Chapter 12

Chapter 12

“แก่แดดนะเรา จะมาเป็นสงเป็นโสดอะไรกัน ฟันน้ำนมยังหลุดออกจากปากไม่หมดเลย” ไลลาอดไม่ได้ที่จะใช้มือบีบแก้มลูกสาวด้วยความมันเขี้ยว ที่ลูกสาวของเธอใช้คำพูดคำจาเกินเด็กวัยสามขวบไปมาก

“ปะป๊าขา หม่ามี้ว่าหนูแก่แดด” ใบชาฟ้องธีโอ จนไลลารู้สึกอึ้งแล้วอึ้งอีกที่ลูกสาวของเธอสนิทกับธีโออย่างรวดเร็วถึงขนาดกล้าฟ้องเขาแล้ว

“หม่ามี้ก็แค่หยอกหนูน่ะลูก ปะ ๆ งั้นเดี๋ยวป๊าพาไปดูห้องนอนของหนูดีกว่าเนอะ” ธีโอพูดเอาใจเด็กน้อย ก่อนจะจับมือเล็กของใบชาและไลลาพาเดินเข้าห้องนอนใหญ่ จากนั้นก็เดินทะลุประตูเชื่อมกลางไปอีกห้อง เพื่อพาใบชามาดูห้องนอนที่เขาจะยกให้เป็นห้องนอนของใบชา

“หนูชอบห้องนี้ไหมลูก”

“หนูไม่ชอบสีดำเลยค่ะปะป๊า หนูชอบห้องสีชมพู มันดูสดใส น่านอนค่ะ”

“งั้นคืนนี้หนูนอนกับหม่ามี้ก่อนนะคะ” ไลลารีบพูดขึ้นทันที ตอนแรกคิดว่าการเป็นเมียกำมะลอของเขามันจะง่าย แต่มันกลับไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะเขาไม่เพียงแค่จ้างเธอมาเป็นเมียกำมะลอเพื่อหลอกคนที่บ้านของเขา แต่ทว่าเขายังหลอกลูกสาวของเธออีกด้วย และหนักยิ่งไปกว่านั้นเมื่อใบชาเชื่อธีโอแบบสนิทใจว่าธีโอกับเธอนั้นเป็นแฟนกันจริง ๆ ถึงขนาดจัดแจงให้เธอกับธีโอนอนด้วยกัน ทั้งที่ผ่านมาหากมีใครทำท่าจะมาจีบเธอ ใบชาก็จะงอแงไม่พอใจทันทีเพราะใบชาหวงเธอมาก ต่างจากธีโอที่ใบชาเหมือนอยากได้เขาเป็นพ่อจริง ๆ

“โอเคค่ะ คืนนี้หนูจะนอนกับหม่ามี้กับปะป๊า”

“งั้นคืนนี้เรานอนด้วยกันก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ปะป๊าจะให้ช่างมารีโนเวทห้องให้ใหม่ พอห้องลูกเสร็จ ลูกค่อยแยกไปนอนคนเดียว โอเคไหมครับลูกสาวของปะป๊า” ธีโอเอ่ยบอกใบชาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“โอเคค่ะปะป๊า”

หลังจากตกลงกันเรียบร้อย ธีโอก็พาใบชาเดินกลับไปยังห้องนอนของเขา โดยให้ใบชานอนตรงกลาง ส่วนธีโอและไลลานอนขนาบข้างคนละฝั่ง แต่เอนตัวนอนได้ไม่ทันไร ใบชาก็เอ่ยเรียกธีโอด้วยน้ำเสียงอ้อน

“ปะป๊าขา ~”

“ครับ”

“กอดหนูกับหม่ามี้หน่อยสิคะ”

“กอดแค่หนูคนเดียวก็พอแล้วลูก” ไลลารีบเอ่ยขึ้นทันทีที่ลูกสาวตัวแสบกำลังร้องขอให้เจ้าของบ้านทำในสิ่งที่เธอไม่ได้ต้องการจากเขา

“กอดทั้งแม่ทั้งลูกนั่นแหละจะได้อบอุ่นกันทั้งคู่” ว่าแล้วธีโอก็ตวัดแขนโอบกอดใบชาโดยที่มือของเขาจับที่เอวบางของไลลา

ไลลาที่เห็นธีโอบ้าจี้ทำตามใบชา อีกทั้งเขาแต๊ะอั๋งเธอแบบเนียน ๆ เธอจึงหยิกหลังมือใหญ่ แต่ทว่าแม้จะหยิกแรงแค่ไหน เขาก็ไม่ยอมผละมือออกจากเอว เธอจึงปล่อยเลยตามเลย จนกระทั่งผ่านไปสักพัก เมื่อไลลาเห็นว่าใบชาและธีโอหลับสนิท เธอจึงดึงมือใหญ่ออกจากเอว และด้วยความที่ไลลานอนไม่หลับ เธอจึงลุกขึ้นนั่งแล้วสะบัดขาลงจากเตียง เดินไปยังระเบียงเพื่อรับลมเย็น ๆ ยามค่ำคืน

แต่ในขณะที่เธอกำลังแหงนหน้ามองพระจันทร์อยู่นั้น หญิงสาวก็ต้องสะดุ้งตกใจ เมื่อคนตัวสูงตวัดแขนโอบกอดเธอจากทางด้านหลังพร้อมกับกระซิบถามน้ำเสียงกระเส่า “ทำไมถึงยังไม่นอน”

ไลลาไม่ได้สนใจที่จะตอบคำถามของเขา แต่ไลลาเลือกที่จะประชดและเอ่ยเตือนธีโอไปด้วย “อย่าทำเป็นเนียนค่ะ น้องใบชาหลับไปแล้ว ไม่ต้องแสดงเป็นแฟนกันแล้วค่ะ”

“ถึงน้องใบชาจะหลับหรือจะตื่น เราก็ต้องซ้อมเป็นแฟนกันให้ชิน จะได้ไม่โป๊ะแตก”

“ไม่โป๊ะแตกแน่นอนค่ะ เพราะจากวันนี้ หนูจะสวมบทบาทเป็นเมียของคุณให้สมกับค่าจ้างแปดล้านอย่างแน่นอนค่ะ”

“แค่เธอเรียกฉันว่า ‘คุณ’ ก็โป๊ะแตกแล้ว”

“ก็เหมือนที่คุณแทนตัวว่า ‘ฉัน’ กับหนูนั่นแหละ ผัวที่ไหน เขาแทนตัวเองกับเมียแบบนี้กันล่ะ”

“ถ้าไม่ให้แทนตัวเองว่า ‘ฉัน’ จะให้แทนตัวเองว่า ‘ผัว’ เหรอ?”

“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้ค่ะ”

“แล้วจะให้ฉันแทนตัวเองว่ายังไงล่ะ ไหนบอกมาสิ”

“คุณก็แทนตัวเองว่า ‘พี่’ สิคะ”

“อ๋อ...ฉันต้องแทนตัวเองกับเมียว่าพี่สินะ งั้นเธอลองเรียกฉันว่า ‘พี่ธี’ ให้ฟังหน่อยสิ”

“พี่ธีขา ~” ไลลาเอ่ยเรียกธีโอด้วยน้ำเสียงหวานเชิงหยอกล้อ

“ครับยัยหนูของพี่” ธีโอตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้กับเสียงเรียกยั่ว ๆ ของเธอ

“เรียกหนูว่า ‘เธอ’ เหมือนเดิมเถอะค่ะ เรียกยัยหนูมันแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้”

“ไม่เห็นแปลกตรงไหนเลยยัยหนู”

“ไม่แปลกก็ไม่แปลกค่ะ งั้นฝันดีนะคะพี่ธีขา ~” เมื่อเริ่มขี้เกียจเถียง ไลลาก็พูดตัดบท จากนั้นเธอก็แกะแขนแกร่งออกจากเอว แล้วก็รีบเดินเข้าไปในห้อง เพื่อเอนตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม แต่หลับตาลงไม่ทันไรเรื่องของเขาก็ผุดเข้ามาในหัวไม่หยุด เพราะเขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยเพียงไม่กี่วัน จากเดิมที่เขามีนิสัยตัวเงินตัวทอง ตอนนี้กลับกลายเป็นผู้ชายที่อบอุ่น พึ่งพาได้ อยู่ใกล้ ๆ แล้วรู้สึกอุ่นใจ ไม่รู้สึกอึดอัดเหมือนอย่างที่ผ่านมา...