Chapter 9

Chapter 9

“ตะโกนทำไมเนี่ย” ธีโอเอ่ยถามไลลาด้วยน้ำเสียงดุเล็กน้อย ถึงแม้เขาจะเผลอคิดเรื่องลามก แต่เขาก็ไม่ได้ขับรถโดยประมาทเลยสักนิด

“ก็คุณธีโอขับรถเลยทางยูเทิร์นไปโรงเรียนแล้วน่ะสิคะ”

“อ้าวเหรอ?”

“ป่านนี้ลูกของหนูนั่งรอแย่แล้ว”

เมื่อได้ยินไลลาบ่น แล้วทำหน้าเซ็ง ธีโอก็ปรายตามองหญิงสาวแว็บหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า...

“เธอบ่นฉัน เหมือนกำลังบ่นผัวเลยนะ”

“คุณไม่ใช่ผัวของหนูสักหน่อย ใครจะกล้าบ่นคุณล่ะคะ เมื่อกี้หนูบ่นคนเดียวต่างหาก”

“ถ้าฉันเป็นผัวเธอ เธอจะบอกว่า...กล้าบ่นฉันงั้นเหรอ?”

“อะไรของคุณคะเนี่ย” เมื่อธีโอพูดกำกวมด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง ไลลาก็ไปต่อไม่เป็น

“หึ...” ธีโอหัวเราะในลำคอ

“หึอะไรคะ”

“แล้วเธอคิดว่าไงล่ะ?”

“หนูไม่คิดอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ ตอนนี้อยากไปถึงโรงเรียนเร็ว ๆ” ไลลารีบพูดวกมาเรื่องเดิม เมื่อเขากำลังพาพูดนอกเรื่องไปไกล

“ได้” ธีโอตอบรับพร้อมกับเอานิ้วเคาะพวงมาลัยรถ เมื่อเห็นข้างหน้าถนนโล่ง เขาจึงเหยียบคันเร่งด้วยความเร็ว เพียงไม่นานก็ขับมาถึงโรงเรียนอนุบาล Dek-d

หลังจากรถสปอร์ตจอดนิ่งสนิทด้านหน้าอาคารเรียน ธีโอก็หันไปมองคนที่นั่งเบาะข้างคนขับ ที่จู่ ๆ เหงื่อแตกพลั่กตามกรอบหน้า มิหนำซ้ำหน้ายังซีดเผือดราวกับคนไม่สบาย ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ ใบหน้าของหญิงสาวยังดูสดใสปกติ

“กลัวความเร็วเหรอ?” ธีโอจับแขนเรียวขาวแล้วมองลึกเข้าไปในดวงตาสวย ที่ไลลาบังเอิญมีอาการกลัวความเร็วเหมือนน้ำหนึ่งไม่มีผิด

“เปล่าค่ะ” ไลลาส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วแกะมือใหญ่ออกจากแขนเบา ๆ จากนั้นเธอก็ลงจากรถ ยกมือเช็ดเหงื่อบนใบหน้า สูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนที่จะเดินไปหาลูกสาวของเธอที่สนามเด็กเล่น

“เย่ ๆ หม่ามี้มารับแล้ว” เมื่อใบชาเห็นไลลามารับ เด็กน้อยก็วิ่งดุ๊กดิ๊กมากอดคุณแม่ของเธอด้วยความดีใจ จากนั้นเด็กน้อยก็ถามคุณแม่ของเธอว่า... “หม่ามี้ขา พ่อเหมไปไหนคะ วันนี้พ่อเหมไม่มารับน้องใบชาเลย”

“พ่อเหมไม่สบายค่ะ เรากลับบ้านกันเถอะค่ะ สวัสดีคุณครูก่อนเร็ว”

“สวัสดีค่ะคุณครู หนูกลับบ้านก่อนนะคะ”

“เดินทางปลอดภัยนะคะน้องใบชา”

“ขอบคุณมาก ๆ นะคะคุณครูที่อยู่เฝ้าน้องใบชาทั้งที่เป็นเวลาเลิกงานของคุณครูแล้ว”

“ไม่เป็นไรค่ะ มันเป็นหน้าที่ของครูอยู่แล้วค่ะ ว่าแต่คุณเหมราชเป็นยังไงบ้างคะ”

“ยังไม่ออกจากห้องผ่าตัดเลยค่ะ” ไลลาเอ่ยบอกคุณครูด้วยสีหน้าวิตกกังวล

“เป็นกำลังใจให้นะคะ ขอให้การผ่าตัดผ่านไปด้วยดี ขอให้คุณเหมราชหายไว ๆ ค่ะ”

“ขอบคุณมาก ๆ นะคะคุณครูสำหรับกำลังใจดี ๆ งั้นดิฉันขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ” ไลลาก้มศีรษะให้คุณครูเล็กน้อย จากนั้นก็จับมือลูกสาวพามาขึ้นรถสปอร์ตหรู

เมื่อสองแม่ลูกขึ้นมาบนรถหรู โดยที่ใบชานั่งบนตักนุ่มนิ่มของไลลา ใบชาก็เอียงคอมองคนขับรถก่อนจะยกมือไหว้ด้วยความอ่อนช้อย

“สวัสดีค่ะคุณลุง”

“สวัสดีครับเด็กดี”

“คุณลุงจำหนูได้ไหมคะ ตอนงานแต่งเจ้าของห้างสรรพสินค้าคนรวย คุณลุงไปแย่งดอกไม้ แล้วก็ล้มทับหม่ามี้ของหนู จนหนูต้องไปดึงคุณลุงให้ลุกขึ้น” ใบชาเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาด้วยน้ำเสียงใสซื่อ

“จำได้สิครับ” ธีโอยิ้มให้ใบชาอย่างอบอุ่น

“วันที่คุณลุงล้มทับหม่ามี้ คุณลุงรู้ไหมคะว่าหม่ามี้ของหนูปวดหลังตั้งหลายวัน เพราะคุณลุงตัวหนักอย่างกะควาย อื้อ!” ใบชาพูดยังไม่ทันจบประโยคก็โดนไลลาเอามือปิดปากเสียก่อน

“น้องใบชา หนูจะพูดเปรียบเทียบคุณลุงกับควายไม่ได้นะคะ มันไม่สุภาพเลย ยกมือไหว้ขอโทษคุณลุงเดี๋ยวนี้เลยค่ะ” ไลลาปรามพร้อมกับสั่งสอนลูกสาวไปด้วยที่พูดจาไม่น่ารักเสียเลย

“คุณลุงขา หนูขอโทษนะคะ”

“ต่อไปอย่าพูดเปรียบเทียบคนอื่นแบบนี้นะครับมันไม่ดี”

“โอเคค่ะ ต่อไปหนูจะไม่พูดแบบนี้อีกแล้วค่ะ ว่าแต่คุณลุงโกรธหนูไหมคะ”

“ไม่โกรธครับ”

“เย่ ๆ งั้นเราเกี่ยวก้อยคืนดีกันค่ะ” ว่าแล้ว เด็กน้อยก็ยื่นมือไปเกี่ยวก้อยกับธีโอด้วยรอยยิ้มแป้น

“พอแล้วค่ะลูก ไม่กวนคุณลุงนะคะ คุณลุงจะได้ขับรถ”

“ไม่ได้กวนอะไรเลย ว่าแต่จะกลับบ้านหรือไปโรงพยาบาลล่ะ”

“กลับบ้านค่ะ หนูจะพาลูกไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนค่ะ แล้วค่อยพาใบชาไปหาเฮียที่โรงพยาบาล”

“โอเค บอกทางมาก็แล้วกัน”

หลังจากนั้นธีโอก็ขับรถไปตามเส้นทางที่ไลลาบอก จนกระทั่งมาถึงไร่องุ่นวัชรากุล เขาก็ขับมาจอดด้านหน้าบ้าน ซึ่งตอนนี้มีเสี่ยแก่คนหนึ่งกับชายฉกรรจ์ชุดดำอีกสองคนยืนสูบบุหรี่ด้วยใบหน้าถมึงทึงอยู่หน้าบ้านของไลลา

“หม่ามี้ ตาแก่ที่ไหนมายืนสูบบุหรี่อยู่หน้าบ้านของเราคะ ทำไมตาแก่น่ากลัวจังเลย” ใบชาแสดงอาการตื่นกลัวอย่างเห็นได้ชัด

“หม่ามี้ก็ไม่รู้จักค่ะ แต่อาจจะเป็นลูกค้ามาติดต่อสั่งซื้อองุ่นก็ได้ เดี๋ยวหม่ามี้ลงไปคุยกับเขาก่อน หนูรออยู่บนรถกับคุณลุงก่อนนะคะ” เมื่อไลลากำลังลงจากรถ ธีโอก็จับแขนเรียวเล็กเอาไว้

“เดี๋ยวฉันลงไปดูให้เอง” ธีโอที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่น่าใช่ลูกค้า เขาก็เลยเปิดเก๊ะหยิบปืนกระบอกสั้นสีดำมาเหน็บเอวจากนั้นก็ลงจากรถ พอลงจากรถปุ๊บเสี่ยแก่ก็พ่นควันบุหรี่สีเทาใส่หน้าธีโออย่างต่ำทราม

“ถุย!! สกปรกไอ้สัด!” ธีโอถุยน้ำลายใส่หน้าเสี่ยแก่สวนกลับไปทันที

“ไอ้สัด!! มึงอยากตายเหรอ!!”