เด็กดื้อ 12

ก๊อกๆ ๆ 

เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำให้ผมต้องยกหัวที่หนักอึ้งขึ้นบิดขี้เกียจอีกนิดหน่อยแล้วเดินไปเปิดประตูในสภาพพึ่งตื่นนอน

"เปิดได้สักทีเคาะตั้งนาน" เสียงเฮียคิดดังขึ้น 

"มีอะไรรึป่าวฮะ ปลุกเราแต่เช้าเลย"

"ทำไมยังไม่ตื่น ไม่ออกไปด้วยกันหรือไง หรือจะอยู่ห้อง"

"หืม ผมพึ่งได้นอนไม่กี่ชั่วโมงเอง เฮียมีเรียนกี่โมงฮะ"

"ทำไมพึ่งได้นอน"

"อะ  เอ่อคือเมื่อคืนหลังจากเข้าห้องไปเราดูซีรีย์จีนต่ออีก กว่าจะได้นอนก็ตี2ตี3 เลยยังง่วงอยู่ ไปอาบน้ำก่อนนะฮะ อย่าหนีไปคนเดียวนะ" พูดจบก็แอบถอนหายใจและเดินเข้ามาด้านใน หยิบผ้าเช็ดตัวและเดินเข้าห้องน้ำไป 

"วันนี้เอาคันนี้ไปหรอฮะ"

"อืม ทำไมอยากนั่งมอไซค์หรือไง"

"ป่าวฮะ ผมยังไงก็ได้"

"อืม ถ้าจะนอนต่อก็ได้นะถึงแล้วเดียวเรียก เมื่อคืนดูซีรีย์เกาหลีดึกนิ"

"เออ ใช่ฮะดูจนดึกเลย งั้นถึงแล้วปลุกด้วยนะฮะ"

"หึ! ได้ถ้าถึงแล้วจะปลุก" คนตัวเล็กนอนหันหน้าเข้ากับกระจกจึงไม่ทำให้เห็นสีหน้าที่มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างเจ้าเล่ห์เหมือนมีเรื่องสนุก คิราเปลี่ยนมาขับรถโดนไม่สนใจคนด้านข้างอีกแต่คอยมองเป็นระยะ จนกระทั้งถึงมหาวิทยาลัย คิราสกิดเรียกคนที่นอนหลับอยู่ 

"เท็นตื่นได้แล้ว เท็น"

"ฮือ ครับถึงแล้วหรอ" ผมเดินลงรถและยืนรอไอ้ตัวเล็กนั้นอยู่ข้างๆรถพอเห็นมันลุกออกมาผมก็ล็อคทันที คิวเท็นเดินตามผมมาที่ลานกว้างใต้ตึก ผมหยุดยืนที่หน้าโต๊ะที่มีผู้ชายชุดช้อปนั่งอยู่ 

"มานานยัง"

"พึ่งมาเหมือนกัน นั้นน้องไอ้อิกนิ คิวเท็นใช่ไหม"

"อ้าวพี่ สวัสดีฮะ"

"พี่เราทิ้งเพื่อนทิ้งฝูงไปอยู่กับเมียมันแล้ว"

"ฮ่าๆ ทิ้งน้องอย่างผมด้วย อุส่าห์หนีกลับมาก่อน มาก็ไม่ทันได้คุยอะไรกันเลยก็ชิ่งหนีไปเลย"

"เออ งั้นตอนนี้ไปกินข้าวก่อนได้มั้ยแค่มาคุมรุ่นน้องเฉยๆเข้ามาสายหน่อยไม่เป็นไรหรอก "

"ก็ดี กูกับเท็นก็ยังไม่ได้กิน" 

เราสามคนน้ายจากโต๊ะม้าหินมาเป็นโต๊ะที่โรงอาหารของตึกวิศวะแทน ตอนนี้พึ่งจะเก้าโมงกว่าๆคนจึงไม่ค่อยเยอะเท่าไรแต่ก็เป็นที่จับจ้องของสายตาใครหลายๆคน ผมจึงถือโอกาสเดินเอามือไปจับที่แขนของคนพี่ที่เดินนำอยู่นิดหน่อย เฮียคิหันมามองผมก็ยิ้มให้แล้วเดินตามต่อไป 

"กินอะไร"

"เอาข้าวมันไก่ก็ได้ฮะ"

"นั่งรอตรงนี้ เดียวพวกกูไปซื้อข้าวกับน้ำเอง"

"รับทราบครับ" ผมแกล้งทำมือรับทราบเหมือนตำรวจและยิ้มละลายใจให้อีกดอก 

ผ่านไป10นาที อาหารที่สั่งก็มาวางตรงหน้าทั้งสามคนก็ลงมือกินกันอย่างเอร็ดอร่อย คิวเท็นกินหมดคนแรกและขอเพิ่มอีกจานด้วยซ้ำ จนอีกสองคนมองหน้า  

  "เห็นตัวเล็กแบบนี้กินจุนะเนี้ย" เพื่อนเฮียคิพูดขึ้น 

"ผมหิว555"

"ถ้างั้นเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย กูจะไปคุมน้องๆ จะไปก็เอาจานไปเก็บแล้วตามมา"

"ไปก่อนก็ได้ครับ ผมเข้าห้องน้ำก่อนเดียวตามไปครับ ใต้ตึกใช่มั้ย"

"อืม งั้นตามไปเร็วๆ"

ผมยืนล้างมือตรงอ่างล้างเรียบร้อยก็หยิบกระดาษทิชชูออกมาเช็ดและทิ้งลงขยะพอออกมาเจอคนกลุ่มหนึ่งผู้หญิงสาวหน้าตาดีสองสามคนและผู้ชายหน้าสวยหุ่นเพียวเดินมาขวางหน้าผมเอาไว้

"นายรู้จักกับรุ่นพี่คิราหรอ?"

"รู้จักครับ" ผมตอบ

"เป็นอะไรกับรุ่นพี่"

"ทำไม มีอะไรรึป่าว"ผมถามออกไปอย่างหวนๆและพยายามเดินเลี่ยงออกไป

"ฉันถามก็ตอบมาสิ"

"แล้วเจ๊เป็นอะไรกับเฮียคิละ เที่ยวมาถามคนอื่นว่าเป็นอะไร แล้วตัวเองเป็นอะไรกับเขา ประสาทหรอ"

"อ้าวไอ้เด็กนี่ เพื่อนกูถามดีๆ" เพื่อชายหน้าสวยของเจ๊ปากแดงบอกทั้งเดินเข้ามาใกล้ผมแล้วจับไหล่เอาไว้

"ฉันเป็นแฟนพี่คิรา"

"ก็แค่แฟน"ผมบอก

"หมายความว่าไง แค่แฟน" ผมเดินเข้าไปใกล้ๆกระซิบที่ข้างหู 'ก็ผมเป็นคนที่เขานอนกอด จูบแล้วก็...ด้วยทุกคืนไงครับ คงไม่ต้องบอกนะว่าเป็นอะไรกัน'ทำให้หญิงสาวคนนั้นนิ่งไปและพอจะเดินออกไปผมก็หันไปพูดอีกว่า

"ในช่วงที่ผมไม่อยู่ขอบคุณนะครับที่ช่วยดูแล แต่ที่หลังไม่ต้องนะ เอาเวลาตามผู้ชายไปเรียนเถอะ แค่รองพื้นทีทายังหน้ากว่าปกหนังสือที่ถือเลย ผมไปแล้ว เฮียคิรออยู่เดี๋ยวเป็นห่วง"ผมยิ้มให้ก่อนเดินออกมา พอเดินห่างออกมาก็ได้ยิ่งเสียงกรีดร้องพอหันไปมองก็เห็นยัยเจ๊คนนั้นยืนเต้นเร่าๆอยู่

"แค่เข้าห้องน้ำทำไมช้า"

"เราหลงนิดหน่อย แฮะๆ" ผมบอกเฮียคิและหัวเราะกลบเกลือน พอเห็นเขายิ้มให้กลับรู้สึกหงุดหงิด รอยยิ้มนี่สินะที่ไปตกสาวๆให้หลงกันเนอะแยะ จนมีพวกหึงหวงตามมาหาเรื่องเขาแบบนี้ เพราะคิดว่าเขาเป็นเด็กใหม่เฮียคิ น่านัก น่ามัดเก็บไว้ดูคนเดียว หล่อไม่เพื่อแผ่ใครจริงๆ

"ไปนั่งรอกูตรงนั้นก่อน เดียวไปดูรุ่นน้องเตรียมงานแล้วจะมานั่งด้วย"

"ครับพ่อ สั่งจริงสั่งจัง เห็นเป็นเด็กหรือไงฮะ" ผมเดินบ่นๆมานั่งที่โต๊ะพอนั่งลงปุปก็มีรุ่นพี่ผู้หญิงที่นั่งโต๊ะข้างๆขยับเขามาหาอีกแล้ว

"น้องๆ"

"เรียกผมหรอ"

"ใช่ น้องนั้นแหละ มาสมัครเรียนหรอ"

"เปล่าครับ"

"แล้วมารอใครรึเปล่าเพื่อพี่รู้จัก"

"รอแฟนครับเดียวเขามา เขาให้ผมนั่งรอตรงนี้ก่อน"

"ออคะ พี่เห็นนั่งคนเดียวนึกว่าหาใครหรือมาสมัครเรียนเลยถามดู"

"ครับ"

"งั้นพี่ไม่กวนละ"

ผมนั่งเล่นเกมอยู่สักพักนึงก็รู้สึกง่วงขึ้นมา เพราะเมื่อคืนนอนน้อยแถมยังตื่นมากับเฮียคิอีก ผมจึงเอากระเป๋ามารองหนุนนอนแทนหมอนและนอนหลับไป ผมลืมตามาอีกทีก็มีคนตัวใหญ่มานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วเฮียคิกำลังเล่นโทรศัพท์อยู่เมื่อเห็นผมตื่นขึ้นก็ยืนน้ำเปล่ามาให้ ผมมองเลยไปยังด้านหลังเฮียคิเห็นว่าพี่ผู้หญิงที่มาถามผมก่อนหน้านี้ซิบซุบกันและแอบถ่ายรูปผมกับเฮียคิ

"เมื่อคืนคงดูดึงมากสินะ ถึงได้นอนหลับขนาดนี้"

"ครับแต่คืนนี้ไม่ดูแล้ว"

"คืนนี้ไปคลับ ไปมั้ย"

"ไปฮะ" พอได้ยินว่าจะไปที่คลับผมก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เพราะว่าคืนนี้จะได้ไม่ต้องหนี้ออกไปอีกวันนี้โซลมีลงสนามและชวนเข้าไปด้วย แต่บอกไปแล้วว่าครั้งนี้ไม่ลงสนามด้วยนะจะไปดูเฉยๆ เลยเข้าล็อคพอดีที่เฮียคิจะเข้าไปที่นั้น

"รอกูอีกสักชั่วโมงละกันใกล้เสร็จแล้ว เดี๋ยวเลยไปรับไอ้คินด้วยรถมันเอาไปซ่อม"

"อ้าวแล้วเมื่อเช้าเฮียคินมายังไงฮะ"

"มันเอารถมันมานั้นแหละ แต่หม้อน้ำแตกกลางทาง"

"ฮะ งั้นผมเดินไปซื้อน้ำตรงนู้นนะฮะเฮียคิเอาอะไรมั้ย"

"อเมริกาโน่เย็นก็ได้ แล้วเดินเอาไปให้ตรงนู้นนะกูนั่งอยู่ตรงนั้น" ผมพยักหน้ารับและเดินออกไปซื้อน้ำ

"สตอเบอรี่ปั่นกับ อเมริกาโน่เย็นครับ"

"รอสักครู่นะจ๊ะหนุ่มน้อย มาสัมครเรียนหรอ"

"ป่าวครับ มากับรุ่นพี่ที่รู้จักกันครับ"

"นี่จ๊ะ หกสิบห้าบาท"

"นี่ครับ"

 ผมเดินตรงมายังที่เฮียคิอยู่เดินผ่ารุ่นพี่รุ่นน้องทั้งหลายของเฮียคิ จนมายืนอยู่ตรงหน้าผมยื่นแก้วกาแฟให้แต่มือเฮียคิไม่ว่าจึงบอกให้ผมว่าไว้ก่อนแต่พอจะว่าก็เรียกอีก

"เดี๋ยว หิวน้ำเอามาดื่มหน่อย"

"เฮียคิก็ถือสิ" ผมยังคงยื่นให้

"เห็นมั้ยมือไม่ว่าง ป้อนหน่อย"

"ใช้เก่งจังเลยนะฮะ"ผมบ่นแต่ก็จับหลอดไปจ่อที่ริมฝีปากนั้นก่อนที่เฮียคิจะดูดน้ำจากแก้ว พอดูดเสร็จผมก็วางแก้วไว้ตรงนั้นก่อนจะหันมาดูดน้ำสตอเบอร์ของผม

"อร่อยมั้ย"

"อร่อยดีเปรี้ยวๆหวานๆ"

"ชิมหน่อย" หืม ผมเลิกคิ้วเป็นเชิงถามเขาก็หยักคิ้วตอบผมจึงจับหลอดของผมไปจ่อที่ปากเขา เขาดูดน้ำและมองหน้าผมและผมก็มองหน้าเขามันเหมือนมีกระแสไฟฟ้าดังลั้นเปรียะอยู่รอบๆจนผมรู้สึกร้อนที่ใบหน้าจึงหลบสายตาและดึงหลอดออก

"อืม อร่อยจริงๆด้วย"

มีฉากnc แน่นอนคะแต่รอหน่อยนะ น้องพึ่งจะมาอยู่กับพี่ๆได้สี่วันเอง น้องจะเป็นเด็กดื้อเงียบนะคะ ดังนั้นรอดูความดื้อและความแสบของน้องที่ทำเอาเฮียแฝดปวดหัวจนจับมาตีก้นได้แน่นอนคะ ฝากคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ รักรีดทุกคน