Chapter 7

Chapter 7

หลังจากเดินออกมาจากห้องทำงานของธีโอแล้ว ไลลาก็บ่นงึมงำในลำคอ

‘ท่องไว้ ๆ เขาเป็นรองประธานกรรมการโรงพยาบาล เราจะไปมีเรื่องกับเขาไม่ได้ แค่พลาดพลั้งไปมีเซ็กซ์กับเขาก็นับว่าซวยมากแล้ว’

ไลลาได้แต่บอกตัวเองให้อดทน ขืนเถียงเอาชนะ อาจจะมีผลตอนประเมินการฝึกงานได้ ไลลาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จนหายหงุดหงิด จากนั้นเธอก็เดินลงบันไดไปชั้น 13

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ในขณะที่ทุกคนในแผนกบัญชีกำลังนั่งทำงานอย่างตั้งใจ หมอธีโอก็ผลักเปิดประตูเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทำให้บรรยากาศภายในแผนกบัญชีดูอึมครึมราวกับพายุจะเข้า

รุจิราหัวหน้าแผนกบัญชี เมื่อเห็นรองประธานกรรมการโรงพยาบาลเมธานนท์เดินเข้ามายังแผนกบัญชี รุจิราก็รีบลุกจากเก้าอี้ เดินไปหาผู้เป็นเจ้านายด้วยความกระตือรือร้น

“สวัสดีค่ะคุณธีโอ วันนี้มาถึงแผนกเลย มีอะไรให้แผนกบัญชีรับใช้คะ” รุจิราทำงานที่นี่มาสองปี รุจิรายังไม่เคยเห็นธีโอมาที่แผนกบัญชีด้วยตัวเองเลยสักครั้ง

“แผนกบัญชีมีนักศึกษาฝึกงานกี่คนครับ” ถึงธีโอจะลงท้ายด้วย ‘ครับ’ แต่น้ำเสียงของเขากลับดุดันมาก

“สามคนค่ะคุณธีโอ” รุจิราเอ่ยตอบด้วยอาการตื่นเต้นอยู่ในอก เพราะนอกจากธีโอจะเป็นรองประธานกรรมการและเป็นหมอ เขายังเป็นเจ้าของโรงพยาบาลอีกด้วย

ที่ผ่านมาผู้บริหารจะคุยงานผ่านผู้จัดการบัญชี โดยที่ผู้จัดการบัญชีจะสั่งงานหัวหน้าแผนกอีกทอดหนึ่ง แต่วันนี้ผู้จัดการบัญชีลาพักร้อน รุจิราก็เลยต้องรับหน้าที่แทนผู้จัดการด้วยท่าทีเกร็ง ๆ เมื่อนึกถึงสิ่งที่ผู้จัดการบัญชีเคยเล่าให้ฟังว่า ถึงคุณธีโอจะหน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตร แต่เวลาทำงาน เขาไม่ได้ใจดีเหมือนเทพบุตรหรอกนะ เพราะเขาดุร้ายราวกับปีศาจ

“นักศึกษาฝึกงานชื่ออะไรกันบ้าง”

“น้อง ๆ ฝึกงานมาแนะนำตัวกับคุณธีโอหน่อยเร็ว” รุจิรากวักมือเรียกนักศึกษาฝึกงาน พลางคิดในใจว่า...ที่ผ่านมามีนักศึกษามาฝึกงานที่แผนกบัญชีกี่รุ่นต่อกี่รุ่น แต่ก็ไม่เคยมีผู้บริหารคนไหนสนใจชื่อเด็กฝึกงานเลยสักคน กลุ่มไลลาเป็นรุ่นแรกที่ผู้บริหารอยากรู้จักชื่อ ถึงขนาดเดินมาถามชื่อด้วยตัวเอง ทั้งที่เวลามีนักศึกษามาฝึกงานที่นี่ ทางฝ่ายบุคคลจะส่งเมลแจ้งผู้บริหารทุกครั้งอยู่แล้ว

กริ๊ง! กริ๊ง!

เสียงริงโทนดังขึ้นทำให้รุจิราหลุดจากภวังค์ความคิด ก่อนจะหันไปยังต้นทางของเสียงเรียกเข้า จึงได้เห็นไลลาก้มศีรษะเล็กน้อยแล้วพูดว่า...

“ขอโทษค่ะ หนูลืมปิดเสียงโทรศัพท์” ไลลารีบเอ่ยขอโทษทันที เมื่อเสียงเรียกเข้าดังกระหึ่มไปทั้งแผนกบัญชี แต่ไลลาก็เลือกที่จะปล่อยให้มันดังอยู่แบบนั้น แล้วรีบเดินไปรวมตัวกับเพื่อน ๆ เพราะหากเลือกที่จะกดรับสายก่อน ท่านรองคงจะพ่นคำพูดแย่ ๆ ใส่เธออีกแน่ที่ไม่ให้ความสำคัญกับผู้บริหารระดับเขาเป็นอันดับแรก

“เธอมาหลังสุด แนะนำตัวสิ” ธีโอเอ่ยบอกไลลาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

‘นั่นไง ว่าแล้วเชียว เขาจ้องที่จะหาเรื่องเธอ’ ไลลาคิดในใจ ก่อนจะแนะนำตัวเองกับเขาทันที

“สวัสดีค่ะท่านรอง หนูชื่อไลลา วัชรากุล ตอนนี้กำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 3 คณะบริหารธุรกิจ สาขาวิชาการบัญชีค่ะ”

ในขณะที่ไลลาแนะนำตัวอยู่นั้น เสียงริงโทนก็ดังไม่หยุด ทำให้ธีโอขมวดคิ้วจนเป็นปมอย่างไม่พอใจ แล้วพูดขึ้นว่า “ถ้าเข้างานก็กดปิดเสียงมือถือให้เรียบร้อยด้วย ไม่ใช่เปิดเสียงรบกวนการทำงานของคนอื่น”

“รับทราบค่ะ ขออนุญาตไปกดปิดเสียงนะคะ” ยังไม่ทันที่ธีโอจะอนุญาต ไลลาก็หมุนตัวเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน แล้วล้วงหยิบมือถือในกระเป๋าออกมา แต่เมื่อเห็นว่าเป็นเหมราชโทรมา เธอก็กดรับสายทันที

“ฮัลโหลค่ะเฮีย”

(สวัสดีครับ...ใช่ญาติของคุณเหมราชไหมครับ)

“ใช่ค่ะ ไม่ทราบมีอะไรหรือเปล่าคะ ถึงได้เอามือถือพี่ชายของหนู โทรมาหาหนู”

(ผมเป็นเจ้าหน้าที่กู้ภัยนะครับ เจ้าของมือถือรถคว่ำลงข้างทางได้รับบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้ยังไม่รู้สึกตัวเลย)

“ละ...แล้วตอนนี้พี่ชายของหนูอยู่ไหนคะ”

(ทางกู้ภัยได้ส่งคนเจ็บไปที่โรงพยาบาลรัฐแล้วนะครับ ตอนนี้อยู่ในห้องฉุกเฉิน ตึกอุบัติเหตุครับ)

“โอเคค่ะ หนูจะรีบไปเดี๋ยวนี้” ว่าแล้วไลลาก็เก็บมือถือใส่กระเป๋าด้วยอาการใจเสีย และก่อนจะเดินออกจากแผนก เธอก็ไม่ลืมที่จะลางานกับหัวหน้าแผนกและรองประธาน

“พี่จิคะ คุณธีโอคะ หนูขออนุญาตลางานนะคะ พอดีว่าพี่ชายของหนูประสบอุบัติเหตุรถคว่ำ ตอนนี้ยังไม่รู้สึกตัวเลย กู้ภัยโทรมาบอกว่าได้ส่งตัวพี่ชายของหนูไปโรงพยาบาลรัฐแล้วค่ะ” ไลลาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนที่จะยกมือไหว้รุจิราและธีโอ จากนั้นเธอก็วิ่งออกจากแผนกบัญชีไปทันที

“แล้วเจ๊จะไปยังไงอะจินนี่ เจ๊ไม่มีรถนี่” ตันหยงหันมาพูดกับจินนี่

“พี่จิคะ หนูขออนุญาตไปส่งไลลาที่โรงพยาบาลได้ไหมคะ” จินนี่เอ่ยขออนุญาตด้วยความร้อนใจ เพราะเป็นห่วงความรู้สึกของไลลามาก ๆ

“น้อง ๆ อยู่นี่แหละ เดี๋ยวพี่จิไปส่งน้องไลลาเอง”

“พวกคุณทำงานของตัวเองไปเถอะ ส่วนไลลา เดี๋ยวผมให้คนขับรถไปส่งที่โรงพยาบาลรัฐ” ว่าแล้วธีโอก็เดินออกจากแผนกบัญชีทันที จนกระทั่งเดินมาถึงลิฟต์จึงได้ยินไลลาบ่นว่า...

“โอ๊ย...รอลิฟต์ไม่ไหวแล้ว เดินลงบันไดหนีไฟดีกว่า” ใจที่ไปถึงโรงพยาบาลรัฐแล้ว พอต้องมารอลิฟต์ที่เหมือนจะค้างอยู่แต่ละชั้นนาน ๆ หญิงสาวจึงอดทนรอไม่ไหว

“มานี่มา” ธีโอจับแขนเรียวแล้วดึงให้หญิงสาวเดินตามเขา

“ขอร้องเถอะค่ะคุณธีโอ อย่าเพิ่งมายุ่งกับหนูตอนนี้ได้ไหมคะ” ไลลาขืนตัวไว้แล้วแสดงสีหน้าไม่โอเคกับธีโอ