Chapter 13

Chapter 13

รุ่งเช้า

วันอังคาร

07.00 น.

“ปะป๊าขา ปะป๊าเพิ่งเป็นพ่อของหนูเมื่อวานนี้เอง แต่เช้าวันนี้ปะป๊าหน้าตาคล้ายหนูแล้ว”

น้ำเสียงคุ้นหูที่ดังเจื้อยแจ้วออกมาจากห้องแต่งตัวทำให้ไลลารู้สึกตัวตื่น เมื่อลืมตาตื่นถึงได้รู้ว่าตอนนี้เธอนอนอยู่บนเตียงเพียงลำพัง หญิงสาวจึงกวาดตามองสำรวจห้องนอนหรูหราที่ตกแต่งห้องโทนสีดำ แต่มองสำรวจห้องได้ไม่ทันไร ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของสามีกำมะลอตอบกลับลูกสาวของเธออย่างอารมณ์ดี

“ฮ่า ๆ ลูกสิครับต้องหน้าคล้ายปะป๊า เพราะปะป๊าเกิดก่อนหนู”

หลังจากไลลาได้ยินธีโอตอบกลับใบชา หญิงสาวจึงลุกขึ้นนั่งและลงจากเตียง เดินไปตามเสียงพูดของใบชาและธีโอที่กำลังคุยกันอย่างเพลิดเพลินในห้องแต่งตัวที่อยู่ภายในห้องนอนใหญ่และเมื่อหญิงสาวเดินมาถึงกรอบประตูห้องแต่งตัว ไลลาจึงหยุดเดินและยืนดูภาพอบอุ่นตรงหน้า ที่ใบชานั่งอยู่บนเก้าอี้โต๊ะเครื่องแป้ง โดยที่ธีโอยืนเปียผมให้ใบชาด้วยความตั้งใจที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยน

ไลลามองเงาสะท้อนบนกระจก พลางคิดในใจว่า ทั้งคู่หน้าตาคล้ายกันจริง ๆ ด้วย นี่ถ้าใบชาไม่พูดขึ้นเธอก็คงไม่ได้สังเกต ซึ่งในขณะที่ไลลากำลังมอง ตา คิ้ว จมูกปากของทั้งคู่ ใบชาก็ทักทายเธอด้วยน้ำเสียงสดใสราวกับเป็นเจ้าของบ้าน

“มอร์นิ่งค่ะหม่ามี้ หลับสบายไหมคะ” ใบชาที่เห็นคุณแม่ผ่านเงาสะท้อนบนกระจก เธอรีบหันหน้าไปทางที่ไลลายืนอยู่ทันที

“หลับสบายค่ะคนสวยของหม่ามี้” ไลลาเดินเข้าไปหาลูกสาวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เมื่อเดินไปถึงตัวใบชา ไลลาก็นั่งยอง ๆ ตรงหน้าลูกสาวที่ตอนนี้สวมใส่ชุดนักเรียนเรียบร้อย

“หม่ามี้ขา หม่ามี้ดูสิคะ ตา ปาก จมูก คิ้ว ของหนูกับปะป๊าเหมือนกันเลยค่ะ” ใบชาหันหน้าไปทางกระจกอีกครั้ง เพื่อเทียบหน้ากับธีโอ

“โอ้โห หน้าตาคล้ายกันจริง ๆ ด้วย” ไลลาแสร้งเออออตามลูกสาวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แต่ภายในใจกลับคิดว่ามันคงเป็นเรื่องบังเอิญเท่านั้นที่คนสองคนจะหน้าตาคล้ายกัน เพราะบางคนแม้จะเกิดคนละพ่อคนละแม่ แต่ก็มีคนที่หน้าตาคล้ายกันเยอะแยะไป

การแอ็กติงตอบกลับของไลลา ทำให้ธีโอหลุดยิ้มออกมาพร้อมกันนั้นเขาก็เอ่ยบอกกับไลลาว่า... “ยัยหนูไปอาบน้ำสิ เดี๋ยวพี่จะแต่งตัวให้ลูกเอง”

“...” ไลลาชะงักนิ่งไปทันทีที่เขายังจะเรียกเธอว่า ‘ยัยหนู’ เหมือนเมื่อคืนอีก

“หืม...ปะป๊าเรียกหม่ามี้น่ารักจังเลยค่ะ”

“ไม่เห็นจะน่ารักตรงไหนเลย เหมือนตาแก่เรียกเด็กสาวมากกว่า” ไลลาบ่นพึมพำเสียงเบา

“ปะป๊าไม่เห็นแก่เลยค่ะหม่ามี้” ใบชาที่ได้ยินไลลาบ่นจึงแก้ตัวแทนปะป๊าของเธอ

“ปะป๊าแก่กว่าหม่ามี้ค่ะ”

“กับลูกก็ยังไม่ยอมแพ้อีกนะ ไป ๆ ไปอาบน้ำได้แล้ว” ธีโอรีบไล่ไลลาไปอาบน้ำ เพราะคำว่าแก่ของเธอ พูดเบา ๆ ก็เจ็บจี๊ดที่ใจ

“รับทราบค่ะ” ไลลาพยักหน้ารับ ก่อนจะพูดต่อว่า... “ขอบคุณนะคะที่ช่วยดูแลลูกสาวของหนูเป็นอย่างดี” ไม่คิดเลยว่าการที่เธอรับจ้างเป็นเมียกำมะลอของเขา เขาจะเอ็นดูลูกสาวของเธอมากขนาดนี้

“จะขอบคุณอะไรกัน น้องใบชาก็เป็นลูกของพี่นั่นแหละ”

“...” ไลลาได้แต่จ้องมองธีโอด้วยความซาบซึ้งใจ แม้เขาจะจ้างเธอมาเป็นเมียกำมะลอ แต่เขากลับไม่รังเกียจที่จะเป็นพ่อให้ใบชาตามคำเรียกร้องของใบชาเลยสักนิด

“เธอรีบไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวพี่จะได้ไปอาบน้ำบ้าง” ธีโอเอ่ยบอกไลลาอีกครั้ง

“โอเคค่ะ” ไลลายิ้มแป้นออกมาอย่างมีความสุขที่เขาเรียกเธอแบบสบายหูเสียที จากนั้นเธอก็หมุนตัวเดินไปหยิบผ้าขนหนู เสื้อผ้า ครีมทาหน้า ครีมทาผิวกายแล้วเดินเข้าห้องน้ำทันที

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อไลลาเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ เธอก็ต้องตกใจจนสะดุ้งโหยง เมื่อคนตัวสูงนุ่งเพียงแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวยืนรอที่หน้าประตูห้องน้ำ ทำให้ไลลาอดคิดไม่ได้ว่าบ้านของเขาหลังใหญ่ตั้งสามชั้น แต่ทำไมเขาถึงมารอเข้าห้องน้ำต่อจากเธอล่ะเนี่ย? แต่ยังไม่ทันได้พูดตามที่ใจคิด คนตัวสูงก็เอ่ยพูดว่า...

“คราวหลังไม่ต้องเอาเสื้อผ้าไปใส่ในห้องน้ำนะ ออกมาใส่เสื้อผ้าที่ห้องแต่งตัว”

“อ๋อ...หนูสะดวกใส่เสื้อผ้าในห้องน้ำค่ะ”

“พี่รู้ว่าจริง ๆ แล้ว เธอไม่สะดวกหรอก แต่เธอเขินพี่มากกว่ามั้ง” เขายิ้มมุมปากร้าย ๆ ก่อนจะพูดต่อว่า... “เราไม่น่ามีอะไรที่จะเขินกันแล้วนี่ ในเมื่อเราเคย... อื้อ!” ธีโอยังพูดยังไม่ทันจบประโยคก็โดนไลลาพุ่งตัวเอามือปิดปากคนตัวสูงไว้ทันที

“ห้ามพูดเรื่องนี้นะคะ ในเมื่อเราตกลงกันแล้วว่าเรื่องคืนนั้นต่างคนต่างจบ ฉะนั้นพี่ไม่ควรเอาเรื่องนี้มาพูดอีก”

ธีโอดึงมือเล็กออกจากปาก แล้วจับข้อมือเล็กเอาไว้ ก่อนจะพูดว่า... “ตอนนั้นมันจบ แต่ตอนนี้มันเพิ่งเริ่มต้น ในเมื่อเธอเป็นเมียรับจ้างของพี่ เธอก็ต้องทำตัวให้เหมือนเมียจริง ๆ สิ และการเป็นเมียให้สมจริง อย่างแรกเลยเธอไม่ต้องอายที่จะถอดเสื้อผ้าต่อหน้าพี่ เพราะพี่กับเธอเคย yes กันมาก่อน ต่างคนต่างเห็นของกันและกันมาหมดแล้ว ไม่มีอะไรที่ต้องอายกันเลย”

“yes อะไรกันคะปะป๊า หม่ามี้” ใบชาที่ก่อนหน้านี้นั่งรออยู่ในห้องนอน เมื่อเดินมาได้ยินคุณพ่อคุณแม่ของเธอคุยกัน เด็กหญิงใบชาก็วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาทั้งคู่พร้อมทั้งเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ตามประสาเด็ก

“ปะป๊า กำลังสอนให้หม่ามี้พูด yes no ok ค่ะ” ไลลารีบพูดแก้ต่างทันที

“อ๋อ ๆ yes no ok หนูพูดชัดไหมคะป๊า” ใบชาพูดตามธีโอ

“เก่งมากเลยลูก” ธีโอเอ่ยชมใบชาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน จากนั้นก็หันไปพูดกับไลลาว่า “พาลูกลงไปข้างล่างก่อนนะ เดี๋ยวพี่ขออาบน้ำก่อน แล้วจะรีบตามลงไป เมื่อกี้พี่สั่งอาหารเช้าดิลิเวอรีไว้ เดี๋ยวไรเดอร์ก็คงมาส่งแหละ เธอรอรับด้วยนะ”

“โอเคค่ะ พี่อาบน้ำเถอะ” ว่าจบ ไลลาก็เดินจูงมือลูกสาวของเธอออกจากห้องนอนและพาเดินไปที่ลิฟต์ แล้วกดแป้นลิฟต์ลงชั้นล่าง เธอพาลูกมานั่งที่โซฟาประมาณยี่สิบนาทีเสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น

อ๊อด! อ๊อด!

“อาหารคงมาส่งแล้ว เดี๋ยวหม่ามี้ไปรับอาหารก่อนนะลูก”

“โอเคค่ะหม่ามี้”

เมื่อลูกสาวของเธอพยักหน้า ไลลาก็เดินออกจากบ้านไป และเมื่อเปิดประตูรั้วเล็กเพื่อรับอาหารจากไรเดอร์ ไลลาก็ต้องทำหน้างงทันที เมื่อไรเดอร์ยื่นอาหารพร้อมกับช่อดอกไม้สีขาวแซมดำมาให้เธอ แต่เมื่อคิดได้ว่าธีโออาจจะสั่งซื้อ เพื่อเอาไปไว้อาลัยใครสักคน ไลลาจึงรับอาหารและช่อดอกไม้เดินเข้าบ้าน เมื่อหญิงสาวเดินเข้ามาในบ้าน คนตัวสูงก็เดินออกมาจากลิฟต์พอดี ไลลาจึงถามเขาว่า...

“พี่ธีสั่งดอกไม้ช่อนี้ใช่ไหมคะ”

“อืม...” ธีโอตอบรับในลำคอ แล้วรับช่อดอกไม้จากไลลามาวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็พาสองแม่ลูกกินข้าว หลังจากกินข้าวจนอิ่ม ธีโอก็ขับรถไปส่งใบชาที่โรงเรียนและไปส่งไลลาที่โรงพยาบาลเมธานนท์

“วันนี้พี่เข้างานสายหน่อยนะ พี่จะไปทำธุระ”

“โอเคค่ะ” เมื่อธีโอบอกว่าจะไปทำธุระ ไลลาจึงไม่ได้ถามอะไรต่อ เพราะคิดว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา เธอจึงยกมือไหว้สามีกำมะลอ ก่อนที่จะลงจากรถ แล้วเดินเข้าตึกโรงพยาบาล

ธีโอมองตามไลลาแป๊บหนึ่ง จากนั้นเขาก็ขับรถไปยังสถานที่หนึ่ง เมื่อมาถึงที่หมาย ธีโอก็หยิบช่อดอกไม้ขาวดำไปวางไว้ด้านหน้าช่องบรรจุอัฐิตรงกำแพงวัด

“เธอสบายดีใช่ไหม ฉันคิดถึงเธอนะน้ำหนึ่ง” ธีโอมองรูปและป้ายชื่อที่ติดไว้ตรงช่องบรรจุอัฐิด้วยแววตาเศร้าและรู้สึกผิด

เขายืนมองรูปผู้หญิงตรงหน้านานนับชั่วโมง จนกระทั่งมีสายเรียกเข้าจากเลขานุการพันเอก ธีโอจึงกดรับสายและเดินออกจากตรงนั้นทันที...