Chapter 6

Chapter 6

วันจันทร์

@โรงพยาบาลเมธานนท์

@แผนกบัญชีและการเงิน ชั้นที่ 13

“วันนี้มีน้องนักศึกษามาฝึกงานที่แผนกของเราสามคนนะ” รุจิราหัวหน้าแผนกบัญชีและการเงินเอ่ยบอกพนักงานประจำให้ได้รับทราบ

“สวัสดีค่ะพี่ ๆ หนูชื่อไลลา วัชรากุล ศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 3 คณะบริหารธุรกิจ สาขาวิชาการบัญชี ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” ไลลาแนะนำตัวเป็นคนแรกด้วยความมั่นใจ แต่ทว่าน้ำเสียงนุ่มนวลไพเราะ

“สวัสดีค่ะพี่ ๆ หนูชื่อตันหยง ไพบูลยเวช ฝากเอ็นดูหนูด้วยนะคะ”

“สวัสดีค่ะ หนูชื่อจินนี่ บูรณะไพศาล ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”

“ยินดีที่ได้รู้จักน้อง ๆ ทุกคนนะคะ” ตุ๊กตา พนักงานประจำเป็นตัวแทนพูดต้อนรับน้องฝึกงาน ก่อนจะพูดต่อว่า “งั้นพวกพี่ขอแนะนำตัวบ้าง พี่ชื่อตุ๊กตานะคะ ทำบัญชีทางด้านรับเงิน”

“พี่ชื่อเก๋นะคะ ทำบัญชีทางด้านจ่ายเงิน”

“พี่ชื่อต้นกล้านะครับ ทำบัญชีทางด้านสต๊อกและทรัพย์สินของโรงพยาบาล”

“อะ...เอาละในเมื่อแนะนำตัวกันทุกคนแล้ว งั้นพี่จะจับคู่เด็กฝึกงานให้กับ ตุ๊กตา เก๋ ต้นกล้า ช่วยเทรนน้อง ๆ เลยนะ” รุจิราหัวหน้าแผนกเอ่ยบอกพนักงานประจำ

“จัดมาเลยค่ะพี่จิ” เก๋เอ่ยบอกหัวหน้าแผนก

“น้องไลลาฝึกงานประกบคู่กับพี่เก๋ น้องตันหยงฝึกงานประกบคู่กับพี่ตุ๊กตา ส่วนน้องจินนี่ฝึกงานประกบคู่กับพี่ต้นกล้านะ”

“รับทราบค่ะพี่จิ” ไลลา ตันหยัง จินนี่ตอบรับพร้อมกัน

“งั้นน้อง ๆ ไปประจำที่นั่งของตัวเองได้แล้วจ้ะ” รุจิราเอ่ยบอกเด็กฝึกงาน ซึ่งแต่ละคนจะมีโต๊ะทำงานเคียงคู่กับพนักงานประจำ

“มาจ้ะน้องไลลา เรามาทำงานกันเถอะ” เก๋กวักมือเรียกไลลาด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร ส่วนตุ๊กตาและต้นกล้าก็กวักมือน้องฝึกงานในทีมของตัวเองเช่นกัน

“น้องไลลา หนูขึ้นไปชั้น 15 ถือตะกร้าใบเวาเชอร์กับเช็คไปวางไว้บนโต๊ะทำงานเลขาของท่านรองนะ เลขาจะนั่งทำงานอยู่หน้าห้องท่านรองนั่นแหละจ้ะ แล้วก็บอกเลขาว่าเอกสารขออนุมัติด่วนค่ะ เลขาจะได้ส่งเอกสารให้ท่านรองเซ็นอนุมัติเช็คทันที” เก๋เอ่ยบอกกับไลลา

“ห้องทำงานของท่านรองอยู่ฝั่งไหนของชั้น 15 เหรอคะพี่เก๋”

“โทษทีจ้ะ พี่ลืมบอกไปเลย ห้องทำงานของท่านรองอยู่มุมขวาสุดของชั้น 15 ด้านหน้าห้องจะมีป้ายสีทองติดไว้ว่า นพ.ธีโอ ปุญญเมธานนท์ รองประธานกรรมการโรงพยาบาลเมธานนท์จ้ะ”

“โอเคค่ะพี่เก๋” ไลลารับคำสั่งอย่างกระตือรือร้น จากนั้นไลลาก็ถือตะกร้าเอกสารออกจากแผนกบัญชี เดินขึ้นบันไดไปชั้น 15 เพราะถ้าจะขึ้นลิฟต์คงรออีกนาน เนื่องจากชั้น 1-12 เป็นชั้นบริการทางการแพทย์ จะมีคนไข้ แพทย์ พยาบาล และเจ้าหน้าที่เข้าออกลิฟต์ทุกชั้น ทำให้การเดินขึ้นบันไดเร็วกว่าขึ้นลิฟต์

หลังจากไลลาเดินมาถึงชั้น 15 ไลลาก็เดินไปทางฝั่งขวามือ ห้องทำงานมุมสุด เธอก็เห็นโต๊ะทำงานหน้าห้องไม่มีเลขานั่งทำงานอยู่ ไลลาจึงตัดสินใจยกมือเคาะประตู

ก๊อก! ก๊อก!

ไลลายกมือเคาะประตู 2 ครั้ง จากนั้นเธอก็ผลักเปิดประตูเข้าไป แต่เมื่อเข้ามาในห้อง ไลลาแทบจะหยุดหายใจ เมื่อคนที่เป็นรองประธานกรรมการโรงพยาบาลเมธานนท์คือคนที่เธอมีอะไรด้วยในคืนวันศุกร์ เพิ่งจะแยกจากกันตอนเช้าวันเสาร์นี่เอง เสียงดุ ๆ ที่เขาไล่เธอลงจากรถยังหลอนอยู่ในหู

“เข้ามาทำอะไรในห้องนี้” ธีโอเอ่ยถามไลลาน้ำเสียงดุ เพราะไม่คิดว่าผู้หญิงที่เขามีอะไรด้วยในวันนั้นจะมาฝึกงานที่นี่ในวันที่เขามาบริหารงานที่โรงพยาบาลเมธานนท์ถาวร

“เอาตะกร้าใบเวาเชอร์กับเช็คมาให้คุณ เฮ้ย! ท่านรองเซ็นอนุมัติค่ะ เป็นเอกสารขออนุมัติด่วนค่ะ” ไลลาเดินตัวแข็งทื่อถือตะกร้าเช็คไปวางไว้บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แต่ยังไม่ทันได้ถอยห่างจากโต๊ะทำงานเลยด้วยซ้ำ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เพียงไม่นานก็มีแพทย์หญิงคนหนึ่ง หล่อนดูดีมากเดินเข้ามาในห้องทำงานของรองประธาน

“พี่หมอธีโอคะ ริสาทำอาหารเช้ามาฝากค่ะ”

“หนูมานี่สิ” ธีโอดึงแขนไลลามายืนข้าง ๆ ก่อนที่จะดึงหญิงสาวมานั่งบนตักแกร่ง เขาโน้มใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ซอกคอระหงแล้วกระซิบบอกไลลาว่า “ช่วยฉันเล่นละครหน่อย”

“นี่ใครคะ” ริสาเอ่ยถามธีโอด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เมื่อจู่ ๆ ธีโอดึงเด็กฝึกงานไปนั่งบนตัก มิหนำซ้ำธีโอยังนัวเนียเด็กฝึกงานต่อหน้าต่อตาเธออีกด้วย

“เมียของฉันเอง” ธีโอตอบริสา โดยที่หมอหนุ่มจ้องมองใบหน้าสวยไม่วางตาราวกับโดนมนตร์สะกดไปชั่ววูบ ยิ่งได้กลิ่นกายหอมละมุนใกล้ ๆ ธีโอจึงอดใจไม่ไหวที่จะก้มหน้าเอาริมฝีปากหยักทาบจูบปากเล็กอย่างดูดดื่ม ทั้งที่เช้าวันเสาร์ตกลงกันว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรกันอีก

“อื้อ ~” ไลลาเอามือดันใบหน้าหล่อเหลาให้ผละออก เพราะเขาจูบอย่างร้อนแรง จนเธอหายใจไม่ทัน

“เขินเหรอ ฮื้ม ~” ธีโอบีบแก้มนุ่มหญิงสาวเบา ๆ ทำเหมือนหยอกเย้าแฟนสาว

“...?” นักแสดงตุ๊กตาทอง ไลลาต่อว่าเขาในใจ ที่จู่ ๆ รองประธานก็ดึงเธอมาเล่นละครหลอกตาผู้หญิงของเขา ทั้งที่เธอยังไม่ตกลงที่จะช่วยเขาเลยด้วยซ้ำ

“ทำอะไรกันคะเนี่ย” ตอนนี้ริสาตาร้อนเป็นไฟด้วยความริษยาที่ธีโอจู๋จี๋กับเด็กฝึกงานไม่เกรงใจเธอเลยสักนิด

“ถ้าเธอไม่ได้ตาบอด ก็น่าจะเห็นว่าฉันจูบเมีย และการจูบเมียก็ทำให้ฉันอิ่มอกอิ่มใจโดยไม่ต้องกินข้าวเช้า ฉะนั้นอาหารของเธอเก็บไว้กินเองเถอะ”

“คุณป้ากนก อนุญาตให้พี่มีเมียแล้วเหรอคะ?” ริสากำมือแน่น เพราะนังเด็กนี่สินะ เป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาไม่สนใจเธอ ทั้ง ๆ ที่วันศุกร์ เธอเดินทางไปกรุงเทพฯ ทางผู้ใหญ่กำชับให้ธีโอคอยดูแลเธออย่างดี แต่เขากลับไม่ใส่ใจเธอเลยสักนิด อีกทั้งยังทิ้งเธอให้อยู่กับลูกค้ารายใหญ่ โชคดีที่ลูกค้ารายใหญ่เป็นเพื่อนของเธอ ทำให้รู้สึกไม่โดดเดี่ยวที่โดนธีโอทิ้งไว้ที่คลับ แต่มันก็น่าเสียดายตรงที่คืนนั้นจับเขาทำผัวไม่สำเร็จ เพราะเขาไหวตัวทันว่าโดนมอมยา จนเดินออกจากห้องไปโดยไม่สนใจเธอเลยสักนิด และที่ริสาไม่ได้ตามเขาออกไป เพราะคิดว่ายังมีโอกาสอีกเยอะ แต่สิ่งที่คิดไว้กลับไม่ง่ายอย่างที่คิด เมื่อวันนี้เขาบอกกับเธอว่ายัยนักศึกษาฝึกงานเป็นเมียของเขา ทั้งที่ผ่านมาเธอรู้ว่าเขาโสดมาโดยตลอด

“ฉันจะมีเมีย ฉันไม่จำเป็นต้องขออนุญาตใคร แต่ไหน ๆ ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าฉันมีเมียเป็นตัวเป็นตน เธอก็เลิกยุ่งวุ่นวายกับผัวชาวบ้านสักที”

“ถึงพี่ธีโอจะบอกว่าเด็กฝึกงานเป็นเมียพี่ แต่พี่กับหล่อนยังไม่ได้แต่งงานกันหรือจดทะเบียนสมรสกันซะหน่อย ฉะนั้นการที่พี่ประกาศปาว ๆ ว่ามีเมียแล้ว ไม่สามารถที่จะทำให้ริสาเลิกรักพี่ได้หรอกค่ะ เพราะยังไงคุณป้ากนกก็ต้องเลือกริสาเป็นเมียแต่งของพี่” ริสาพูดจบก็เดินออกจากห้องไปอย่างอารมณ์เสีย

“ผู้หญิงห่าอะไรวะ หน้ามึนฉิบหาย” ธีโอบ่นไล่หลังริสาอย่างไม่ชอบใจนัก ขนาดเขาจัดฉากว่ามีเมียแล้ว ริสาก็ยังไม่เลิกตามตื๊อ มิหนำซ้ำยังเพ้อจะเป็นเมียแต่งของเขาอีก

เมื่อไลลาได้ยินเขาพูดแบบนั้น ไลลาจึงรีบลุกขึ้นจากตักของเขาทันที

“หนูอยู่ดี ๆ ของหนู คุณก็หาศัตรูมาให้หนูจนได้ ต่อไปถ้าจะใช้หนูเป็นไม้กันหมาผู้หญิงของคุณ คุณก็ควรให้หนูตอบตกลงก่อนนะคะ”

“ก็แค่แสดงเป็นเมียปลอม ๆ ปะ จะซีเรียสอะไรนักหนา ออกไปได้แล้วไป”

“...” ไลลาได้แต่กำมือแน่นเก็บความโกรธไว้ในใจ เขาขอให้เธอช่วยแท้ ๆ แทนที่จะพูดขอบคุณบ้างสักคำ แต่นี่นอกจากจะไม่ขอบคุณแล้ว เขายังพูดแย่ ๆ ใส่เธออีก เขานี่มันนิสัยตัวเงินตัวทองชัด ๆ