปแล้วแต่มันก็ไม่ยอม อ้อนวอนเขาอยู่นั้น

"ถ้าพ่อรู้ว่ามันมาหากูแล้วกูทิ้งมันอยู่คนเดียว พ่อเอากูตายแน่"

"มึงก็เอาไปไว้บ้านญาติมึงดิ กูไม่เอา"

"นะๆมึงไอ้คิ ช่วยหน่อยกูพามันไปด้วยไม่ได้จริงๆ กูพาไปได้กูพาไปแล้ว"

"แล้วมึงจะไปวันไหน"  ด้วยความเหนื่อยอกเหนื่อยใจกับสกิลการตื้อจองมันผม พู่ลมหายใจออกจากอดไม่ได้ 

"กูบินพรุ่งนี้ตอนเย็น มันมาถึงตอนเช้า"

"มึงไปกี่วัน"

"2อาทิตย์"

"สัด นานไปกูไม่เอาแล้ว"

"โถ่!! ไอ้คิมึงช่วยกูหน่อย น้องกูน่ารัก ไม่ดื้อ ไม่ซน พูดง่าย "

"น้องมึงกี่ขวบเนี้ย ไอ้คินมันไม่ชอบเด็ก"

"ไอ้คินไม่รำคาญแน่นอน น้องกูน่ารักมึง พูดง่ายแล้วอีกอย่างน้องกู อายุ 18แล้ว"

"18 ดูแลตัวเองได้แล้วมั่งไม่ต้องเอามาฝากพวกกูหรอก"

"ไม่ได้อะ มันกลัวผี แล้วก็เป็นโรคกลัวการอยู่คนเดียว"

"มันมีโรคเชี้ยนี่ด้วยหรอ กูไม่เคยได้ยิน"

"เออ มีดิแล้วน้องกูก็เป็น ต้องมีคนอยู่ด้วยตลอดเวลา ถึงเอามันมาฝากไว้กับมึงนะช่วยกูหน่อย จะไปฝากกับไอ้เดนก็เดียวเป็นข่าวซุกเด็กอีกฝากกับมึงนี้แหละ นะๆ"

"เออๆ รับฝากก็ได้ มึงก็ไปบอกไอ้คินด้วยละกันอย่าลืม"

"ขอบใจมากเพื่อน น้องกูน่ารัก พูดง่าย"

"เออ ให้มันจริง แล้วน้องมึงชื่ออะไร?"

" คิวเท็น "