Chapter 10

Chapter 10

“มึงนั่นแหละอยากตายเหรอ!?” ธีโอจ้องมองเสี่ยแก่ด้วยแววตาแข็งกร้าวพร้อมกับดึงปืนออกจากเอว แล้วยกปลายกระบอกปืนจ่อขมับเสี่ยแก่อย่างรวดเร็ว ทำให้ลูกน้องของเสี่ยแก่รีบยกปืนจ่อมาที่ตัวของธีโอ

“ถ้าไม่อยากให้ไอ้แก่นี่สมองเละ! พวกมึงสองตัวโยนปืนทิ้งซะ” ธีโอขู่ลูกน้องของเสี่ยแก่ที่เล็งปลายกระบอกปืนมาที่เขา

“เฮ้ย!! เอาปืนลงสิวะ มึงไม่เห็นมันเอาปืนจ่อหัวกูเหรอ!?” เสี่ยแก่ตะคอกใส่ลูกน้องอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อพลาดท่าให้เด็กเมื่อวานซืนเอาปืนจ่อหัวตน ทั้งที่ไม่เคยมีใครทำกับตนแบบนี้มาก่อน

“ครับเสี่ย” ลูกน้องเสี่ยโยนปืนทิ้งลงพื้น

“ทีนี้มึงก็บอกกูมาไอ้แก่ มึงมาที่นี่ทำไม?” ธีโอถามเสี่ยแก่น้ำเสียงดุดัน

“กูมาเคลียร์กับไอ้เหมราช กูจะมายึดไร่มัน มันกู้เงินกูห้าล้านบาทมาสามปีแล้ว แต่มันไม่เคยจ่ายดอกเบี้ยสักบาท” เสี่ยเอ่ยบอกธีโอ แล้วหันไปบอกลูกน้อง “เอาสัญญามาให้มันดูดิ” เมื่อเสี่ยแก่สั่งแบบนั้น ลูกน้องก็รีบยื่นสัญญาเงินกู้ให้ธีโอได้ดูทันที

“กูจะมั่นใจได้ยังไงว่าสัญญาเงินกู้ที่มึงให้กูดูเนี่ย มึงไม่ได้ปลอมแปลงสัญญาขึ้นมาเอง”

ไลลาที่ลงมาจากรถ ตั้งแต่ธีโอเอาปืนจ่อหัวเสี่ยแก่ เมื่อได้ยินธีโอพูดแบบนั้น เธอก็เอ่ยขึ้นว่า...

“หนูขอดูสัญญาค่ะ”

ไลลารีบดูสัญญาด้วยใจลุ้นระทึก ภาวนาให้มันเป็นเรื่องไม่จริง เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า พี่ชายเอาโฉนดที่ดินไร่องุ่นไปเป็นหลักประกันเพื่อกู้เงินกับเสี่ยแก่

ไลลาอ่านสัญญาทุกบรรทัด จนกระทั่งมาเห็นยอดเงินต้นบวกดอกเบี้ย เธอถึงกับตัวชาจนเกือบล้มทั้งยืน ยิ่งเห็นลายเซ็นผู้กู้เป็นลายเซ็นของเหมราชจริง ๆ เธอยิ่งรู้สึกเครียดราวกับสมองจะแตก

“ช่องผู้กู้ ใช่ลายเซ็นไอ้เหมราชหรือเปล่าคนสวย”

“ค่ะ แต่หนูขอเวลาหาเงินมาคืนคุณอีกสักหน่อยได้ไหม”

“ถ้าหนูจะขอเวลา มันก็มีทางอยู่นะ” เสี่ยแก่เอามือลูบคางตัวเอง แล้วมองไลลาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาหื่นกาม

“ยังไง”

“ก็เอาตัวหนูมาขัดดอกสิ เสี่ยจะยืดเวลาให้สัก 10 ปีเลยดีไหม”

ผัวะ!

“ขัดดอกเชี่ยอะไรล่ะไอ้สวะ!” ธีโอยกด้ามปืนตบหน้าเสี่ยแก่ด้วยความโมโหที่มันจะเอาไลลาไปขัดดอก

“ไอ้สัด มึงอยากตายเหรอ!?” เมื่อโดนตบจนหน้าชา เสี่ยแก่ก็โมโหจนลืมไปว่าตนกำลังเสียเปรียบที่โดนธีโอเอาปืนจ่อหัวอยู่

“มึงนั่นแหละอยากตายเหรอไอ้แก่!”

ตุ้บ!

ธีโอยกเท้าขึ้นสูงถีบหน้าอกเสี่ยแก่จนมันล้มลงไปกับพื้นอย่างแรง เมื่อเสี่ยแก่ล้มลงในท่านอนหงายธีโอเอาเท้าบดขยี้หน้าอกเสี่ยแก่พร้อมเอาปืนจ่อหัวมันไปด้วย “เอาโฉนดที่ดินมา แล้วเอาเงินมึงคืนไป”

“ฮึก! โอ๊ย กูเจ็บ พวกมึงสองตัวยื่นเซ่ออยู่ทำไมวะ รีบเอาโฉนดที่ดินมาให้มันสิวะ”

“ครับ ๆ เสี่ย”

เมื่อธีโอได้เห็นโฉนดที่ดินในมือของลูกน้องไอ้เสี่ยแก่ ธีโอก็ล้วงหยิบสมุดเช็คจากกระเป๋าเสื้อสูทขึ้นมาเขียนเช็คเงินสดตามจำนวนเงินที่ระบุในสัญญาว่า เงินต้นห้าล้านบาทและดอกเบี้ยสามล้านบาท

หลังจากธีโอเซ็นเช็คเรียบร้อย เขาก็ดึงโฉนดที่ดินจากมือลูกน้องเสี่ยแก่ทันที จากนั้นก็โยนเช็คลงบนใบหน้าของเสี่ยแก่พร้อมกับยกเท้ากระทืบเสี่ยแก่จนสลบเหมือด

“ลากลูกพี่ของพวกมึงออกจากไร่ไปซะ!”

เมื่อลูกน้องของเสี่ยแก่ได้ยินเสียงตะคอกของธีโอ ก็รีบพยุงเสี่ยขึ้นรถแล้วขับรถออกจากไร่ไปทันที

“โฉนดที่ดินเก็บไว้กับคุณก่อนก็แล้วกันค่ะ ถ้าหนูหาเงินได้เมื่อไร หนูจะมาไถ่คืนจากคุณ”

“อืม ว่าแต่เธอจะหาเงินมาคืนฉันได้เมื่อไรล่ะ”

“หลังเรียนจบ หนูขอเวลาอีก 2 ปี แล้วหนูจะหาเงินมาคืนทุกบาททุกสตางค์” กลับมาบ้านเกิดคราวนี้ ไลลาได้รู้ว่าไร่องุ่นกำลังย่ำแย่เพราะพิษเศรษฐกิจ เมื่อห้างสรรพสินค้าเดอะไนท์ลูกค้ารายใหญ่ของไร่ ตอนนี้ลดออร์เดอร์ลงครึ่งหนึ่ง ส่วนลูกค้ารายย่อยพากันยกเลิกออร์เดอร์แบบไม่มีกำหนด

“เอาอย่างนี้ไหมล่ะ”

“ยังไงคะ”

“ในระหว่างที่เธอฝึกงานอยู่โรงพยาบาล เธอช่วยปลอมตัวเป็นเมียฉันหน่อย หากเธอยอมช่วยฉัน เงินแปดล้าน เธอไม่ต้องคืน และหากเธอไล่ริสาออกจากชีวิตฉันได้ ฉันจะเป็นคนรับผิดชอบค่ารักษาพี่ชายของเธอทั้งหมด” ธีโอเสนอเงื่อนไขที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย ก่อนหน้านี้เขาไม่อยากยุ่งกับเธอ เพราะคิดว่าเธอมีเจ้าของแล้ว แต่ในเมื่อไลลาบอกว่าผัวของเธอตายแล้ว มันก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไรที่จะให้ไลลามาปลอมตัวเป็นเมียของเขา

“หนูตกลงค่ะ” ไลลาตอบตกลงทันทีกับข้อเสนอที่ต่างฝ่ายต่างก็ได้รับผลประโยชน์ด้วยกันทั้งคู่

“ดี...งั้นในระหว่างที่เหมราชรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล เธอกับน้องใบชาย้ายไปอยู่กับฉันที่บ้าน เพราะถ้าจะอยู่ที่นี่กันสองคนแม่ลูก มันอันตรายเกินไป”

“ค่ะ” ไลลาตอบตกลงอย่างว่าง่าย เพราะความปลอดภัยลูกสาวของเธอต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง อีกทั้งมันถึงเวลาที่เธอจะต้องทำเพื่อเหมราชบ้างแล้ว