เด็กดื้อ 11

นอนนิ่งๆหายใจเข้าออกลึกๆคิวเท็น ใจนิ่งๆไว้นะ เมื่ออยู่ดีๆผมก็ถูกทำให้ล้มตัวลงไปนอนดูหนัง ที่ใจต้องนิ่งก็ไม่ใช่อะไรนะครับถ้าไม่ใช่เพราะ เฮียคินกับเฮียคิ พากันดึงทึ้งร่างผมจนลงมานอนอยู่บนตักพวกเขา หัวผมวางอยู่บนตักเฮียคินส่วนขาดของผมนั้นเฮียคิเอาไปพาดไว้บนตักของตัวเองแถมยังกอดขาผมเอาไว้อีก ผมเลยไม่สนใจนอนดูหนังท่านี้ก็ได้ พอเวลาล่วงเลยไปจนหนังจบพวกเราสามคนก็พากันบิดไล่ความปวดเมื่อยที่นั่งๆนอนๆดูกันมาเป็นเวลาชั่วโมงกว่า หนังเรื่องนี้สนุกมากเลยระหว่างที่ดูหนังเราก็จดจ่ออยู่กับหนังกันจริงๆ

"เท็น...มึงจะนอนเลยมั้ย" เฮียคิเอ่ยถามเมื่อขยับตัวนั่งดีๆแต่ยังไม่ปล่อยขาผมลงจากตักเขาเลย

"เฮียเรียกเราว่าอะไรนะ"

"เท็นไงหูหนวกเหรอ มึงชื่อคิวเท็นก็เรียกเท็นเฉยๆแปลกตรงไหน"

"คิว มึงใช้ยาสระผมอะไรว่ะทำไมโคตรหอมเลย" ว่าแล้วคนด้านบนหัวผม ก็ก้มลงมาดมซะอย่างนั้นจนผมตกใจลุกขึ้น

ปึก!!

"โอ๊ย!!/อ่ะ" 

ผมตกใจจนสะดุ้งเด้งตัวขึ้นมาอย่างเร็วจนหัวผมไปโขกกับคางของเฮียคินอย่างแรงจนเฮียคินร้องเสียงหลงส่วนผมก็ได้แต่ลูบหัวปอยๆ เฮียคิที่นั่งอยู่ด้วยขำใส่แฝดพี่ที่เอามือกุมคางเอาไว้

"หัวแตกมั้ยเนี้ย"' ผมเอามือวนลูบตรงที่กระแทกดูมันบวมขึ้นมานิดหน่อยเฮียคิก็ช่วยเอามือมาลูบๆคลึงๆให้

"มึงควรห่วงกูมั้ย"

"ไม่ได้สำคัญขนาดนั้น"

"เออ กูไม่สำคัญ" เฮียคินพูดในทำนองตัดเพ้อน้องชายตัวเองแล้วทิ้งตัวพิงโซฟาผมจึงอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเลยถามออกไป

"เฮียคินเจ็บมากมั้ยฮะ ขอดูหน่อยได้มั้ย"

ผมขยับเข้าไปใกล้เฮียคินที่เพื่อจะดูว่าคางเป็นยังไงบ้างแต่กลับถูกเฮียคิรั้งเอาไว้ก่อนผมจริงหันไปมอง

"มึงไปอาบน้ำนอนเถอะเดียวกูดูมันเออ"

"เอางั้นหรอฮะ งั้นก็ได้ เฮียคินทายาด้วยนะมันแดงๆ เราเข้าห้องก่อนนะ"

"เออ รู้แล้ว คืนนี้ถ้าไม่อยากนอนปวดหัวก็กินยาด้วย กระแทกกันแรง คงเจ็บน่าดู" เออ ฟังแล้วแปลกๆผมก็ได้แค่พยักหน้าและเดินไปที่ห้องนอน พอก่อนถึงห้องนอนผมก็หันไปเรียกทั้งสองคน

"เฮียคิน เฮียคิ ฝันดีนะฮะ บาย"

"ฟู่ เชี่ยกูจะละลายกับยิ้มน้องมัน"

"สัด มึงขัดกูไอ้คิ มาให้กูถีบเลย"

"มึงฉวยโอกาสกับน้องมันก่อนนี้หว่า ดมหัวกูมั้ย หัวกูก็หอมนะ"

"ตลกสัดคิ มึงแม่ง"คิรินบ่นๆออกไปทั้งยืนเต็มความสูงมองไปยังห้องนอนรับแขกก่อนที่จะเดินขึ้นห้องของตนเอง

"รอก่อนเถอะคิวเท็นยังไงก็ไม่พ้นพวกเราหรอ หึ"คิราที่เดินมาดื่มน้ำก็หันมองไปที่ห้องของคนตัวเล็กเช่นกันก่อนที่จะแยกย้ายเข้าห้องใครห้องมัน 

ครืดๆ

"ฮัลโหล..อืม รู้แล้วกำลังจะออกไป มารอรับได้เลย อืม" เสียงโทรศัพท์สั่นภายในกางเกงยีนสีอ่อน เจ้ารองรีบลนลานรับสายในทันที่ขณะสวมใส่รองเท้าผ้าใบคู่โปรด กดรับสายปุปก็กระซิบเสียงคุยกับคนในสายอย่างรวดเร็วและออกจากห้องพักไป พอลงมาถึงด้านล่างเขามองนาฬิกาเรือนใหญ่หน้าล็อบบี้มันบอกเวลาว่าเที่ยงคืนกว่าแล้ว แต่ตัวเขานั้นลักลอบแอบหนี้ออกมาจากห้องพักของสองแฝดเพื่อมารอใครคนนึงที่นัดแนะกันไว้

"มึงพักอยู่ที่นี้หรอว่ะ" คนมารับเอ่ยถามเมื่อเขาเข้ามานั่งในรถยนต์คันหรู

"แค่ชั่วคราวเท่านั้น แล้วนี่โซลนัดพวกนั้นไว้ที่ไหน"

"ที่เดิม สนามรุ่นพี่กูเอง"

"ทำไงดี"

"ทำอะไร เรื่องแข่งคืนนี้หรอ"

"เออ ป่าว มีหมวกกับแมสมั้ย "

"มี จะเอาหรอ"

"อืม ตอนลงรถคงใส่ก็ได้แต่ขออะไรอย่างนึงนะ"

"ว่ามาดิ"

"อย่าแนะนำเรากับใคร บอกแค่เป็นเพื่อนเท่านั้น เราจะไม่ตอบคำถามใครทั้งนั้นโอเคมั้ย"

"เออ ว่าแต่ทำไมว่ะ มึงหลบใครหรอคิวเท็น"

"อยูที่สนามเรียกเราว่า เค ก็พอ ชื่อคิวเท็นกับเคทีห้ามหลุดนะ"

"เหตุผลคือ"

"หนีผัวมา เดี๋ยวผัวรู้ " ผมบอกออกไปแบบนั้นและชิ่งลงรถก่อนที่โซลจะถามอะไร พอมาถึงสนามผมเห็นพี่โชยืนอยู่ผมกระชับหมวก ใส่แมสและดึงฮุดขึ้นมาคลุมหัวทันที

"ไงไอ้โซลมาสักที นั้นคนที่มึงบอกหรอว่าจะมาช่วยแข่ง"

"ใช่พี่โช นี้ไอ้คะ เค มันชื่อเค ไอ้เคนี้พี่โช นั้นพี่สิง พี่นาวา และก็พี่ทราน เออวันนี้สองเฮียไม่มาหรอครับ"

"มันมีเรียนเช้ากันช่วงนี้เลยฝากพวกกูดูแทนก่อน มึงก็ไปเตรียมตัวได้แล้ว พวกกูเช็ครถให้แล้ว"

"สมกับเป็นพี่นาวาจริงๆ งั้นผมกับเพื่อนไปเตรียมตัวก่อนนะ" พอโซลพูดจบผมก็ก้มหัวให้พี่ๆแล้วเดินนำออกไป

"โซล เพื่อนมึงเป็นใบ้หรอ"

"ก็ไม่นิพี่ทำไม"

"ก็ไม่เห็นพูด ไหนจะใส่แว่นดำปิดแมสตอนกลางคืนแบบนี้อีก ไหวแน่เหรอว่ะ" โชเอ่ยถามรุ่นน้องคนสนิท

"พี่รอดูชัยชนะเลยแค่มันก็ขาดลอยแล้ว"

ผมเดินมาดูรถที่ตัวเองใช้แข่ง แข่งกันสามคู่ผมอยู่คู่สุดท้าย และเมื่อแข่งครบสามคู่แล้วจะจับเอาคนที่ทำเวลาได้ดีที่สุดของทั้งสองทีมมาแข่งหาผู้ชนะ คู่แรกเริ่มแล้วผมจอดรอเวลาให้ถึงรอบของตัวเองโดยดูความเคลื่อนไหวของคู่แข่งของคนในทีมจนอีกไม่นานก็ถึงเวลาที่ผมต้องแข่งก็มีเสียงเคาะกระจกด้านข้าง เป็นพี่ทรานที่เข้ามาเคาะและบอกแนวการแข่งของคู่แข่งคนที่ผมแข่งด้วย พอเขาบอกมาผมก็รู้เลยว่าเขาพูดถึงใคร รุ่นพี่อีกคนนึงที่ผมก็รู้จักและรู้เทคนิคการขับของเขาดีเพราะผมเคยแข่งกับเขามาแล้ว ผมก็แค่พยักหน้าตอบออกไปแทน

เมื่อสัญญานออกตัวผมปลดเกียร์และเหยีบเร่งคันเร่งก่อนจะโยกเกียร์อีกครั้งความเร็วของผมนำมาจนถึงช่วงที่จะเข้าโค้งอีกคนเบียดแทรกเข้ามาด้านในเพื่อที่จะแทรกให้ได้ ผมปลดเกียร์อีกครั้งก่อนที่จะดริปต์ท้านรถให้ปัดไปก่อนจะเร่งความเร็วไม่ให้คู่แข่งแทงได้พอเข้าทางตรงผมเหยีบคันเร่งจนมิดและเบิ้ลให้กับคู่แข่งและเข้าเส้นชัยเสียงเบรกดังเอี้ยดตูดรถแข่งคันงามสบัดจอดได้สวยเลยที่เดียว ผมลงจากรถมาโดยมีโซลวิ่งเข้ามาหาและกอด

"สมแล้วที่เป็นมึง โคตรสวยเลยตอนที่มงดริปแบบเมื่อกี้ เวลาเร็วก็พวกกูสองคนอีกนะมึงเตรียมลงอีกรอบเลย อะนี้น้ำไปนั่งพักก่อน"

"เพื่อนมึงเจ๋งว่ะโซล ขับโคตรดีเลยมืออาชีพอย่างไอ้สิงยังชมเลยนะเว้ย" ผมพยักหน้าเชิงขอบคุณและเดินไปนังพักใกล้ๆ

"หยิ่งสัด"พี่สิงพูดติดตลก

"มันไม่ได้หยิ่งพี่ แต่มันมีเหตุผลมันช่างมันเถอะแค่คืนนี้รอชัยชนะก็พอ"

"เออ มึงบอกมันด้วยว่าอย่าประมาทไปนัท มันยิ่งชอบเล่นอะไรแปลกๆอยู่ ถึงที่นี้จะเป็นสนามที่ถูกกฎหมายแต่พวกไม่รักษากฎก็มีเยอะบอกเพื่อนมึงระวังตัวด้วย" พี่ทรานบอกโซลแต่ผมที่นั่งอยู่ไม่ได้ห่างนักก็ได้ยิน จนกระทั้งตอนนี้จะตีสามแล้วทุกคนก็มายืนรวมตัวกันที่สนามเพื่อแลกเปลี่ยนเดิมพันกันเอาไป ผลสรุปก็คือ ผมชนะถึงฝ่ายนั้นจะหงุดหงิดนิดหน่อยที่แพเแต่ก็ยังดีที่ยอมรับและเอ่ยบอกชมแต่คนที่เหมือนจะสงสัยในการแข่งของผมคงมีแค่รุ่นพี่คนนั้น แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร พยายามมองผมหลายครั้งเหมือนกัน ผมได้ส่วนแบ่งจากการแข่งครั้งนี้ด้วยยังดีถือว่าออกมาหาค่าขนม จริงๆว่าจะดื่มกันต่ออีกหน่อยแต่ผมขอกลับไอ้โซลก็เลยมาส่งก่อนยังทิ้งท้ายไว้อีก

"กลับขึ้นไปดีๆนะ ระวังผัวจับได้" ผมก็ได้แต่ชี้หน้าโซลที่ล้อและโบกมือลาก่อนจะกลับขึ้นมาที่ห้อง พอเข้ามาได้ก็ใช้วิธีย่องเบาเอาตีสามกว่าแล้ว ก่อนถึงห้องผมถอดหมวกกับแมสวางเอาไว้บนเคาร์เตอร์เปิดตู้เย็นหยิบเอาน้ำและเดินเข้าห้องทันที อาบน้ำเสร็จทิ้งตัวนอนก็หลับเป็นตายเลย เหนื่อยการแข่งรถก็สูบพลังกายไปเยอะเหมือนกัน

โทรศัพท์สองเครื่องที่อยู่กันคนละห้องก็สว่างขึ้นถึงแม้เจ้าของจะยังคงหลับไหลอยู่

I'm ทรานฟอเมอร์ : ส่งรูป      03.41

I'm ทรานฟอเมอร์ : ส่งรูป      03.41

I'm ทรานฟอเมอร์ : ส่งรูป      03.42

I'm ทรานฟอเมอร์ : ไอ้เด็กรองเท้าส้มมันมาอีกแล้ว มันเป็นเพื่อนกับโซตัส ฝีมือดีมาก   03.44

I'm ทรานฟอเมอร์ : ส่งวีดีโอ   03.45

I'm ทรานฟอเมอร์ : ส่งวีดีโอ   03.45

คอมเม้นเป็นกำลังใจหน่อยน้าทุกคน เราชอบอ่านคอมเม็นของทุกคนถือเป็นกำลังใจเล็กๆน้อยๆให้ไรท์ด้วยนะคะ